Nog een stukje dat voor ons vertrek naar South Luangwa niet meer op het internet geraakt is...

Onze laatste week op school glipte door mijn vingers. De laatste administratie (stempels en nog eens stempels), de boeken teruggeven die me zo hebben geholpen met mijn biologielessen en veel pannenkoeken gebakken voor de leerkrachten.

Op het feestje van Mannie vorige vrijdag waren we uitgenodigd door Rachel en Stephan, voor een etentje bij hun op de farm. We besloten om al tegen 16 uur naar daar te gaan, om Rachel te helpen met de voorbereidingen. We wisten niet waar de farm was, maar Davy de taxichauffeur wist de weg. Het was een zambiaans half uurtje rijden, eerst langs de hoofdweg en dan een stukje door de bush. Toen we het bordje Mpima Seminary zagen, sloegen we links af. We kwamen uit aan een mooi gebouw. Een echt seminarie met mooie binnentuin, en sobere maar erg knappe aankleding. Zo een plaats waar je op slag rustig en stil wordt. Maar ook waar je als je er eenmaal gewoon bent, zeker veel plezier kan maken.

We wisten niet waar we het huisje van Rachel en Stephan konden vinden, maar na enig rondvragen wisten we welke richting uit te gaan. We betaalden de taxi en lieten hem vertrekken, terug richting town.
We liepen de tuin in waar we het huisje konden vinden. Ik was onder de indruk van de stilte en de mooie omgeving. Een echt wauw-gevoel. Net toen we niet meer wisten welk pad te volgen, en besloten op te bellen, kwam Stephan al zwaaiend naar buiten op de voet gevolgd door Rachel. Ik heb veel sympathie voor dit koppel. Stephan is een erg knappe man, rauwe uitstraling en met een nonchalante blik in zijn ogen. Rachel is lief, ietswat gezellig verlegen en heel hartelijk.

We namen plaats aan de tafel, na eerst de schattige minikatjes stevig te knuffelen, die ze van Mannie hebben gekregen. Ik was onder de indruk van hun huisje. Het is sober en eenvoudig. Zonder poespas, maar net daarom zo aantrekkelijk. Ik zou hier best ook een aantal jaren kunnen leven. Ze hadden zo een diepe zetel, zoals ik zelf ook al altijd wil hebben. Een haardvuur, eenvoudige keuken maar wat het leukste is… de grote klapdeuren die uitkomen op hun tuintje, als een stukje verlengde van de bush. Daar zouden we later op de avond de mooie rieten stoelen in een cirkel rond het ‘kamp’vuur zetten en de Redd’s en Hunter Dry’s doorgeven. Achternagezeten door een kommetje chips en wilde verhalen. Hun tocht nu en dan onderbroken door een lachbui van het gezelschap (als gevolg van een schuine mop) of een maf spelletje opgezet door Raj en Mannie.

Toen we de groenten hadden gekuist en Rachel alles in juiste hoeveelheden in de gepaste schotels had gemengd, kregen we een rondleiding op de farm. Bezoek aan de kippenkwekerij, weide met koeien, omgeving en plantenkwekerij. Je moet je er allemaal niet veel bij voorstellen. Het is nog in aanbouw. Maar de bedoeling is om er een organische boerderij van te maken. Vooral om de plaatselijke bevolking te tonen hoe je zoiets kan opbouwen en hoe je het moet runnen om winst te maken. De belangrijkste taak bestaat er nu nog in om zoveel mogelijk kippen te verkopen. Met de winst kunnen ze verder werken aan de boerderij. Ook op Nkrumah hebben we geprobeerd om kippen aan de man te brengen. Grote glimlach op het gezicht van onze Zwitserse vrienden, de deal zou hoogst waarschijnlijk gesloten worden!

We trokken verder de bush in, luisterend naar de uitleg en verhalen van Stephan. Het werd donker, en de horizon was er eentje zoals je je voorstelt hier in Afrika. Toen we bij het verste maisveld aankwamen, riepen de krekels al om ter hardst. En werden we volledig omringd door hun getsjirp en het donkere van de avond. We namen enkele maiskolven mee om te roosteren in het vuur.

Zaterdag was een luie dag. Alles wat je hier in Kabwe in het weekend kan doen, en niet teveel energie vraagt, hebben we gedaan. Lang geslapen, teruggekropen in onze slaapzak met mijn hoofd op het geïmproviseerde kussen. Gevormd door mijn wolligste (niet kriebelende) wintertrui. Ik hou van dit kussen, het geeft me steeds die zachte warmte die me al die tijd hier al goed laat inslapen (helaas sinds enkele dagen wel iets minder stil, door de komst van al onze nieuwe bewoners met erg flinke en stevige babies). Na het ontbijt, heb ik gelezen, boodschappen gedaan, fotos bekeken… de dag ging snel vooruit en het niets doen maakte me moe.

Zondagochtend belde ik Raj op, zoals beloofd. Hij had zaterdag graag met ons uitgeweest in Chez Ntemba. Maar daar waren we toen niet echt voor te vinden. Om het goed te maken sprak ik met hem rond de middag af in zijn farm. Hij wou ons een ‘new spot’ tonen. Met onze bikini’s in onze fleurige Afrikaanse zakken kropen we in de Jeep. De weg naar het meer bestond niet meer, het was te lang gelden dat Raj er nog heen was gegaan. We reden dus gewoon door hoog gras, dat op sommige momenten hoger dan de Jeep kwam. Je zag vooraan in de auto hoe het gras neergeslagen werd door de vooruitgaande kracht van de wagen. Nu en dan zwiepte een lange grasspriet via het raam naar binnen. Toen werd de begroeiing dichter en moest Raj wat meer uitkijken waar hij de wielen van de Jeep heenstuurde.

Het zwemmen was heel verfrissend. Nu en dan geraakten mijn voeten verstrikt in de waterplanten, maar als ik me plat liet drijven had ik daar geen last van. Na een poosje lieten we onze bedruppelde lichamen drogen in de zonnestralen die werden meegevoerd door de zachte wind.

We hebben er een hele tijd gelegen, gepraat en uitgerust. Mannie liet toen weten dat hij ook op de farm was aangekomen. Dat was het teken voor ons om onze kleren aan te trekken en door het struikgewas de Jeep te zoeken. Ik hielp Raj met het uitkijken naar rotsen die de auto konden beschadigen. Rijden met een Jeep heeft me altijd al gefascineerd. En een paar minuten later vond ik mijn eigen rechtervoet op het gaspedaal! Even omschakelen, want het stuur zit hier aan de foute kant. Maar ik was het snel gewoon en het gevoel van deze stoere auto te besturen was de max! Ik had de putten en hobbels in de weg onder controle en genoot van het geluid van de wielen die zich afzetten tegen de grond elke keer ik het gaspedaal induwde. Ik reed langs de velden richting het huis van Raj. Op onze weg zagen we een prachtige roofvogel. Enorm groot, zoals je bij ons enkel in de zoo kan zien. Ik was onder de indruk van dit mooie dier. Net zoals toen ik de uil zag in de tuin. Drie keer zo groot als de grootste uil die ik in Belgie in de vrije natuur ooit had gezien…

Ik parkeerde de auto. Na heel voorzichtig de oprit te zijn opgereden. Raj had er gisteren, toen het donker was, een van zijn puppies aangereden. Hij was er nog steeds niet goed van, en we weten niet of het met het hondje nog wel in orde komt. Het heeft een pootje en zijn heup gebroken. Het is Raj zijn lievelingshondje, dus ik hoop dat het gauw geneest..

Samen met Raj marineerde ik de kip, terwijl de andere meisjes de tomaatjes, sla en aardappelen klaarmaakten. De kip was een tikkeltje te pikant, maar smaakte wel erg lekker. Toen ik het eten bereidde, dacht ik dat we al die kip nooit op gingen krijgen. Maar met z’n zessen hebben we toch ons best gedaan!

Het was ondertussen wel beginnen regenen (na drie droge weken!) en dat zorgde voor storing op de teevee die binnen aan het spelen was. Mannie duimde hard dat er snel weer beeld ging zijn, want hij wou graag samen met ons naar de tekenfilm Happy Feet kijken. Het beeld sprong weer aan toen de film al bezig was. En op vele cruciale momenten in het verhaal viel het beeld opnieuw weg. Ik heb de film maar in brokjes gezien, en vind het verhaal een beetje vergezocht. Maar het was vooral de sfeer die de avond maakte. Ik lag in een mega comfortabele zetel. Yasmien in een bolletje in de zetel naast me. Karlien en Mannie bevonden zich een tikkeltje slaperig in de grote zetel aan mijn andere zijde (Mannie kon een slaapgeluidje dat nu en dan ontsnapte niet verbergen). Lara nam de taak op zich om ons te vertellen wat er gebeurde in de weggevallen stukken van het pinguïnavontuur. Raj lag tussen de zetels op een deken, languitgestrekt, relaxed en zoekgeraakt tussen massa’s kussens.

Na de film hadden beide mannen nog energie voor tien en haalden ze vuurwerk boven. Als twee kleine jongetjes gingen ze op in de adrenalinestoot dat vuurwerk afsteken hun blijkbaar geeft. Vuurwerk in Kabwe, ik had het nooit gedacht :)

Na meerdere kleurrijke uitspattingen in het donkere luchtruim, was het tijd voor een even donker koffietje. Leuk dat Raj dit net zo graag drinkt als ik. Oude fotoboeken werden uitgehaald en we keken naar de ietswat vergeelde foto’s van Raj zijn familie in India, reizen, voorbije liefdes en Freddy… een koddig hondje. Dit vertederende beeld was het laatste dat nog eens door mijn gedachten flitste toen ik een uur later in mijn bedje lag.

Nu moet ik mijn blogschrijven even afronden. Morgen vertrekken we naar Lusaka en vrijdag op safaritocht in South Luangwa. Er moeten nog een paar voorbereidingen getroffen worden en we willen graag nog een straaltje zon meepikken aan het zwembad van de Zambezi lodge :)

Ik weet niet wanneer ik nog tijd vind om verder te schrijven, dus ik neem hier (even) afscheid.

Als ik terug ben van de zoektocht naar wilde dieren, ben ik maar amper 5 dagjes verwijderd van de terugkeer naar mijn eigenste landje… en mama’s lasagne.

Tot gauw…

Nu zijn we al enkele dagjes terug van de fantastische safari. Wat was het de moeite! Misschien, als ik er thuis nog toe kom, schrijf ik er nog een stukje over de indrukwekkend grote of klein maar kleurrijke, verlegen of best nieuwsgierige, poezelige of eerder stekelige dieren die we er zagen... we hebben er zoveel gezien en gedaan dat ik niet goed weet met welke indrukken en beschrijvingen ik eerst moet beginnen.

