Nog een stukje dat voor ons vertrek naar South Luangwa niet meer op het internet geraakt is...

Onze laatste week op school glipte door mijn vingers. De laatste administratie (stempels en nog eens stempels), de boeken teruggeven die me zo hebben geholpen met mijn biologielessen en veel pannenkoeken gebakken voor de leerkrachten.

Op het feestje van Mannie vorige vrijdag waren we uitgenodigd door Rachel en Stephan, voor een etentje bij hun op de farm. We besloten om al tegen 16 uur naar daar te gaan, om Rachel te helpen met de voorbereidingen. We wisten niet waar de farm was, maar Davy de taxichauffeur wist de weg. Het was een zambiaans half uurtje rijden, eerst langs de hoofdweg en dan een stukje door de bush. Toen we het bordje Mpima Seminary zagen, sloegen we links af. We kwamen uit aan een mooi gebouw. Een echt seminarie met mooie binnentuin, en sobere maar erg knappe aankleding. Zo een plaats waar je op slag rustig en stil wordt. Maar ook waar je als je er eenmaal gewoon bent, zeker veel plezier kan maken.

We wisten niet waar we het huisje van Rachel en Stephan konden vinden, maar na enig rondvragen wisten we welke richting uit te gaan. We betaalden de taxi en lieten hem vertrekken, terug richting town.
We liepen de tuin in waar we het huisje konden vinden. Ik was onder de indruk van de stilte en de mooie omgeving. Een echt wauw-gevoel. Net toen we niet meer wisten welk pad te volgen, en besloten op te bellen, kwam Stephan al zwaaiend naar buiten op de voet gevolgd door Rachel. Ik heb veel sympathie voor dit koppel. Stephan is een erg knappe man, rauwe uitstraling en met een nonchalante blik in zijn ogen. Rachel is lief, ietswat gezellig verlegen en heel hartelijk.

We namen plaats aan de tafel, na eerst de schattige minikatjes stevig te knuffelen, die ze van Mannie hebben gekregen. Ik was onder de indruk van hun huisje. Het is sober en eenvoudig. Zonder poespas, maar net daarom zo aantrekkelijk. Ik zou hier best ook een aantal jaren kunnen leven. Ze hadden zo een diepe zetel, zoals ik zelf ook al altijd wil hebben. Een haardvuur, eenvoudige keuken maar wat het leukste is… de grote klapdeuren die uitkomen op hun tuintje, als een stukje verlengde van de bush. Daar zouden we later op de avond de mooie rieten stoelen in een cirkel rond het ‘kamp’vuur zetten en de Redd’s en Hunter Dry’s doorgeven. Achternagezeten door een kommetje chips en wilde verhalen. Hun tocht nu en dan onderbroken door een lachbui van het gezelschap (als gevolg van een schuine mop) of een maf spelletje opgezet door Raj en Mannie.

Toen we de groenten hadden gekuist en Rachel alles in juiste hoeveelheden in de gepaste schotels had gemengd, kregen we een rondleiding op de farm. Bezoek aan de kippenkwekerij, weide met koeien, omgeving en plantenkwekerij. Je moet je er allemaal niet veel bij voorstellen. Het is nog in aanbouw. Maar de bedoeling is om er een organische boerderij van te maken. Vooral om de plaatselijke bevolking te tonen hoe je zoiets kan opbouwen en hoe je het moet runnen om winst te maken. De belangrijkste taak bestaat er nu nog in om zoveel mogelijk kippen te verkopen. Met de winst kunnen ze verder werken aan de boerderij. Ook op Nkrumah hebben we geprobeerd om kippen aan de man te brengen. Grote glimlach op het gezicht van onze Zwitserse vrienden, de deal zou hoogst waarschijnlijk gesloten worden!

We trokken verder de bush in, luisterend naar de uitleg en verhalen van Stephan. Het werd donker, en de horizon was er eentje zoals je je voorstelt hier in Afrika. Toen we bij het verste maisveld aankwamen, riepen de krekels al om ter hardst. En werden we volledig omringd door hun getsjirp en het donkere van de avond. We namen enkele maiskolven mee om te roosteren in het vuur.

Zaterdag was een luie dag. Alles wat je hier in Kabwe in het weekend kan doen, en niet teveel energie vraagt, hebben we gedaan. Lang geslapen, teruggekropen in onze slaapzak met mijn hoofd op het geïmproviseerde kussen. Gevormd door mijn wolligste (niet kriebelende) wintertrui. Ik hou van dit kussen, het geeft me steeds die zachte warmte die me al die tijd hier al goed laat inslapen (helaas sinds enkele dagen wel iets minder stil, door de komst van al onze nieuwe bewoners met erg flinke en stevige babies). Na het ontbijt, heb ik gelezen, boodschappen gedaan, fotos bekeken… de dag ging snel vooruit en het niets doen maakte me moe.

Zondagochtend belde ik Raj op, zoals beloofd. Hij had zaterdag graag met ons uitgeweest in Chez Ntemba. Maar daar waren we toen niet echt voor te vinden. Om het goed te maken sprak ik met hem rond de middag af in zijn farm. Hij wou ons een ‘new spot’ tonen. Met onze bikini’s in onze fleurige Afrikaanse zakken kropen we in de Jeep. De weg naar het meer bestond niet meer, het was te lang gelden dat Raj er nog heen was gegaan. We reden dus gewoon door hoog gras, dat op sommige momenten hoger dan de Jeep kwam. Je zag vooraan in de auto hoe het gras neergeslagen werd door de vooruitgaande kracht van de wagen. Nu en dan zwiepte een lange grasspriet via het raam naar binnen. Toen werd de begroeiing dichter en moest Raj wat meer uitkijken waar hij de wielen van de Jeep heenstuurde.

