Sfeer van hevige regen en de ontdekking van Afrikaanse shampoo en tandpasta...
donderdag 31 januari 2008
Bwacha
Maandag naar Bwacha
In bwacha zijn we onmiddellijk naar de directrice gegaan. Ze was verbaasd ons te zien, ze had blijkbaar geen informatie gehad omtrent onze komst. Onze intrede in beide scholen was dus niet optimaal. Maar dat zullen we wel goed maken. We zijn wel met open armen ontvangen en konden zelfs onmiddellijk starten met lesgeven. Dat zagen we toch nog niet direct zitten. Eerst verse kleren en observatie!
Leuke leerkrachten ontmoet en opnieuw aan iedereen voorgesteld. Mijn leerkracht gids maakte er hem snel vanaf (leerkracht biologie) maar dan heb ik de toer nog eens overgedaan met een leerkracht mathematics. Tegen de middag belden we Loti, hij zou ons komen oppikken. We installeerden ons in de leraarskamer in de zeteltjes (vol van vlooien heeft Yasdmien achteraf mogen ondervinden.) met ons woordzoekersboekje. Een van de jongere leerkrachten (een goede vriend van Judith ‘Ketchup’ zoals hij haar noemde, ze hebben elkaar ontmoet op een workshop, veel groetjes voor Judith dus !) vroeg ons of we zin hadden in een partijtje scrabble. Blijkbaar had hij ons enthousiast antwoord niet verwacht, en fier haalde hij dan het spel boven. Samen met de leerkracht bio en een leraar Frans begonnen aan het spel. Ookal zetten ze het spel naar hun hand en waren ze erg competitief, het was tof! Na twee keer spelen hadden we er wel genoeg van. Het is ook niet evident om woorden te maken in het engels. We waren wel al enkele uren verder en hadden nog niets gehoord van onze taxi. Onze magen begonnen serieus te knorren, het was al lang na de middag. Net buiten de school waren enkele vrouwen en kinderen popcorn aan het verkopen. Zo konden we onze honger toch een beetje stillen. De regen maakte wel al snel een eind aan het buiten wachten, en binnen geraakten we opnieuw aan de praat met een leerkracht die we nog niet eerder hadden gezien. De gesprekjes verlopen eigenlijk allemaal heel vlot en ongedwongen, dat maakt het echt leuk.
Plots werd ons gesprek onderbroken door de adjunct-directeur die ons op het matje riep. Het was echt op het matje roepen want als we binnenkwamen in zijn kantoortje. Ondervonden we al snel met welk groot ei hij in zijn broek zat. Hij keek ons (maar vooral onze kleren) een voor een aan, vooraleer hij begon te spreken. About the dresscode. Ik sprong snel in op het gesprek en legde hem de volledige situatie uit. Het is gelukt hem te overtuigen dat we weten wat decent clothing inhoudt en we ons daar zeker aan willen houden. Voor de zekerheid toch nog eens overlopen wat ze er precies mee bedoelen. Blijkbaar zijn met de komst van de nieuwe directrice ook de kledingvoorschriften aangepast. Ook topjes en T-shirtjes mogen we niet dragen om les te geven. Ik heb gelukkig wel twee blousjes bij maar dat geldt niet voor ons allemaal. We zullen dus zeker nog inkopen moeten doen. Ook tenen mogen niet gezien worden. Mama, echt goed dat we die schoentjes nog gekocht hebben! Die kan ik dus zeker gebruiken.
Na meer dan 5 uur wachten kwam uiteindelijk Sylvester aangereden in een wel erg sjieke voiture. Blijkbaar een misunderstanding… nuja, hij is er en we kunnen vertrekken richting motel. Toch nog even langs de shoprite om EINDELIJK wat dingetjes te kopen die we echt nodig hebben. Allemaal met een big smile binnen, Sylvester wou ons vergezellen maar we hebben gezegd dat het alleen wel ging lukken. Het was een hele ervaring, een eerste maal in de shoprite. We kunnen er wel veel kopen, alles wat we nodig hadden hebben we gevonden. Behalve zonnecreme, ergens wel logisch natuurlijk. Yasmien en Lara stonden buiten te wachten toen Elke en ik aanschoven voor brood. Telke maal er een lading warm geurende broodjes aangevoerd werden, was het drummen! Ik heb ook twee lekkere broden kunnen bemachtigen!