Vandaag zijn we al maandag. Vanavond de allerlaatste afscheidsdrink in Tuskers met de vrienden die ik hard ga missen... Morgen nog een laatste keer door Kabwe wandelen voor we naar Lusaka vertrekken. Daar nog een nachtje slapen voor we ons in het luchtruim richting noorden begeven...

Tot donderdag !!!

Dansen met Raj in Chez Ntemba



Sables

Afscheidsfeestje Stefanie en Lien met Tante Eva

(Massas!!!) pannenkoeken bakken voor de Belgian Day op Bwacha!

Week van 24 maart

De eerste week van de end of term tests.

We stapten mooi op tijd van het Nkrumahbusje aan de straat van Bwacha, om het laatste eindje te voet af te leggen. We waren altijd al op tijd, maar zeker nu het examens zijn, is het belangrijk. Zodat de leerlingen allemaal tijdig kunnen beginnen en hun examen rustig kunnen afleggen. Toen wij toekwamen in de staffroom waren er nog bijna geen andere leerkrachten. Ook de examenpapieren bevonden zich nog buiten de muren van de school. Toen ze uiteindelijk allemaal (de leerkrachten en de papieren) arriveerden, moesten de examens eerst nog gebundeld en samengeniet worden...

Ondertussen liepen de leerlingen allemaal buiten rond. De examensfeer zoals je ze bij ons hebt, kan je hier niet opsnuiven. Geen enkele leerling overlas de leerstof en ik zag niemand gestresseerd vragen aan elkaar stellen (niet te vergelijken met het hectische gebabbel en de rode wangen van de gespannen Belgische leerlingen, vlak voor een examen). Het was gewoon een Bwachadag zoals anders.

Eindelijk was het pakketje examens voor de klas waar ik toezicht had klaar. Ik telde ze snel na maar kwam maar aan 34, en moest dus nog extra papieren zoeken om voor iedereen een exemplaar te hebben. Met het bundeltje papieren in de hand snelde ik door de gang, langs de bankjes en de grasperkjes, naar 11 D. De leerlingen zaten gelukkig al allemaal in het lokaal. Snel heb ik geprobeerd de klas een beetje te reorganiseren. De banken uit elkaar gezet voor zover dat mogelijk is in het te krappe klasje. Enkele leerlingen moesten gewoon op een stoel zitten en op hun benen schrijven, zonder bank. Inventieve studenten namen een tweede stoel op hun knieen als vervangbank. En de meest betrouwbare leerlingen heb ik met drie aan een van de wankele tafeltjes laten plaatsnemen. Hoe ging ik er ooit in slagen om ze allemaal op hun eigen blad te laten kijken!? Gelukkig had ik me voorzien op een aantal reservestylos want ondanks de vele stylo’s in alle formaten en kleuren die ik heb uitgedeeld, zijn er nog steeds leerlingen die zonder naar een examen komen...

Pas toen iedereen stil was en voor zich uit keek, deelde ik de examens uit. De leerlingen konden starten. Al gauw zag ik spiektechnieken die net niet goed genoeg doordacht waren. Hun witte ogen zie je gemakkelijk heen en weer flitsen en als ze babbelden waren ze zeker gezien. De briefjes die doorgegeven werden waren verre van subtiel. De fervente pogingen om in de notities te bladeren vielen in het water... Na een paar keer streng te moeten optreden verminderde de spiekfrequentie. Maar het was onmogelijk om in een klas van 41 leerlingen en in deze situatie alles 100 % spiekloos te laten verlopen. Uiteindelijk heb ik er me bij moeten neerleggen. De examens hier houden eigenlijk ook niets in. Dit punt vind ik hier enorm frustrerend. Tijdens al de stageweken heb ik geprobeerd leuke en boeiende lessen te geven. Maar de leerlingen hebben geen intrinsieke motivatie. Hun examen telt eigenlijk helemaal niet mee. Als ze er niet door zijn, geldt het enkel als een waarschuwing. Ze mogen sowieso over naar de volgende graad. Op die manier studeren de leerlingen af zonder iets van leerstof mee te nemen.

Zaterdag

Een leerkracht van school had ons uitgenodigd voor een kitchenparty. Dat is een vrijgezellenfeestje voor de vrouwelijke kant van het duo. De bedoeling ervan is de bruid te voorzien van al de keukenspullen.
Zaterdagochtend gingen Yasmien en ik naar de stad om boodschappen te doen. Eerst naar BP, het internetcafe. Om onze reis naar South Luangwa te plannen. Dan naar Kinway voor een kit(s)chenkado te kopen. Onze eerste keuze viel op een kitscherige waterset (een kan en glazen met een roze met witte orchidee erop getekend) met een eisnijder en een peper- en zoutvat in een sierlijk houdertje. We wilden er een geschenkje van maken maar hadden eerst nog inpakpakpapier nodig. Verschillende winkels afgelopen, maar nergens wrapping paper te vinden. Uiteindelijk vonden we er aan de overkant van de straat in de apotheker. Ze hadden maar een soort en we moesten velletje per velletje kopen. Het was lichtroze inpakpapier met zilveren hartjes en strikjes erop. Dit zou ons pakje helemaal perfect maken! Met de glinsterende velletjes over straat richting de winkel. De Zambianen houden van dit soort kitschy spulletjes, maar plots kon ik me niet inbeelden dat water uit een orchideekan echt kon smaken. Samen beslist om voor een glazenset te gaan met iets minder lelijke bloemen erop. Toen we net gingen afrekenen viel Yasmien haar oog op een frietsnijder. Die moest heto worden!

Uiteindelijk maakten we een pinkelend pakje van de frietsnijder, de dubbele glazenset en de eiversnijder (voor eipartjes in twee formaten!). Nu moesten we nog naar de Shoprite om boodschappen. Het cadeau heb ik aan de taxichauffeur in bewaring gegeven. Het was best grappig om hem op de parking te zien staan met al dat roze in zijn handen.

We namen Manza mee in de supermarkt om ons karretje te duwen en zochten eerst een geschenk voor Mannie. We gingen naar een feestje van hem ’s avonds (eentje dat begon in de tuin van de farm met mensen die ik niet allemaal kende en eindigde in Chez Ntemba (the international dancing club) met een hoopje nieuwe vrienden). In de winkel waren Raj en Mannie net ook inkopen aan het doen. Snel namen we Raj even apart om hem mee te laten kiezen voor een fles drank die Mannie wel ging lusten. Ik ben eigenlijk vergeten wat het geworden is, want net zoals met het pakje voor het vrijgezellenfeestje waren Yasmien en ik eerst een beetje besluiteloos.
Na het middageten en nog wat verbeterwerk was het al snel tijd om naar de kitchenparty te vertrekken. En toen de taximan ons gsm liet rinkelen als teken dat hij aan onze poort stond, moest ik mijn rode verbeterpen (de jouwe, Katrien!) terug opbergen.

Op de kitchenparty werden we verwelkomd door de vrouwen die ze een typisch geluid maken. Ik kan het niet nadoen, maar vind het altijd leuk om naar te luisteren (ik kan het niet beter omschrijven als het geluid dat een kloeke kalkoen voortbrengt). Er werden veel handen geschud en iedereen keek ons aan als we het zaaltje binnengingen. We namen plaats op een houten bankje en keken rond in afwachting voor de aanstaande bruid. Ondertussen kwamen meer en meer vrouwen binnen. Er werd gedanst vooraan en toespraken gehouden (geen idee waarover, alles was in het Bemba. Op een paar woorden na, waar ze geen Bembawoord voor hebben.., maar mijn verbeelding was niet goed genoeg om met die paar woorden samenhangende zinnen te kunnen reconstrueren) Mathilda vertaalde veel voor ons, maar ik zat te ver om alles te kunnen horen en ik kon niet steeds vragen wat ze zei.

Toen kwam de stoet van het committee op gang. De vrouwen die het ‘feestje" hadden voorbereid hadden allemaal dezelfde soort tenue aan en kwamen al heupwiegend op de muziek binnen. Gevolgd door een bizar trio. Twee oudere vrouwen met daartussenin de aanstaande bruid. Met over hen een deken gegooid zodat je ze enkel van iets boven hun middel kon zien. Toen ze vooraan in het zaaltje waren aangekomen deden ze hun schoenen uit en kropen ze op handen en knieen over de grond naar de kussens die voor hun klaarlagen. Dit allemaal nog steeds met het doek over hun hoofd. Ondertussen dansten enkele andere vrouwen voor hen.
Normaal gezien is het aan de aanstaande man om het deken van de hoofden van de vrouwen weg te trekken, maar de man van dit meisje was vrachtwagenchauffeur en zat momenteel in Zuid-Afrika. (Dit had ik toch nog kunnen opvangen van de uitleg van Mathilda). Normaal gezien moet hij de doek van het hoofd van zijn bruid weghalen en bevestigen dat het meisje eronder wel degelijk zijn meisje is.

Toen het doek dan eindelijk van het meisje haar hoofd werd getrokken, zag ik een gezichtje dat veel droefnis uitstraalde. Niets leek erop dat ze graag in het huwelijksbootje stapte. De vrouwen naast haar droogden haar tranen. Op slag had dit feestje voor mij een andere betekenis. Eerst vond ik het allemaal leuk en interessant om te zien. Maar nu veranderde mijn gemoed en vond ik alles erg opgezet spel.

Er werden dan spelletjes gespeeld, maar nergens werd het droevige meisje bij betrokken. Ze zat achter het hele gebeuren verstopt, en bleek nergens in geinteresseerd te zijn. De pakjes stonden voor een deel vooraan. Ook ons cadeau stond er. Met een briefje eraan ‘Belgian girls’. De pakjes werden door de andere vrouwen geopend en de persoon die dit cadeau schonk moest vooraan komen en aan de bruid uitleggen waarvoor het pakje werd gebruikt. Daarvoor moest je neerknielen voor de kussens en neerbuigend je uitleg doen. Wij werden afgeroepen met een luide kreet erbij. En ietswat verlegen gingen we met zijn vieren naar voor. We namen elk een deel van ons geschenk, knielden neer en ik legde als eerste uit wat je met glazen moet aanvangen (you have to fill it with water, fruit juice or softdrinks. Then you can drink from it), dan gaf Lara de uitleg voor de frietsnijder en Elke voor de eisnijder. Heel bizar allemaal. De ongelukkige bruid keer naar ons en onze geschenken maar gaf geen blijk van erkenning of dankbaarheid. Maar ik neem haar niets kwalijk, ik hoop alleen dat ze ergens toch nog gelukkig kan worden.