Het zwemmen was heel verfrissend. Nu en dan geraakten mijn voeten verstrikt in de waterplanten, maar als ik me plat liet drijven had ik daar geen last van. Na een poosje lieten we onze bedruppelde lichamen drogen in de zonnestralen die werden meegevoerd door de zachte wind.

We hebben er een hele tijd gelegen, gepraat en uitgerust. Mannie liet toen weten dat hij ook op de farm was aangekomen. Dat was het teken voor ons om onze kleren aan te trekken en door het struikgewas de Jeep te zoeken. Ik hielp Raj met het uitkijken naar rotsen die de auto konden beschadigen. Rijden met een Jeep heeft me altijd al gefascineerd. En een paar minuten later vond ik mijn eigen rechtervoet op het gaspedaal! Even omschakelen, want het stuur zit hier aan de foute kant. Maar ik was het snel gewoon en het gevoel van deze stoere auto te besturen was de max! Ik had de putten en hobbels in de weg onder controle en genoot van het geluid van de wielen die zich afzetten tegen de grond elke keer ik het gaspedaal induwde. Ik reed langs de velden richting het huis van Raj. Op onze weg zagen we een prachtige roofvogel. Enorm groot, zoals je bij ons enkel in de zoo kan zien. Ik was onder de indruk van dit mooie dier. Net zoals toen ik de uil zag in de tuin. Drie keer zo groot als de grootste uil die ik in Belgie in de vrije natuur ooit had gezien…

Ik parkeerde de auto. Na heel voorzichtig de oprit te zijn opgereden. Raj had er gisteren, toen het donker was, een van zijn puppies aangereden. Hij was er nog steeds niet goed van, en we weten niet of het met het hondje nog wel in orde komt. Het heeft een pootje en zijn heup gebroken. Het is Raj zijn lievelingshondje, dus ik hoop dat het gauw geneest..

Samen met Raj marineerde ik de kip, terwijl de andere meisjes de tomaatjes, sla en aardappelen klaarmaakten. De kip was een tikkeltje te pikant, maar smaakte wel erg lekker. Toen ik het eten bereidde, dacht ik dat we al die kip nooit op gingen krijgen. Maar met z’n zessen hebben we toch ons best gedaan!

Het was ondertussen wel beginnen regenen (na drie droge weken!) en dat zorgde voor storing op de teevee die binnen aan het spelen was. Mannie duimde hard dat er snel weer beeld ging zijn, want hij wou graag samen met ons naar de tekenfilm Happy Feet kijken. Het beeld sprong weer aan toen de film al bezig was. En op vele cruciale momenten in het verhaal viel het beeld opnieuw weg. Ik heb de film maar in brokjes gezien, en vind het verhaal een beetje vergezocht. Maar het was vooral de sfeer die de avond maakte. Ik lag in een mega comfortabele zetel. Yasmien in een bolletje in de zetel naast me. Karlien en Mannie bevonden zich een tikkeltje slaperig in de grote zetel aan mijn andere zijde (Mannie kon een slaapgeluidje dat nu en dan ontsnapte niet verbergen). Lara nam de taak op zich om ons te vertellen wat er gebeurde in de weggevallen stukken van het pinguïnavontuur. Raj lag tussen de zetels op een deken, languitgestrekt, relaxed en zoekgeraakt tussen massa’s kussens.

Na de film hadden beide mannen nog energie voor tien en haalden ze vuurwerk boven. Als twee kleine jongetjes gingen ze op in de adrenalinestoot dat vuurwerk afsteken hun blijkbaar geeft. Vuurwerk in Kabwe, ik had het nooit gedacht :)

Na meerdere kleurrijke uitspattingen in het donkere luchtruim, was het tijd voor een even donker koffietje. Leuk dat Raj dit net zo graag drinkt als ik. Oude fotoboeken werden uitgehaald en we keken naar de ietswat vergeelde foto’s van Raj zijn familie in India, reizen, voorbije liefdes en Freddy… een koddig hondje. Dit vertederende beeld was het laatste dat nog eens door mijn gedachten flitste toen ik een uur later in mijn bedje lag.

Nu moet ik mijn blogschrijven even afronden. Morgen vertrekken we naar Lusaka en vrijdag op safaritocht in South Luangwa. Er moeten nog een paar voorbereidingen getroffen worden en we willen graag nog een straaltje zon meepikken aan het zwembad van de Zambezi lodge :)

Ik weet niet wanneer ik nog tijd vind om verder te schrijven, dus ik neem hier (even) afscheid.

Als ik terug ben van de zoektocht naar wilde dieren, ben ik maar amper 5 dagjes verwijderd van de terugkeer naar mijn eigenste landje… en mama’s lasagne.

Tot gauw…

Nu zijn we al enkele dagjes terug van de fantastische safari. Wat was het de moeite! Misschien, als ik er thuis nog toe kom, schrijf ik er nog een stukje over de indrukwekkend grote of klein maar kleurrijke, verlegen of best nieuwsgierige, poezelige of eerder stekelige dieren die we er zagen... we hebben er zoveel gezien en gedaan dat ik niet goed weet met welke indrukken en beschrijvingen ik eerst moet beginnen.

Vandaag zijn we al maandag. Vanavond de allerlaatste afscheidsdrink in Tuskers met de vrienden die ik hard ga missen... Morgen nog een laatste keer door Kabwe wandelen voor we naar Lusaka vertrekken. Daar nog een nachtje slapen voor we ons in het luchtruim richting noorden begeven...

Tot donderdag !!!