Buiten was het plots superdonker geworden, ik schrik steeds hoe snel de tijd gaat en hoe vlug het echt donker is! Dat het nu zo donker was, kwam vooral door de mega regen die uit de lucht viel. In een mum van tijd stonden alle straten onder water. Lara en ik stonden nog op een klein eilandje onder de luifel van de shoprite. Tussen alle afrikanen, met onze handen vol, voor ons op dat moment, kostbare spulletjes. Yasmien en Elke vlug terug binnen in de winkel om paraplu’s te kopen. Toen ze terug buiten kwamen konden ze al niet meer bij ons aan de overkant komen. Er was teveel water en nog steeds kwam het peil dichter en dichter naar ons voorlopig droge voetjes. Al gauw werd een soort oversteek georganiseerd door middel van paletten (ze waren wel erg glad, meerdere mensen zijn uitgegeleden). Elke en Yasmien heel voorzichtig erover met onze nieuwe paraplu’s (rood met wit en daarop Shoprite!). Lara en ik waren aan het praten met de mensen rondom ons over de regen. Ze waarschuwden ons voor de wind en de diepe plassen. Want door het wachten op de paralu’s was het nu echt donker. We zijn vertrokken, per twee onder een paraplu. Gelukkig wisten we de weg en vonden we zelfs de baan in het donker. Maar het duurde niet lang of onze voeten en broeken waren doorweekt. De wegen zijn erg slecht en ik was al in een put gezakt. Ook Yasmien had minder geluk, er reed een auto vlak naast haar in een erg diepe plas. Ik moet niet omschrijven wat er gebeurde denk ik :p. wel veilig aangekomen in ons Motel. De mensen hier vonden het grappig hoe we er uitzagen wanneer we toekwamen. Wij wisten wel niet goed wat te doen. We moesten de volgende dag in deze enige kleren die we hadden lessen gaan observeren in Bwacha. En aangezien we nu al aangesproken waren op onze kleren, zou het deze keer nog veel erger zijn…bepaalde dingen konden we uitwassen, maar het zou niet snel droog zijn. Er is nu immers geen zon meer en door de regen is de lucht te vochtig om snel te drogen. Maar we konden ons douchen !!! En onze tanden poetsen en nieuwe onderbroeken aandoen! Ook een spuitbus aangeschaft om onze kamers mugvrij te spuiten.. YES! In onze natte kleren gaan eten, (lekker hoor deze keer, kip met frietjeees) en erna de kleren uit om ze zoveel mogelijk te laten drogen. Want echt aangenaam was het niet om daar te zitten in die kleren.) Ergens wel sjiek, ze maken altijd speciaal eten voor ons, dat we lekker zouden vinden. We moeten er dan wel altijd erg lang op wachten, maar het is wel heel vriendelijk. Toch zou ik wel even gelukkig zijn met plaatselijk eten (zeg ik nu :p). Als avondactiviteit was er stad/land/rivier en blog schrijven. Mijn oogjes waren algauw weer moe, en op tijd in slaapzak gekropen (na eerst te kijken of er geen beestjes inzaten!).
You never know…
In bwacha zijn we onmiddellijk naar de directrice gegaan. Ze was verbaasd ons te zien, ze had blijkbaar geen informatie gehad omtrent onze komst. Onze intrede in beide scholen was dus niet optimaal. Maar dat zullen we wel goed maken. We zijn wel met open armen ontvangen en konden zelfs onmiddellijk starten met lesgeven. Dat zagen we toch nog niet direct zitten. Eerst verse kleren en observatie!