Toen we onze pakjes hadden afgegeven moesten we dansen. Er werd ons een shitenga rondgebonden en de muziek begon te spelen. Een vrouw gaf ons de danspasjes aan. Bij de eerste beweging van onze heupen brak groot gejoel en gejuich uit. Super! We dansten, draaiden rond ons eigen middel en deden zo goed als het kon de vrouw na. Blijkbaar dansten we zo slecht nog niet, want er werd geld in onze decolletees gestopt... nog nooit eerder had ik geld toegestopt gekregen om te dansen ..!

Mijn A-klasje

Maandag 24 maart 2008

De laatste echte lesweek zit er op! Wat is het allemaal snel gegaan...
Ik zie me nog beginnen, die eerste dag. En nu moet ik al afscheid nemen van mijn leerlingen. Ik heb leuke berichtjes van ze gekregen en ik was ontroerd als ik de briefjes las. De vele fotos die door mij en hen genomen zijn, zullen er hopelijk voor zorgen dat we met leuke gedachten aan deze stageperiode zullen terugdenken.

Volgende week beginnen de end of term tests voor grade 11 en 12, en daar hebben we wel nog toezicht. En in Nkrumah gaan we nog lessen observeren en meevolgen. We hebben dus nog ons bezigheid op school J

Vandaag (vrijdag) was onze eerste dag van niets doen. Deze morgen eerst nog boodschappen gedaan. Toen Yasmien en ik aankwamen bij de Shoprite kwam Manza met een brede glimlach aangelopen. Het is een straatjongetje van een jaar of 12, die we vaak meenemen in de Shoprite. Hij duwt dan ons karretje en helpt ons met alles in zakjes te stoppen aan de kassa. Hij kwam naar me toe en gaf me met een grote zwaai de typische Zambiaanse handdruk. Hij bleef mijn hand stevig vasthouden en streelde met zijn andere hand over mijn arm. Hij liet niet los tot hij wel moest om het karretje te duwen. Het is zo vertederend, maar tegelijkertijd doet het pijn om hem te zien. Elke keer in dezelfde vuile en kapotte kleren, verkouden maar lief in het weinige engels dat hij kan spreken. En toch steeds zo vrolijk. Elke keer als hij meegaat in de winkel mag hij iets kiezen om te eten. Hij durft het nooit vragen maar je kan zien aan zijn blik als we een rek of schap passeren waar iets ligt dat hij wel zou willen. Brood, fruit, water of kip... Na betaling aan de kassa laat hij dan alles mooi in het zakje zitten. En pas als alle boodschappen zich in de taxi bevinden, neemt hij zijn zakje en geeft ons een een hand als dank. Dan loopt hij weg naar zijn vrienden, met wie hij zijn nieuwe aanwinst deelt.

’s Avonds waren we het thuiszitten wat beu en het was bijna 7 uur. Powercut-time! Het woord was nog niet helemaal uitgesproken en het licht floepte uit... En we hadden nog niet gegeten! Soms zijn we zo goed gepland in het eten maken voor de powercut. Maar nu en dan slagen we er toch niet in of vertrouwen we erop dat het vandaag wel licht zal blijven. Fout ingeschat dus! Er zat niets anders op dan naar Tuskers te gaan eten (anders moeten we wachten tot 22 uur en we hadden reuzehonger). Na het aantrekken van onze lange broeken en onbedekte delen in te smeren met DEET trokken we de rode, piepende poort achter ons dicht. We wandelden onze straat uit en moesten opletten niet tegen iemand te lopen. Als het zo donker is als tijdens een powercut, dan zie je de Zambianen soms zo moeilijk lopen! Op de hoek van de straat een taxi gevonden die ons voor 2000 kwacha per persoon naar het hotel bracht. In de taxi zaten naast de chauffeur nog twee andere mannen. Ze gingen samen vooraan zitten en wij met z’n vieren gezellig achterin op de verfrommelde zetels. Er werd veel plezier gemaakt met ontstane misverstanden door het taalverschil en situatie.
In Tuskers zag ik schimmen die me bekend voorkwamen. Even twijfelde ik, maar toen ben ik toch wat dichter gaan kijken. En inderdaad, Raj zat er samen met Mannie, Priscilla en Peneloppee. Onmiddellijk sprong Bapa recht om stoelen en tafels bij te schuiven. De kelner werd gewenkt en noteerde onze bestelling. Ik zat opnieuw naast Raj en praatte met hem over toekomstplannen en levenswijsheden. Het is echt leuk om met hem een gesprek aan te gaan. Zijn verhalen zijn grappig (en soms ietsie pietsie overdreven), zijn moppen lachwekkend in hun droogheid. Hij is zo iemand bij wie je geen terughoudend gevoel moet hebben om iets te vragen of te vertellen. (En als je van de duivel spreekt... hij belt net! Zo terug...!)

Zaterdag hadden we een uitstap gepland met Helix, een leerkracht van Bwacha. Hij ging ons meenemen naar de Wonder gorge. ’s Ochtends kwam hij ons ophalen. Niet in de beloofde Jeep, maar in een gewone auto! Vanaf het eerste moment zag ik in dat het een bewogen tripje zou worden... we reden door aarden straatjes in de bush en passeerden mooie tafereeltjes. Na een aantal uren rijden werd de weg alleen slechter en slechter. Het bracht ons eerst naar een boathouse. Een aangelegd meer waarvan het water gebruikt wordt om elektriciteit op te wekken. Het was er kil en doods en ondanks dat Helix er wou blijven, wilden wij zo snel mogelijk weg. Ik kreeg toen al het gevoel dat Helix niet van plan was om helemaal tot aan de grot te rijden, maar ons gewoon hiernaartoe wou brengen. Wij maakten hem duidelijk dat we verder wilden rijden. Hij twijfelde maar gaf toch toe. Na weer een poosje in de auto kwamen we toe aan het powerstation. Geen idee waarom hij dit wou tonen. Hij sprak er met enkele wachters en werkmannen en kwam terug met het nieuws dat we met een gewone auto niet tot aan de grot gingen geraken. Ja! Dat wisten wij zelfs al van in het begin... voor het eerst deze reis voelde ik me bedrogen. Ik maakte me wat kwaad en vroeg een deel van het geld terug dat we hem hadden gegeven (we hadden al betaald voor de bezine..). Het was moeilijk om te verkrijgen en echt ruzie konden we niet maken. Hij is immers een leerkracht van onze school. Een deel hebben we teruggekregen en afgesproken dat een tweede deel zou volgen... we zullen zien.

Thuisgekomen hadden we allemaal honger. Gelukkig hadden we in de kast nog zakjes macaroni met ‘kaas’saus liggen. Zo waar je enkel melk en water moet bijdoen. Met een zwier goot ik de inhoud in het mengel van water en melk op het vuur. Tijdens het roeren zag ik vreemde zwarte stukjes bovendrijven. Bij nader inspectie bleken het mini kakkerlakjes te zijn... we hebben ze eruit gevist en de maaltijd gezien als eentje gekruid met kampvitamientjes! Iets anders hadden we namelijk niet :p

Het was opnieuw een voormiddag vol ervaring en de rest van de dag hebben we kunnen genieten van de zon boven ons huisje...
Tegen 22 uur kwamen Mannie en Raj ons oppikken. Het getut van de Jeep maakte ons duidelijk dat we konden vertrekken... Samen reden we naar Tuskers waar we iets dronken in afwachting van de komst van de anderen. Toen iedereen er was hebben we de straat overgestoken naar Chez Ntemba, waar we de rest van de avond gingen uitgaan. Het was leuk, al is het niet steeds even plezierig door de plakkerige mannen die rondom ons hangen. Het was al laat als Raj ons huiswaarts voerde en we de poort van ons huis vergrendelden. In mijn lakenzak bedacht ik dat het verhaal van Bruce, de houten giraf die Evelien in Livingstone kocht (en hier helaas zijn hoofd verloor), veel indruk op Raj gemaakt moet hebben. Telkens hij onze straat inrijdt zegt hij er iets over. Ik vraag me af waarom.

Zondag ben ik er eindelijk in geslaagd tot 10 uur te slapen. De eerste keer in twee maand tijd dat ik eens niet vroeg op was! Samen met Elke maakte ik toast in de pan en roerei. Het was Paaszondag, en toen ook Yasmien opstond, versierde ze onze tafel met kleine paaseitjes uit de Emiraten die Evelien had meegebracht. Even erna kregen we een berichtje van Stefanie en Lien. Neem je bikini maar mee en kom naar Ghana Avenue n 29! Super, we gingen een dagje luieren aan het zwembad van de Zambezi Source Lodge... Ik ging voor een extra bruin kleurtje met mijn hoofd in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini...

Zondag 16 maart

Natural jacuzzi in the Farm Raj

Ik weet niet goed hoe het komt maar mijn typvingers lagen deze week wat dieper in mijn kast (of beter valies, want kasten hebben we hier niet) opgeborgen. Ik heb nochtans veel te vertellen, maar soms kan ik het niet in de juiste zinnen gieten of zitten de gepaste woorden net zo goed verstopt als de paaseitjes in oma's tuin. Maar als ik dan de berichtjes krijg van trouwe lezers dat ik gauw weer iets moet schrijven, haal ik gauw die vingers terug uit de spreekwoordelijke kast!

Het is alweer bijna een week geleden dat het weekend was. Dat wil dus zeggen dat er alweer een nieuw aan de voordeur staat. Maar toen, bijna een week geleden werden we aan de winkel van Maggie opgepikt. Opnieuw achteraan de laadbak in. Maar deze keer op een wel veel comfortabelere manier. Er lag een matras op de bodem en de zon scheen in ons gezicht. Met de auto volgeladen met Lara, Elke, Yasmien, Evelien, Lien, Stefanie, Priscilla, Rogny en haar vriendinnetje en mezelf daarbij in het rechterhoekje van de achterbak, gingen we op weg naar de farm van Raj. De zak van de shoprite met ons fruit voor de fruitsla wapperde in de wind. Aangekomen op de farm gingen we er een lekker dessert mee maken.

De farm van Raj was mooi, maar iets rommeliger dan ik had gedacht (maar wat verwacht je dan van een man alleen :p). In de woonkamer hingen foto's van hemzelf als kind en van Indische neefjes of broertjes. Raj was erg in zijn nopjes met al die vrouwen in zijn huis. Hij liet geen gelegenheid voorbij gaan om er een grapje over te maken. Met z'n allen sloegen we aan het snijden en wassen van fruit en groenten. En met al die helpende handen ging het werk goed vooruit. Dieprode tomaten in schijfjes, wortels geraspt (een zwaar karwei!), een iets overrijpe mango in blokjes en ander lekkers... En naarmate de voormiddag vorderde, kwamen meer en meer mensen van allerlei soorten en maten toe. Karlien, Kate, de broer van Raj, Mannie, Cheza, Ed, Dietem, Toby, Maggie, Shahita... allemaal gepakt met bikini of een of ander mannelijk equivalent.
De knechtjes van Raj vulden een (erg grote) koelbox met allerlei lekkere drank. Ik ben vooral fan van "Redd's", een alcoholisch fruitdrankje. Samen met enkele zakken chips werd alles op de lange aanhangwagen van de tractor geladen. Nu moesten enkel wij er nog bij en we konden vertrekken naar de natuurlijke jacuzzi waar Raj ons al een hele poos warm voor had gemaakt. Ik vond het raar en ergens jammer dat we er niet te voet heen konden gaan, maar na een tijdje op de tractor besefte ik wel dat het veel te ver was om te wandelen. De jeep van Raj volgde ons op de voet. En met 15 lachende mensen op de tractor, overviel me een erg vrolijk gevoel. Ik had mijn slippers uitgedaan en mijn benen bengelden over de rand mee met de bewegingen van het aparte voertuig. Het lange gras kietelde geregeld aan mijn voeten en nu en dan vlogen er kleine gele vlindertjes voorbij. De tractor reed net snel genoeg om niet te saai te zijn maar ook niet zo snel dat je de kans niet zou hebben om naar de omgeving te kijken. Iedereen was opgewekt en praatte honderduit..

Eerst maakten we een tussenstop in de tabakopslagplaats van de farm. Raj legde ons uit hoe tabak gekweekt, gedroogd en verwerkt wordt. Maar zoals zo vaak op rondleidingen luisterde ik niet echt goed naar wat verteld werd. Nu en dan besef ik dat. Dan probeer ik aandachtig op te letten. Want eigenlijk is het interessant en krijg ik een schuldgevoel omdat ik niets bijleer als ik ook niet luister... Maar bij mij werkt luisteren, vragen stellen en tegelijkertijd rondkijken niet zo goed. Of het moet me erg hard interesseren! Het was wel sowieso interessant om eens te zien hoe het eraan toe gaat, dat tabakmaken. Daarom moet ik niet alle stappen kunnen uitleggen :) (vraag me er dus niet naar, eenmaal ik terug thuis ben ;))

Toen we terug buiten de hangar kwamen, verbrandde ik mijn handpalmen en benen aan het hete metaal van de aanhangwagen. Iedereen haalde handdoeken of een ander laagje boven om de hitte van de zon in het metaal te houden zodat het onze billen niet kan roden. Het was toch nog even rijden met onze verwarme benen vooraleer we in de verte water zagen. De tractor kon niet verder meer rijden en we gingen allemaal te voet. Een hele rij van mensen die houvast zochten in het warme water dat we doormoesten. Hier en daar slierde iemand uit op de keitjes en de gladde stenen in het water (we waren niet echt voorzien op dit wandelend gedeelte van het zwemmen).

Aan de overkant gekomen zagen we dat Raj er met enkele andere mannen al was (hoe geraakten die daar zo snel?). De omgeving was wondermooi. Een diepe gleuf van enkele meters, met daarin een riviertje met redelijke stroming die op verschillende niveau's een waterval veroorzaakte. Eerst werd met een grote bamboestok de diepte van het water gemeten (Raj had er zelf nog nooit in gezwommen, hij had dit zelfs pas een aantal weken geleden ontdekt!). Alles bleek ok. Snel verstopten Elke en ik ons in het hoge gras om onze bikinies aan te trekken. Plots zag ik een blote zijkant van Dietem, de priester, die ook dacht dat het hoge gras hem de nodige beschutting voor zijn preutsheid zou brengen!
Na enig geklim en na het nodige gesmeer met 'zonnemelk' (zoals Bruce het zo mooi kan uitspreken) waren we allen paraat om in het water te gaan. Het water was warm en gaf een sterke duw tegen mijn benen als ik erin ging. De stroming was toch hard! Ik wandelde tegen het water in om uit te komen bij de waterval. Daar was het plots veel dieper en het was leuk om tegen de waterval te leunen en de kracht van het vallende water als een stevige massage tegen mij te voelen. Er werden drankjes boven gehaald en we dreven allemaal samen een hele tijd in een cirkeltje in het water, nippend van onze koele flesjes. Ergens was het een decadent gevoel, wat een verwennerij! Stel je voor, dat je zelf zoiets hebt in je achtertuin! Helaas was het vandaag minder mooi weer en trok de eerder zo stralende hemel dicht. Al gauw werd het in het water warmer dan erbuiten en ik besloot me met het water te laten meevoeren richting tweede watervalletje. Deze keer kwam ik aan de bovenkant van de waterval uit (erg logisch natuurlijk). De stroming hielp me het lagere oord in het water op te zoeken vooraleer ik genoeg had van het het gebaad in de jacuzzi. (Ook mede door de ontdekking van allerlei kleine wormpjes overal op mijn lichaam, ik voel ze nog steeds wriemelen als ik eraan denk (nochtans kriebelden ze niet echt)! Het bleken onschuldige muggelarf-achtige diertjes te zijn maar toch spoelde ik ze snel allemaal van me af.)

Het was al tegen vier uur in de namiddag en we hadden de lunch overgeslaan... ik had erge honger! De zakken chips gingen rond en verzachtten even het lege gevoel in mijn maag. Op de terugweg begon het al lichtjes te regenen. Ik wikkelde gewoon mijn handdoek rond me en hield mijn nog natte bikini aan. Zodat ik mijn kleren droog in de jeep kon leggen en op de farm kon aantrekken. Ik keek al uit naar de snelle douche die we er zouden nemen.
De terugrit duurde langer dan de heen (dat is vaak zo hŽ?). Eenmaal aangekomen verspreidde iedereen zich over de badkamers in het huis. Al gauw bleek dat van douchen niet veel aan was, er was opnieuw powercut. Er was in de badkamer en toilet praktisch geen natuurlijk licht en ik voelde er niet veel voor om in de pikkedonker onder de kraan te gaan staan (en zeker niet met Priscilla die blijkbaar graag ook in de badkamer is als iemand anders een douche neemt. Niet dat ik zo preuts ben, maar dit vond ik toch een beetje raar aanvoelen.) Ik heb gewoon mijn kleren boven mijn bikini aangedaan (en gehoopt dat er nergens nog van die wormpjes zaten) en me gewarmd en gedroogd aan de BBQ.
De aardappelen waren al gekookt, maar voor ze de BBQ opgingen heb ik er samen met Lien en Evelien nog de lookboter tussengestopt. Ondertussen werd de kip op de rooster gelegd en ook het brood met lookboter besmeerd. De groenten werden op tafel gezet en overal werd naar vorken en messen gezocht om iedereen te kunnen voorzien.

En het eten heeft gesmaakt! Iedereen voelde zich thuis en schoof af en aan de tafel. Meer eten, extra drank... we konden ons vrij bedienen en Raj had voor alles gezorgd. Het werd al donker, er werd tussen iedereen volop gebabbeld en de sfeer was goed. We zaten onder het afdak om ons te beschermen tegen het gedruppel uit de hemel. De foto's van de dag werden bekeken en op cd gebrand voor al wie wou. Tegen acht uur begonnen de eerste mensen naar huis te vertrekken. Het was al een lange dag geweest. Ook wij begonnen onze spullen samen te zoeken die nog her en der verspreid lagen. Toen plots opnieuw de stroom wegviel. Waar had ik mijn handdoek nu toch gelaten en had ik mijn fototoestel nu op tafel binnen of buiten gelegd? Gelukkig kon Raj overschakelen op de generator en konden we op een deftige manier afscheid nemen en iedereen bedanken voor de mooie avond. We kropen met z'n vieren in de Jeep bij Mannie en Cheza en gingen op weg naar het donkere stroomloze Kabwe...

Mis in de bush


Farm van Raj

Twee verdwaalde fotootjes van de excursue van aardrijkskunde :)

Zie voor fotos van de Afrikaanse mis op de blog van Lara (lara.aberon.be) !!

Zaterdag 15 maart

-RU ready for a long African Mass?-

Om kwart voor zes op de hoek van de straat van Kabwe High School aangekomen. Normaal gezien kunnen we daar altijd een taxi nemen, maar deze keer hebben we toch een eindje moeten wandelen voor er eentje "tutte". Het was dan ook nog erg vroeg. Juist de wissel ook tussen de nacht- en dagdrivers. Toch zijn we een paar minuutjes na 6 aangekomen aan het postgebouw waar we hadden afgesproken. Best stipt voor Zambia te zijn!

Maciek stond al klaar te wachten met zijn auto (kruising tussen een 4x4 en een laadbakauto). Ik sprong achterop de laadbak in. Maciek zocht achter zijn zetel naar een groot plastiek. De hemel zag bijna zo donker als een afrikaantje. En we gingen recht heen die wolkenmassa rijden. Achter in de laadbak een positie gezocht waarbij het minste metalen uitsteeksels tegen mij duwden. Het was echt leuk om in de bak te zitten terwijl de wagen door de straatjes en wegeltjes reed met een betrekkelijk hoge snelheid. Ik volgde de weg verstopt achter opstuifend zand dat werd opgeschrikt door de banden van de truck. En ik zag een aantal mensen langs de straten wandelen die net als wij al vroeg uit de veren waren.

Op het moment dat ik een mooie boom voorbij zag komen en ik bedacht welke het eigenlijk zou zijn (mijn planten en dierenkennis hier laat me vaak in de steek, de fauna en flora hier is natuurlijk erg anders. In mijn lessen biologie word ik daar ook mee geconfronteerd. De leerlingen stellen me vragen over lokale planten waarvan ik het bestaan niet eens wist..) voelde ik een stroompje water via mijn been omhoog kruipen. De zwarte vloerbedekking van de laadbak lag niet echt effen en dat gaf het water, dat nog in de laadbak lag van een vorige regenbui, de kans om persoonlijk kennis te maken met mijn broek... Toen het ook nu een beetje begon te druppelen hebben Lara, Evelien en ik ons verscholen onder het zwarte zeil.

Maar echt veel regenen heeft het niet gedaan. En al gauw sliepen mijn benen en tintelde mijn rug op de plaats waar de metalen bar zat. Van houding veranderen hielp niet meer want de weg was zo bobbelig dat ik elke keer weer een andere richting uitgezwierd werd. (Zo moet sla in een zwierder zich dus voelen! Fris en nat, misschien met hier en daar een beetje zand (al zou dat in deze fase van het slakuisen niet meer mogen), op elkaar gepakt, omringd door plastiek en dooreengezwierd.. zolang het een slaatje met geitekaas, honing en appeltjes wordt zoals mama het zo lekker maakt, vind ik het allemaal totaal niet erg even een groen blaadje te zijn!