Leuke leerkrachten ontmoet en opnieuw aan iedereen voorgesteld. Mijn leerkracht gids maakte er hem snel vanaf (leerkracht biologie) maar dan heb ik de toer nog eens overgedaan met een leerkracht mathematics. Tegen de middag belden we Loti, hij zou ons komen oppikken. We installeerden ons in de leraarskamer in de zeteltjes (vol van vlooien heeft Yasdmien achteraf mogen ondervinden.) met ons woordzoekersboekje. Een van de jongere leerkrachten (een goede vriend van Judith ‘Ketchup’ zoals hij haar noemde, ze hebben elkaar ontmoet op een workshop, veel groetjes voor Judith dus !) vroeg ons of we zin hadden in een partijtje scrabble. Blijkbaar had hij ons enthousiast antwoord niet verwacht, en fier haalde hij dan het spel boven. Samen met de leerkracht bio en een leraar Frans begonnen aan het spel. Ookal zetten ze het spel naar hun hand en waren ze erg competitief, het was tof! Na twee keer spelen hadden we er wel genoeg van. Het is ook niet evident om woorden te maken in het engels. We waren wel al enkele uren verder en hadden nog niets gehoord van onze taxi. Onze magen begonnen serieus te knorren, het was al lang na de middag. Net buiten de school waren enkele vrouwen en kinderen popcorn aan het verkopen. Zo konden we onze honger toch een beetje stillen. De regen maakte wel al snel een eind aan het buiten wachten, en binnen geraakten we opnieuw aan de praat met een leerkracht die we nog niet eerder hadden gezien. De gesprekjes verlopen eigenlijk allemaal heel vlot en ongedwongen, dat maakt het echt leuk.
Plots werd ons gesprek onderbroken door de adjunct-directeur die ons op het matje riep. Het was echt op het matje roepen want als we binnenkwamen in zijn kantoortje. Ondervonden we al snel met welk groot ei hij in zijn broek zat. Hij keek ons (maar vooral onze kleren) een voor een aan, vooraleer hij begon te spreken. About the dresscode. Ik sprong snel in op het gesprek en legde hem de volledige situatie uit. Het is gelukt hem te overtuigen dat we weten wat decent clothing inhoudt en we ons daar zeker aan willen houden. Voor de zekerheid toch nog eens overlopen wat ze er precies mee bedoelen. Blijkbaar zijn met de komst van de nieuwe directrice ook de kledingvoorschriften aangepast. Ook topjes en T-shirtjes mogen we niet dragen om les te geven. Ik heb gelukkig wel twee blousjes bij maar dat geldt niet voor ons allemaal. We zullen dus zeker nog inkopen moeten doen. Ook tenen mogen niet gezien worden. Mama, echt goed dat we die schoentjes nog gekocht hebben! Die kan ik dus zeker gebruiken.
Na meer dan 5 uur wachten kwam uiteindelijk Sylvester aangereden in een wel erg sjieke voiture. Blijkbaar een misunderstanding… nuja, hij is er en we kunnen vertrekken richting motel. Toch nog even langs de shoprite om EINDELIJK wat dingetjes te kopen die we echt nodig hebben. Allemaal met een big smile binnen, Sylvester wou ons vergezellen maar we hebben gezegd dat het alleen wel ging lukken. Het was een hele ervaring, een eerste maal in de shoprite. We kunnen er wel veel kopen, alles wat we nodig hadden hebben we gevonden. Behalve zonnecreme, ergens wel logisch natuurlijk. Yasmien en Lara stonden buiten te wachten toen Elke en ik aanschoven voor brood. Telke maal er een lading warm geurende broodjes aangevoerd werden, was het drummen! Ik heb ook twee lekkere broden kunnen bemachtigen!