De enige oplossing om mezelf te bevrijden uit deze ongemakkelijke positie was rechtstaan. Hoog en nu ook droog, met mijn haar in de wind en neus in de zon! Toen ik Father Maciek net leerde kennen en hij vertelde over de trip naar de bush die we eventueel konden doen, stelde ik me dit moment voor. Nu het er is, kan ik alleen maar glimlachen. Hutjes, mensen, maisvelden, riviertjes, kippen en hier en daar een hond, vlogen aan me voorbij. Ik merkte dat het achterste stuk van mijn (voormalig) witte broek er door de combinatie van zwarte vloerbedekking en regen uitzag als de poep van een zebra uit het reservaat in Livingstone. Ik nam mezelf voor deze keer niet meer te trachten het zwart eruit te wassen (uiteindelijk heb ik het toch nog geprobeerd.. tevergeefs!). Heb mijn trui rond mijn middel gebonden en het probleem was ook opgelost :)

Na anderhalf uur in de gemoteriseerde opbergruimte kwamen we toe in wat Maciek 'the bush' noemde. Naar mijn gedacht staat bush toch niet gelijk aan zoveel luxe! Hij woont er mooier dan wij in ons huisje in Kabwe. Hij leeft er samen met Father Gregory (die hier al 12 jaar priester is) en Monica (een theologe). Ontbijt met een erg gelovig gezelfschap dus. Ik voelde me er wel op mijn gemak en genoot van de koffie met toast en ziz-kaas. Father Gregory was een paar jaar geleden in Belgie en deed alsof hij veel van ons landje wist. Toen hij uiteindelijk zei dat Gent aan de zee lag had ik toch mijn bedenkingen...

Dan opnieuw in de truck voor nog een eindje rijden naar het dorpje waar de mis plaats zou vinden. Dit keer was ik naast Maciek vooraan in de auto gekropen. Hij is zo erg nieuwsgierig. Hij wou dat ik bij hem ging biechten... Hij wou wel eens weten welke zonden ik allemaal op mijn kerfstok heb! Ik ging akkoord, maar zou mijn (eventuele ;)) zonden in het Vlaams openbaren. Maar helaas voor hem was dat niet goed genoeg!

In het dorpje werden we erg hartelijk begroet. Molichanie, Bueno, Mwashibukeni, Eyamukwayi.. het basis Bemba dat ik ken (echt basis basis!) kwam nu wel van pas. De grote glimlach op de gezichten van de mensen als ik in het Bemba spreek was daar getuige van. Na de begroeting was er een onwennig moment. Wij, de muzungumeisjes stonden langs de ene kant terwijl de plaatselijke bevolking aan de andere zijde stonden. De meesten met hun rug tegen het kerkje. We keken elkaar aan. Probeerden elkaar te vatten en af te tasten wat er verder stond te gebeuren. Om de onwennigheid wat te verminderen hebben we ons allevier gekeerd naar de vlechtjes van Yasmien en er wat verder aan gewerkt (we hebben ze ook geteld, het zijn er 72!). Ondertussen had Father Maciek zijn priesterkostuum aangetrokken en ging ieder een voor een gaan biechten in een nog kleiner lemen hutje. Toen alle zonden verteld waren kon de mis beginnen. We gingen allemaal binnen in het donkere kerkje met strodak. Er waren bankjes die uit de vloer kwamen. Zoals wanneer je boetseert, je de armpjes en beentjes van het peetje uit het lichaam laat komen en ze er niet opplakt (als je dit wel doet vallen ze er gegarandeerd vanaf). Het was indrukwekkend. Er werd veel gezongen en zelfs gedanst in de mis. Het was zo levendig, dat kan je je in Belgie niet voorstellen. Ik heb gelachen en genoten van de opgewekte sfeer die er heerst. Hier had ik niet het beangstigende en beklemmende gevoel dat ik in een kerk in Belgie wel heb. Integendeel, hier nodigde het echt uit om mee te doen en je over te geven aan het gemeenschapsgevoel. Soms stonden we recht, en dan werd er vaak gedanst, soms zaten we op de 'bankjes' en soms dan weer moesten we voor de bankjes neerknielen. Father Maciek gaf de mis in het Bemba, dus ik verstond er niets van. Maar dat gaf niet, de sfeer zei al zoveel.

Na de lange mis, was er nog een processie rond de kerk. Ter ere van Sint-Patricksday. We liepen met z'n allen drie toertjes, al zingend en dansend. Dan zou je denken dat die toertjes niet lang duurden, de omvang van het kleine kerkje in rekening genomen. Maar het tempo lag zo laag. Voetje voor voetje schoven we vooruit. Ik was toch wel blij toen we uiteindelijk door het dorpshoofd naar het hutje werden geroepen waar eerder de biecht plaats vond. Het was al lunchtijd en de nschima met kip en kool stond al dampend op onze hongerige maagjes te wachten. Ik zat tussen Elke en Maciek op een heel wiebelig bankje. De kan met water en het stukje zeep werden doorgegeven. Ik was opgelucht dat we eerst onze handen konden wassen voor het eten. Op het einde van de mis had het hele dorp ons persoonlijk de hand komen schudden. Jong en oud, verlegen of opgelaten.. ik heb ze allemaal enthousiast de hand geschud.

Voor hun waren we de 5 sisters. En velen maakten een bescheiden knikje door de knieen toen ze een hand gaven. Nog anderen legden even hun vrije hand op hun borst, als teken van respect en vertrouwen.

Heel zuinig met het opgewarmde water, wasten we allemaal onze handen. Father mocht natuurlijk als eerste.. Dan konden we beginnen eten. Het was wel ok, echt lekker kun je het niet noemen. In de nschima zaten hier en daar nog klontertjes meel die niet goed doorgeroerd waren. En na een aantal happen moest ik me toch forceren om het kleffe boeltje door te slikken. Maciek kreeg als laatste de spiermaag van de kip. Hij at het op en keek me sluiks aan, met een veelbetekenende blik in zijn ogen. Het knisperde wanneer hij kauwde, maar hij gaf niet af. Het dorpshoofd geeft hem dat stuk van de kip als teken van respect. Wie de ingewanden opeet, krijgt als het ware de volledige kip. Ik heb veel bewondering voor hem dat hij erin slaagt het toch met blijk van smaak op te eten! Het deed me denken aan 'Now or Never', waar de uitdaging er ook vaak om draait iets heel vies op te eten.

Na het eten gingen we buiten tussen de mensen zitten. Onder een boompje in de schaduw. Al gauw kwam iedereen rond ons zitten en vroegen ze ons liedjes voor hun te zingen. Het plezier was groot! Ook zij zongen liedjes voor ons. Het was zo mooi, het kleuurijke gezelschap echte afrikaanse muziek te horen maken. Er was een jongen bijgekomen die op zijn djembee de maat van het gezang aangaf. Al gauw werden de stemmen vergezeld van traditionele dansen. De meisjes en vrouwen leerden ons pasjes aan en we vormden een cirkel rond de boom waar we eerst onder zaten. Ook van ons werd verwacht een dansje te tonen. Maar in Belgie hebben we niet echt een cultuur van zelf gezongen liedjes met bijhorende pasjes. We hebben dan maar de 'kabouterdans' en 'lief klein konijntje' gezongen. Massa's onnozel maar dit tot groot jolijt van onze nieuwe vrienden die gedreven meedansten.

Plots werden alle groundnuts, palmbladeren en suikkerriet (de geschenken van de bevolking aan onze priester) in de auto geladen. Het was tijd om afscheid te nemen. Iedereen ging in een grote groep staan en ze zongen en wuifden ons uit toen de auto de aardeweg afreed..

Gisteren kreeg ik nog een berichtje van de missionaris dat de mensen van het dorp naar ons vroegen. Voor de grap zeiden ze hem dat ze niet willen dat hij nog komt zonder dat wij erbij zijn. Ik veronderstel dat we dus in Zambia zullen moeten blijven! ;)

Hier zit ik dan, opnieuw in de donker bij kaarslicht onder mijn muggenafweersysteem (echt nodig hier, er is meer malaria dan ik verwacht had). De andere meisjes zijn Prison Break aan het kijken. Mij kan het teevee kijken niet meer echt boeien. Ik ben moe, gisteren thuis gekomen van Livingstone. Lessen gemaakt, les gegeven, leerstof overlopen met de mentoren.... en nu rustig wat schrijven!

Toen ik als eerste op school aankwam deze morgen had mijn mentor warempel de toets gegeven in mijn klassen tijdens mijn afwezigheid. Had ik niet verwacht! Morgen eens aan de verbetering beginnen. Al heb ik bij het snel doobladeren al gemerkt dat de leerlingen het echt zo moeilijk hebben met logisch nadenken. Pure reproductie is niet echt een probleem. Maar alle inzichtsvragen, ik vrees dat ze daar niet teveel punten op gescoord hebben.

Enkele leerlingen die ik tussen de lessen door tegenkwam zeiden: "Morning Madam, welcome back!". Op die typische manier dat enkel zij het kunnen. Ik vond het zo vertederend. Net zoals het zo leuk is langs de straten van Kabwe te lopen en aangesproken te worden bij naam door mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken!

Mijn wedervaringen aan de Falls...

Donderdagmiddag na het lesgeven full speed in het busje gesprongen dat stopte aan het ronde punt naast het ziekenhuisje en het maisveld van Bwacha. Het bracht me naar het BP station (waar we altijd op internet gaan). Vandaar te voet naar de Shoprite (ik heb gemerkt dat kleine winkeltjes langs de baan soms Riteshop noemen, als verwijzing naar het grote zusje). Boodschappen doen voor de picknick en busrit. Taxi naar huis, volgepakt met boodschappenzakjes. Eten gemaakt (een koud plaatje van het eten van gisteren toen de elektriciteit uitviel en we niet verder konden koken...). Daarna mijn rugzak gemaakt en badkamer en slaapkamer gekuist. Wat een productieve voormiddag! Tegen lunchtijd kwamen de andere meisjes aan en konden we echt vertrekken. Aan het busstation moesten we toch even wachten, maar de man met het t-shirtje met gaatjes (weet je wel, zoals een netje... niet erg elegant, heel misschien ergens wat stoer) verzekerde ons dat er een goede bus in aantocht was. Juist, zo bleek. Want even later konden we opstappen. We zijn al erg bedreven in het bussen nemen. Ik geniet er elke keer van de manier alles hier in zijn werk gaat.

De busrit naar Lusaka vloog weer voorbij. In de Chachacha troffen we Evelien, de zus van Yasmien aan. En na even wachten kwamen ook Lien en Stefanie toe. Samen zijn we gaan eten bij de Indier. Lekker eten, zo verschillende gerechtjes met kip. Elk net een ander sausje. Helaas alles met koreander... Ugh!!! Maar als ik er niet teveel op lette, smaakte het eten me toch goed.. zoals ze zeggen is honger de beste saus. Zelfs al is ze gekruid met koreander.

Na het eten al snel in het anderste bedje van de stapel gekropen. Om er een paar uur later weer vanonder te kruipen. Vroeg opstaan was de boodschap wilden we de bus van 6 halen naar Livingstone.

De busrit was lang.... en slapen lukte niet. Dus liet ik het landschap aan me voorbij gaan al lezend in mijn reisgids en in de Flairs die Evelien meebracht (wat een verschrikkelijk tijdschrift is dat eigenlijk!! Een dame die bij ons in de bus zat, wilde graag ook eens in een flairke bladeren. We gaven er haar eentje, maar wisten niet goed hoe ze ging reageren. In de flair ging het over pikante onderwerpen en er stonden nogal expliciete foto's.... de vrouw keek er stilletjes in maar gaf hem al snel terug... Woeps..!). Al snel protesteerde mijn maag en werd ik gedwongen de roddels langs de kant te leggen. Ik heb het altijd al zo jammer gevonden dat mijn evenwichtssysteem me niet toelaat te lezen en in de auto te zitten tegelijkertijd.

Na zeven uur bollen zagen Elke en ik lodges langs de kant van de weg. We zochten ze op in de Bradtgids om te zien of het nog lang rijden was naar Livingstone (er staan nooit borden langs de weg, dus je weet eigenlijk nooit waar je je bevindt op de landkaart van Zambia). Maar we konden onszelf nog niet helemaal situeren. Plots zag ik een wolkenmassa die van onder kwam in plaats van langs boven. Ik zei tegen Elke dat het de falls waren, maar ze geloofde me niet. Toch bleek ik gelijk te hebben :)

Aangekomen aan de bushalte in Livingstone (rechtover de Hungry Lion) werden we overal aangesproken door taxis die ons naar Jollyboys (de backpackershostel waar we 5 nachtjes gingen slapen) wilden brengen. Maar Lara had iemand leren kennen op de bus die ons de weg erheen wilde tonen. Het was op wandelafstand. De valies van Evelien werd door een van de jongens op zijn hoofd gedragen en de troep van zeven meisjes zette zich in beweging.

Zaterdagochtend opnieuw heel vroeg opgestaan. De falls staan open voor publiek vanaf 6 uur in de ochtend en we wilden graag de zonsopgang zien. Een taxi pikte ons op om iets voor zes. Zeven paar blote benen opeengepakt in de taxi richting de grote wolk watervalnevel... Aan het paar bruine benen onder het stuur hing daarom een grote glimlach vast.

Natuurlijk waren de bewakers van het park er maar om half zeven... de zonsopgang gemist! Maar de lucht was helder en het geluid van de falls maakte zijn opmars. Met ons kaartje van school mochten we binnen voor 2000 kwacha per persoon (40 eurocent) in plaats van 10 dollar. Local teachers van Kabwe, dat zijn wij!

Hoe de falls zijn en wat je voelt als je voor dit wonder staat kan ik niet omschrijven... onmogelijk om op papier te vatten. Ik hoop dat de foto's een beetje voor zich spreken. Maar echt ervaren kan je natuurlijk pas als je er zelf voor staat. Spetterend water, jungleachtige natuur die precies niet echt is (wegens te perfect), stralende zon, regenbogen, nevel... de hele sfeer... Nat waren we wel! De watervallen hebben zo een kracht en er is door het einde van het regenseizoen zoveel water dat het overal rondspatterd.

Zondag zijn we op gamedrive geweest. Ook tof! Het meest indrukwekkend vond ik de giraffen (eerst een mannetje alleen en dan een vrouwtje met een kleintje, ze liepen op de weg voor ons en keken ons aan!) maar ook de olifanten, apen, zwijnen, zebra's... waren allemaal mooi om te zien in hun natuurlijke omgeving. Tijdens de stop aan de Zambesi konden we nijlpaarden horen. Niet gedacht dat ik er een dag later tussen zou peddelen in een bootje!

Maandag was een rustige dag. Aan het zwembad gelegen. Wel serieus warm.. mijn buik is verbrand! Ook het museum bezocht. Op zijn Afrikaans maar wel eens leuk om te zien. En natuurlijk souvenirs gekocht!! Schoon ze ;)

En dan was het zo ver. De kanotocht op de Zambesi!

Lara, Elke en ik stonden op tijd klaar om te vertrekken. We gingen samen met nog drie anderen. Zij werkten in Congo voor een of andere organisatie. Ik weet niet meer precies welke. Een van de jongens organiseerde logistiek de medicatie, de andere jongen was piloot en ging alles met een vliegtuig halen en het meisje was de verpleegster die de medicatie ter plaatse gebruikte. Ik vond het indrukwekkend om hun verhalen te horen. Ze werkten al 7 maand samen en hadden een goede band.

Op weg naar het vertrekpunt aan de Zambesirivier kwamen we een olifant tegen. Hij stond langs de kant van de weg rustig te eten. Aan de rivier zelf werden de rubberen bootjes opgepomt en werd ons wat uitleg gegeven. Wat moet je doen als je een hippo tegenkomt? Wegpeddelen zo snel als je armspieren toelaten... hippos zijn gevaarlijker dan krokodillen! Maar als je die laatste tegenkomt kan je beter ook niet twijfelen om het hazenpad te nemen. Een croccy, bijt je vast en sleurt je al draaiend de dieperik in. Zo geraakt zijn prooi de kluts kwijt tussen boven en onder en verdrinkt hij. Dus, als je jezelf in de greep van een crocco vindt, meedraaiden zodat je het noorden behoudt en je arm (als die vrij is) in de keel van het reptiel steken. Zo verslikt hij zich en zal je je kunnen lossen! Dat was dus het theoretische aspect... Moest dan toch wel even slikken toen ik mijn zwemvest aantrok (en nog eens extra controleerde of hij goed zat) en voor Elke in het bootje stapte. We werden als eerste van de kant geduwd richting stroming. De gids riep naar ons dat we moesten vertragen en wachten. Makkelijker gezegd dan gedaan als je je in zo'n drijvend ding bevindt met de mighty Zambesiriver onder je!

Toen de drie bootjes met ons erin zich op het water bevonden, nam de gids ons mee naar de overkant van de rivier. Daar ligt Zimbabwe. Het kanoen ging heel vlot en Elke en ik waren goed op gang. We werden zelfs teruggeroepen. Onze gids wou dat we het kalmer aan deden. Volgens mij kon hij niet goed mee. Hij had ons in het begin gezegd altijd voor ons te blijven. Maar die positie heeft hij maar enkele minuutjes willen volhouden! Afikanen doen echt alles zo rustig en op het gemak... wel leuk, nu en dan legden we onze peddels in de boot en hielden we elkaar vast zodat we samen bleven. Dan was het rusten en genieten van het uitzicht (maar toch allemaal steeds op ons hoede)...

Nu en dan voeren we langs een kudde hippos die aan het baden waren. Meestal rond het struikgewas dat zich sporadisch in het water bevond. Op veel plaatsen kwamen bubbeltjes naar boven en zag je bewegingen in het water. Een tigerfish, of wie weet wel een crocco... spannend! Hier en daar had je ook van die draaikolkjes. We probeerden ze zoveel mogelijk te ontwijken, maar eigenlijk als je erover vaart, merk je er niet zo veel van. Wel moesten we een aantal stroomversnellingen door. Dan waarschuwde de gids ons allemaal en werden we stil van concentratie. Geen van ons wilde in het water vallen. Al zou het best verfrissend zijn! Het was erg heet op het water. Maar nu en dan werden we natgespetste door de gidsen en de jongens in hun bootje. Dus dat bracht ook wel wat verkoeling. De stroomversnellingen gaven me een kick. Ik vond het jammer dat we niet konden raften. Maar daarvoor was het te gevaarlijk. Er is zodanig veel water dat de raftroutes gesloten zijn. Yves had het begin januari wel nog gedaan en toen is zijn instructor een beetje verdronken... ze hebben hem nog kunnen redden maar het is toch wel ernstig.

In een bepaalde bocht weken we iets teveel af naar het struikgewas. De gids riep ons terug, hij had er iets gezien waar we beter niet te dicht naartoe gingen. Het lukte mij en Elke om de planten te ontwijken, maar plots hoorden we veel gespatter, en geschreeuw van de jongens die net achter ons kwamen. Er was een krokodil die hun bootje twee keer had aangevallen. Het dier had geprobeerd de peddel uit hun handen te rukken. De jongens waren erg geschrokken en wij lusiterden vol ongeloof naar hun verhaal. Want niemand van ons had de krokodil gezien. En de jongens hadden de hele tocht al iedereen geplaagd en onnozel gedaan. Onze gids zei dat hij nog nooit had meegemaakt dat een krokodil een bootje aanviel. Maar tegenwoordig zijn er meer een meer cruises op de Zambesi. Veel eten wordt dan overboord gegooid. Misschien had deze krokodil het wit van de peddel aanzien als een broodje... even later kwamen we een grotere boot tegen. Bij hun had een krokodil op net dezelfde plaats effectief een peddel kunnen bemachtigen. Zij hadden een goed beeld van het reusachtige beest gehad. Hij was tussen de drie en de vier meter lang. Groter dan onze bootjes!!

28 kilometer later en tegen drie uur in de namiddag naderden we de falls. Echt indrukwekkend. We waren op amper 2 kilometer van de afgrond! Je kon het water horen vallen en de nevel zien! Daar eindigde ons fantastische bootavontuur... het was een superervaring. Het gevoel van Afrika, op die grote rivier... tussen het wild.. net als in de ontdekkingsreizigersfilms (en zoals in Anaconda...)!

Excursie aardrijkskunde!

Op Nkrumah een zoektocht gestart naar de principal, Mr Tembo, Mr Mbewe, Mr Zulu en Mr Chilufya... we hadden verschillende afspraken gemaakt waar we hen gingen vinden. Maar eenmaal ter plaatste troffen Yasmien en ik daar niemand aan. Het ongeorganiseerd zijn van de Zambianen kan ik meestal goed verdragen. Maar nu werkte het toch op mijn heupen (wat een rare uitdrukking als je ze neergeschreven ziet). Plots hadden we geluk en vonden we ze allemaal samen! Bij elk langs geweest. Het interessantste gesprek was dat met Mr Tembo (lecturer geography). We hadden met hem afgesproken dat we meegingen op excursie zaterdag. Hij gaf ons goede raad en zei dat we elk 2,5 liter water moesten meebrengen en een broek mochten dragen (wat we anders enkel thuis doen). Toen keek hij even schuin langs zijn bureautje naar onze geslipperde voeten. We zagen hem even twijfelen en zeiden dan dat we goede wandelsandalen gingen aandoen (lang leve de Teva's). We verzekerden hem ook dat we zaterdagochtend om 5.30 aan de schoolpoort gingen staan.

Het opstaan piekte even. Ik werd wakker om kwart na vier en besefte dat ik nog een dik half uur kon blijven liggen. Het soezen verdiepte zich al snel in slaap, en ik schrok wakker van Yasmien die me zacht maar kordaat aan mijn voeten wakker schudde. Ik zocht snel een gaatje onder mijn muskietennet om doorheen te kruipen. Water opgezet voor de koffie terwijl Yasmien zich aankleedde. Luchpakket en water in onze rugzakken gestopt en naar Nkrulah vertrokken. Het was nog donker buiten en redelijk fris. Maar we waren klaar voor deze heuse tocht.

We kwamen toe op de college en Nancy stond ons op te wachten. Ze nam ons mee naar haar kamer in de studentenhostel. Omdat Mr Tembo later ging zijn (waarom hadden we dit niet ingecalculeerd? Had gerust het einde van mijn mooie droom kunnen meemaken!). De kamer van Nancy deelde ze met twee andere meisjes. Zij waren nog niet wakker... de kamer rook naar slaap en muffe kleren. We moesten op het bed gaan zitten en praatten stilletjes met elkaar om de slapende meisjes niet te wekken. De muren waren volgeplakt met posters uit tijdschriften en bizarre slogans. Ik keek ernaar en probeerde te begrijpen waarom ze dit aan de muren hadden gehangen. Misschien draaide het helemaal niet om wat ze aan de muren hingen maar was de enige functie ervan de muren te verbergen? Hoe langer ik naar de muren keek, hoe meer kleine beestjes ik zag kruipen. Ze piepten vanonder de papiertjes aan de muur. En als je er eentje ziet, dan zie je ze plots overal. Yasmien fluisterde me toe dat ze ze zelfs kon horen wandelen.

We kregen het beiden echt benauwd in de sfeerloze kleine kamer. We vertelden de meisjes dat we graag buiten wilden wachten omdat we het warm hadden. Eigenlijk wilden we ook graag de zonsopgang zien. Maar de zon was er al. De kakkerlakken gelukkig niet meer. Na nog wat wachten konden we toch naar Nkrumah vertrekken. Daar ontmoetten we de andere studenten die rijst uit een grote emmer schepten en verdeelden over de verschillende luchboxjes.

Vol goede moed en een fris gevoel vertrokken. De wandeling ging via Highridge, door een dorpje waarvan de huisjes bij elke stap zich meer in de bush bevonden. Uiteindelijk belandden we echt in de 'broese'. 3 uur wandelen langs aardeweegjes tussen maisvelden richting de 'borstenberg' (die naam heb ik niet gekozen. Ik vind hem trouwens niet toepasselijk. De vorm misschien, maar het aantal klopt langs geen kanten). De berg beklimmen was toch wat toeren uithalen. Er waren alleen rotsen met begroeiing. De studenten maakten een lange rij die voetje voor voetje de stenen beklauterde. Yasmien en ik volgden achteraan. We hadden het druk met rondkijken en foto's nemen. En hinkten al de hele wandeling achterop. Nu en dan deden we een hollend inhaalmanoeuvre. We wilden ons immers niet laten kennen!

Het uitzicht eenmaal boven was erg mooi. 360¡ zicht op de bush. Met kleine lemen huisjes en Kabwe in de verte (hadden we echt zo ver gewandeld??). De studenten kregen wat uitleg van Mr Tembo. Niet echt over aardrijkskunde of iets gelinkt aan deze excursie, maar over de vraag: "Heeft God de wereld geschapen of is alles begonnen met de Big Bang?" Ondertussen was er fotoshoot met de studenten die minder geintereseerd waren in de besproken levensvraag.

Na het beklimmen van het tweede bergje, was het luchpauze. De studenten hadden allemaal lekkere kip met rijst en zelfs frietjes mee! Zaten Yasmien en ik daar met onze droge boterhammen met plakjes pakjeskaas...
De weg terug duurde zoveel langer dan de weg heen... boven Kabwe hingen erg donkere wolken. En dat was nu net ook de plaats waar we heen moesten gaan. Het anticiperen wat in belgie zo belangrijk is, daar hebben ze hier nog niet van gehoord. We hadden vroeger kunnen vertrekken in plaats van zo lang luchpauze te houden. Dan konden we de regen te slim af zijn. Nu zaten we er natuurlijk middenin. Nat waren we en de weg was nog lang. Maar het gaf extra sfeer en eigenlijk is nat worden best leuk. Yasmien en ik hebben de hele tocht veel plezier gemaakt. De plassen hoefden we niet langer te ontwijken, we gingen er gewoon middendoor. Het gevoel van een plakkende broek tegen mijn benen en de warmte van mijn sjaal die ik droog had gehouden gaven een tegengesteld gevoel. Even had ik het koud. En het leek al zo laat op de dag terwijl het amper 14 uur was..
Om 15 uur thuis toegekomen en een warme koffie gedronken. Ondertussen verhalen uitgewisseld met Lara en Elke die thuis waren gebleven. Wanneer Yasmien en ik even later uitgeput op bed vielen om te bekomen zeiden we tegen elkaar dat de dag meer dan geslaagd was!

Week 4

De week zelf was goed gevuld met lesgeven en voorbereiden. Op een avond hebben we afgesproken met Sefanie, Lien, Yves en Karlien. Arteveldestudenten van kleuter en lager onderwijs en sociaal werk. We hebben een leuke avond gehad in Tuskers. Lien, Stefanie en Yves verblijven bij een gezin thuis en hadden al heel wat verhalen. Het eten in Tuskers blijft smaken. De kip met rijst in de lodge, ik begin er eigenlijk wel aan te wennen. Misschien is er zelfs al een gevoel van gemis nu ik daar niet ben... maar als ik dan uiteindelijk het bord voor mij krijg met heerlijke pizza erop, dan verdwijnt het gemisgevoel als blokjes kaas is een roodgloeiende oven! Samen met het gezelschap alle elementen voor een geslaagde avond.

Het lesgeven op Nkrumah deze week was opnieuw een toffe ervaring. De studenten kennen ons al, want we hadden al meerdere lessen meegevolgd. En omdat ze eigenlijk onze leeftijd of ouder zijn, is er een gemoedelijke sfeer. Onze manier van lesgeven; casusjes die ze moesten oplossen en die we dan bespreken, was een geslaagd opzet. De meningen werden volop gedeeld en soms geraakte de discussie zelfs wat oververhit (of is het overhit? Ik twijfel steeds aan dat woord..). Voor de volgende weken plannen we rollenspelen, om de studenten nog actiever bij de lessen te betrekken.

Na de les van donderdag konden we in het computerlab op internet om ons uitje van het weekend te plannen. Gebeld voor een reservering in de Chachacha-backpackers (het was daar echt tof de vorige keer...dus we blijven er plakken). Vrijdagmiddag, na de lessen vlug onze rugzakjes gepakt, picknick gegeten, zonnecreme opgesmeerd en naar de Bigbite gewandeld. Nog net voor ons vertrek hadden we gehoord dat we zondag om 14 u opgehaald werden voor ons nieuwe huisje.... we moesten nu wel vroeger terugkomen van de hoofdstad, maar dan zullen we ook nog wat tijd hebben om onze lessen verder voor te bereiden.

De vrijdagmiddag aangekomen in Lusaka. We keken erg uit naar ons bezoek aan de grote superspar in de Arcades (hadden we al veel verhalen over gehoord, die we nu toch moesten verifieren). Maar vooraleer we daarheen gingen wilden we in de plaatselijke winkeltjes wat kleren en Afrikaanse stoffen kopen. Rokjes en zakjes, we zullen er geen tekort van hebben (Camille, je Malizak heeft al model gestaan!)! Nu hebben we vele kleurige stoffen, met sierlijke of net abstracte figuren. Komende week gaan we zeker bij de kleermaakster langs.

En dan... de SuperSpar! We waren allevier erg onder de indruk. Het is eigenlijk zoals een supermarkt in Belgie (hier ook met veel blanken), maar we waren het duidelijk niet meer gewoon. Al die keuze!!! Omdat we hongerig uitkeken naar ons diner in Rhapsodys, de vele verleidingen weerstaan (enkel choco en chococonsoorten gekocht (voor thuis in Kabwe ;)). Het viel me weer op hoe rustig iedereen boodschappen doet in Zambia, als je dat vergelijkt met het hectische heen en weer gekar tussen de Belgische rekken. Tja, dan kan je niet anders dan je hier relaxed voelen!

Na het shoppen op zoek naar een plaatsje om te eten. We wisten van het bestaan van Rhapsodys af, maar hadden het nog niet gezien. Na wat rondkuieren zagen we plots het blauwe licht van het restaurant! Onmiddellijk voelde ik welke honger ik eigenlijk had. We gingen binnen en werden hartelijk ontvangen. We dronken wijn, aten heerlijke broodjes met tapenade, een hoofdgerecht en achteraf vanzelfsprekend een zoet dessert met een echt en heet koffietje (mijn eerste hier!)! Het eten heeft gesmaakt zoals geen enkele keer voordien in de voorbije maand. Het gevoel van echt voldaan te zijn, had ik al een poosje niet meer gehad. Met als groot gevolg dat ik, na het eten, een wel heel harde mokerslag van de hamer kreeg. Het heeft dan ook voor geen van de vier lang geduurd voor we in de dorm van chachacha in het donker onze pyjama zochten (behalve Elke, zij was hem vergeten!). En ik de kuil in mijn matras opzocht die me helaas een niet zo soundly nacht bezorgde...

Toen ik de volgende ochtend als eerste opstond, kwam ik in de hal een Hollands koppel tegen die er alles behalve gelukkig uitzagen. Bleek dat ze al drie nachten bijna niet geslapen hadden op hun weg naar Lusaka. In een lodge in het noorden van Zambia waren ze overvallen. Vier gewapende mannen kwamen op een ochtend binnen en schoten een van de mensen daar in de schouder. Ze hebben allemaal alles moeten afgeven, en stonden dus in de chachacha met niets meer dan hun kleren. Wat ze verder gingen doen, doorreizen of naar huis gaan, daar waren ze nog niet uit.

Zaterdag zijn we vroeg vertrokken naar het reptielenpark. De taxichauffeur 'James' ging ons er veilig en snel heenbrengen. Maar dat was buiten de Zambiaanse wegen gerekend. Zelfs onze ervaren chauffeur had er zich aan mispakt. Hoge hobbels en even diepe kuilen verstopt onder een troebel wateroppervlak zorgden voor een lange, warme en zwierige rit. Voor ons veel toffer dan voor de taxichauffeur. We konden de grond onder onze voeten voelen. Door de auto heen, zo dicht hing hij tegen de grond. Het schuurende en knisperende geluid bezorgde me goose-pimples en ik voelde me erg schuldig. Hard hopend dat de auto achteraf niet zo gekrast zou zijn als het geluid dat hij voortbracht... wat uiteindelijk gelukkig het geval niet was, volgens onze driver.

Het bordje 'entry at own risk' aan de ingang van het reptielenpark was naar mijn menig wel wat hoog gegrepen. Alle dieren zaten veilig achter glas of muurtjes (anders had ik ook wel niet verwacht hoor). Ik heb van het bezoek genoten, en onze gids wist boeiende dingen te vertellen. We sloten het bezoek af met een omhelzing van de boa-slang. Ik dacht, dat doe ik wel gewoon even, maar het was toch wel een apart gevoel. De slang was veel groter dan mezelf, erg krachtig en moeilijk vast te houden. De diameter van zo'n beest ligt ver boven die van mijn vuist en daarmee wel very impressionant. Daarbij wetende dat het dier hangend rond mijn nek eigenlijk een wurgslang is die als hij het in zijn kleine kopje haalt wel met mij aan de haal zou kunnen slaan!

Zondag: Ons nieuwe thuis!

Yasmien was al eens gaan kijken en blijkbaar was het toch niet hetzelfde huisje als vorig jaar. De mevrouw die daarin woont wil nog niet weg. Wij hebben nu een kamer in een ander huis. Het is wel echt tiny, maar extra gezellig dus?! Het is max 6 op 6 meter denk ik, voor 4 bedden en al onze spullen (massa's als ik eens bekijk wat we allemaal in het busje gestouwd hebben dat ons hierheen bracht)... met een badkamer (en een wc die amper werkt), met een bad (warm water) en helaas een erg onfunctionele kraan (ik dacht dat kranen bedoelt waren om het water in slechts 1 bepaalde richting te sturen). En een keukentje waar een tafel en twee stoelen staan voor gemeenschappelijk gebruik met de andere bewoners.

De geur die hier hangt is niet aangenaam, deels te danken aan de massa tuinkippen en de voorliefde van onze medebewoners voor gebakken vis. Gisteren ook voor het eerst moeten jagen op cockroaches. Het zijn maar kleintjes maar dat komt enkel omdat de grote genoeg levenservaring en plezier hebben om zich slim bedeisd te houden..

Week 5

Maandag, naar de immigratiedienst

Onze visa waren nog niet in orde, en dat moest dringend geregeld worden. Een beetje bezorgd gingen we er heen. Niet omdat we het land uitgezet zouden worden, maar omdat we echt geen zin hadden om een hoge boete te betalen. We hadden in brussel al een visum voor drie maanden aangevraagd en betaald!

In de dienst waren we een echte trekpleister. Iedereen moest plots iets hebben uit het kantoortje waar wij zaten. De prosecutors vonden het erg gezellig ons over de vloer te hebben. Er werd drank voor ons gehaald en veel gebabbeld. We speelden het spelletje een beetje mee en lachten om de mopjes die ze maakten. Na een paar uur mochten we dan mee voor een stempel in ons passport... we mochten nog 60 dagen langer blijven zonder te moeten bijbetalen. Gelukkig!

We hebben ook de eerste keren eten gemaakt in ons huisje. Met de potten en pannen die we geleend hadden van de medebewoners een heerlijke spaghetti en kip curry gemaakt. Momenteel hebben we gelukkig al zelf ons kookmateriaal (want de nschima uit die kookpotten van hier krijgen is een werk van lange adem en sterke hand). Yasmien en ik zijn er in Nkrumah omgegaan. We liepen dan met een grote teil vol spulletjes over straat... gelukkig kwam Elke net toe met de taxi en konden we nog een eindje meerijden. Want de potten en pannen hier zijn niet zo van die gebruiksvriendelijke, hanteerbaar lichte exemplaren als bij ons thuis...

Ik hou ervan om 's ochtends om 6 op te staan, de groezelige taxi en het squizy busje naar Bwacha te nemen en biologie te geven. Achteraf ga ik nu en dan alleen naar huis, dan kan ik echt Afrika tot mij laten komen. Op die momenten heb ik hard het gevoel dat ik hier thuisben. Aangekomen in stad ga ik inkopen doen, in de winketjes kijken, naar het internetcafŽ... Wanneer ik daar genoeg van heb, neem ik een taxi aan de Shoprite en voor 5 000 kwacha (1 euro) sta ik op amper 1O minuutjes voor onze rode ingangspoort... in de taxi vraag ik dan Zambiaanse muziek en tuur uit het raam naar het voorbijvliegende landschap en alle mensen met elk hun eigen bezigheden langs de weg.. kindjes in schooluniform, krantenverkopers, kraampjes met snoepjes of geroosterde mais, mensen die op weg zijn en waarvan ik me soms afvraag waarheen ze eigenlijk allemaal wel gaan...

De rest van de week... week van 11 februari

Deze week hebben we vooral voor school gewerkt, al hadden we ook meerdere nevendingetjes te doen :)

Dinsdagavond gingen we normaal eten bij de legerman, maar hij belde op het laatste nippertje af (hij zat in Lusaka voor een interventie...?) Aangezien we geen eten hadden gereserveerd in lodge, moesten we wel pizza gaan eten in Tuskers! Yasmien en Lara hadden vlees met frietjes besteld maar aangezien ondertussen de kaarsen weer bovengehaald moesten worden, werd het toch iets anders. Ik weet niet hoe het komt dat er hier zoveel stroompannes zijn. Volgens mij leggen ze het express nu en dan plat om overbelasting te vermijden. Gijs en co (Europeanen die hier een workshop geven over management) waren er ook. Na hun vergadering kwamen ze aan ons tafeltje zitten. Zo hebben we hen wat beter leren kennen. Ze nodigden ons uit voor een spaghetti in hun lodge morgen.

De laatste week en een half heeft het eigenlijk al niets meer geregend. Op Bwacha is de watertoren al bijna leeg... we merken het ook aan onze kleren en spullen, die direct dik onder het stof zitten. Maar het zomergevoel is er dubbel door aanwezig!

Woensagavond waren we uitgenodigd voor een drei-lŠndermeeting. Inderdaad, Belgie, Nederland en Duitsland vertegenwoordigd bij een bord spaghetti (koud want opnieuw geen elektriciteit). Emmanuel (chauffeur van de Hollanders) kwam ons oppikken aan Tuskers. Na een kwartiertje rijden kwamen we toe in Brokenhill, een erg mooie lodge waar onze nieuwe vrienden verblijven. Ze zaten al op ons te wachten in de tuin. Op tafel stonden allemaal kaarsjes, niet alleen voor de sfeer... ook louter uit praktische overwegingen! Het was een leuke avond, met boeiende gesprekken en lekker eten en drinken.

Vrijdag was opnieuw een drukke dag (zoals ik ze graag heb!). Toch tussendoor tijd gezocht om een even mailtjes te sturen. Ook naar school, want we hebben wat problemen met de uren op Nkrumah. Yasmien en ik konden eerst 4 uur methodology geven. Maar dat werd plots gereduceerd tot 1 uurtje! Ze panikeerden op school omdat ze nog zoveel leerstof aan de studenten moeten meegeven en vrezen niet klaar te geraken als wij uren overnemen.

Het internetcafŽ is een echt meetingspot voor blanken. Vaak als we daar zijn, leren we iemand nieuw kennen. Dit keer was er een blanke Zuid-Afrikaan die hier op een farm woont. We werden uitgenodigd hem eens te bezoeken. Ik vertrouwde hem voor geen haar. De blik in zijn ogen was niet zuiver, hij gaf me direct een slecht gevoel. Uiteindelijk heeft Yasmien me vandaag gelijk moeten geven toen hij haar benaderde toen ze alleen van school kwam, met bedoelingen zo troebel als zijn ogen...

Ik sprak er over met de Nederlanders die we eerder deze week ontmoetten. Blijkbaar zijn de meeste blanken die hier echt wonen en niet verbonden zijn aan een internationale organisatie, refugees van de naburige landen die hier met rust gelaten worden. Mensen die beter te vermijden zijn.

Het is eigenlijk over het algemeen een bewogen week geweest. Opnieuw veel nieuwe indrukken en ervaringen. Na drie weken hier begint de cultuur pas echt door te dringen. Ik begin enkele mensen door te zien en anderen net heel goed te leren kennen en vertrouwen.

Vrijdagmiddag zijn Elke, Yasmien in ik naar Sables gegaan. Yves was er ook. Een student, sociaal assistent uit Gent. Hij werkt gedurende de week in Sables als stage. Omdat het vrijdag was, waren er niet zoveel jongens. Net goed om spelletjes te spelen die met een grote groep niet gaan. Omdat we in een kleiner groepje waren konden we kinderen ook beter leren kennen en gesprekjes mee voeren. Ik probeerde al wat namen van buiten te leren. Na enkele uurtjes naar het kantoortje van Sydney. We bedankten hem voor de kans dat we hier mochten werken en maakten een afspraak voor de volgende dag. Helaas kunnen we moeilijk vanonder zijn voorstel om ook met hem eens naar de mis te gaan.

Zaterdag

De jongens waren voetbal aan het spelen bij het politiestation. We gingen er heen door kleine wegeltjes tussen kleine maar erg mooie huisjes. Omringd met oranje bloemetjes en perceeltjes ma•s als soort van voortuintje. De kindjes uit het dorpje kwamen stiekem kijken toen we langsliepen. Van op een afstandje liepen ze mee in onze voetsporen.

Op het voetbalveld bleken slechts een aantal jongens echt bezig met de bal. De anderen hingen er maar wat rond. Enkelen wisten nog mijn naam en kwamen me een hand of Hi 5 geven. We namen een groepje samen en begonnen een spel. Het duurde maar enkele seconden voor de groep zich uitgebreid had. We speelden een spel waar er gezongen moet worden. Omdat ze kinderen het liedje nog niet kenden zongen wij voor hen. De groep was zo groot dat we echt moesten roepen om het liedje duidelijk te maken. Het gaf een erg speciaal gevoel. Spelen met straatjongens en buurmeisjes, samen in een groep. Het dorre gras van de droogte zorgde voor een zachte landing bij de enthousiastelingen die zich volledig gaven in het spel. De warme middagzon verwarmde de gezichtjes van de meisjes langs de kant.

Er deed ook een heel klein meisje mee. Toen het haar buurt was om rond de cirkel te lopen (de andere moest haar proberen te vangen) zongen we het liedje en moedigden we haar aan. Ze liep zo snel op haar fijne beentjes! Ik schrok wel even toen ze recht naar mij liep in plaats van rond de cirkel en me zo hard vasthield dat ik bijna even mijn evenwicht verloor..