Buiten was het plots superdonker geworden, ik schrik steeds hoe snel de tijd gaat en hoe vlug het echt donker is! Dat het nu zo donker was, kwam vooral door de mega regen die uit de lucht viel. In een mum van tijd stonden alle straten onder water. Lara en ik stonden nog op een klein eilandje onder de luifel van de shoprite. Tussen alle afrikanen, met onze handen vol, voor ons op dat moment, kostbare spulletjes. Yasmien en Elke vlug terug binnen in de winkel om paraplu’s te kopen. Toen ze terug buiten kwamen konden ze al niet meer bij ons aan de overkant komen. Er was teveel water en nog steeds kwam het peil dichter en dichter naar ons voorlopig droge voetjes. Al gauw werd een soort oversteek georganiseerd door middel van paletten (ze waren wel erg glad, meerdere mensen zijn uitgegeleden). Elke en Yasmien heel voorzichtig erover met onze nieuwe paraplu’s (rood met wit en daarop Shoprite!). Lara en ik waren aan het praten met de mensen rondom ons over de regen. Ze waarschuwden ons voor de wind en de diepe plassen. Want door het wachten op de paralu’s was het nu echt donker. We zijn vertrokken, per twee onder een paraplu. Gelukkig wisten we de weg en vonden we zelfs de baan in het donker. Maar het duurde niet lang of onze voeten en broeken waren doorweekt. De wegen zijn erg slecht en ik was al in een put gezakt. Ook Yasmien had minder geluk, er reed een auto vlak naast haar in een erg diepe plas. Ik moet niet omschrijven wat er gebeurde denk ik :p. wel veilig aangekomen in ons Motel. De mensen hier vonden het grappig hoe we er uitzagen wanneer we toekwamen. Wij wisten wel niet goed wat te doen. We moesten de volgende dag in deze enige kleren die we hadden lessen gaan observeren in Bwacha. En aangezien we nu al aangesproken waren op onze kleren, zou het deze keer nog veel erger zijn…bepaalde dingen konden we uitwassen, maar het zou niet snel droog zijn. Er is nu immers geen zon meer en door de regen is de lucht te vochtig om snel te drogen. Maar we konden ons douchen !!! En onze tanden poetsen en nieuwe onderbroeken aandoen! Ook een spuitbus aangeschaft om onze kamers mugvrij te spuiten.. YES! In onze natte kleren gaan eten, (lekker hoor deze keer, kip met frietjeees) en erna de kleren uit om ze zoveel mogelijk te laten drogen. Want echt aangenaam was het niet om daar te zitten in die kleren.) Ergens wel sjiek, ze maken altijd speciaal eten voor ons, dat we lekker zouden vinden. We moeten er dan wel altijd erg lang op wachten, maar het is wel heel vriendelijk. Toch zou ik wel even gelukkig zijn met plaatselijk eten (zeg ik nu :p). Als avondactiviteit was er stad/land/rivier en blog schrijven. Mijn oogjes waren algauw weer moe, en op tijd in slaapzak gekropen (na eerst te kijken of er geen beestjes inzaten!).
You never know…
dinsdag 29 januari 2008
Afrikaanse bereikbaarheid !!!!
Lara; +260 976 64 72 48
Yasmien; +260 976 64 71 70
Marie; +260 976 64 71 75
Elke; +260 976 64 71 76
Yasmien; +260 976 64 71 70
Marie; +260 976 64 71 75
Elke; +260 976 64 71 76
Een vliegtuigreis met vele omzwervingen
Dag 1: vrijdag 25 januari
Local time at destination.
Het afscheid verliep heel vlot. Ik had iedereen in etappes nog een laatste keer gezien of gehoord voor vertrek. We zijn in Gent-Sint-Pieters met z'n vieren heel gezwind op de trein richting luchthaven gesprongen. Het besef dat we nu Žcht vertrokken waren, begon stilaan door te dringen. Maar het voelde goed! Ik had er zin in en was er helemaal klaar voor.
In Zaventem begon de zoektocht al een beetje, waar was die lift alweer en op welk verdiep moeten we zijn? Ik liep precies toch met mijn hoofd wat in de wind. In de luchthaven iets gaan drinken om ons vertrek te vieren. Yasmien vergat te klinken en we zeiden voor de grap dat daardoor onze reis wel eens fout kon lopen. Nooit gedacht dat het effectief (een beetje ;)) zo ging zijn.
In Zaventem zijn we vlot door de controles geraakt. Maar eenmaal aangekomen bij de gate, zagen we dat ons vliegtuig richting Heathrow 20 minuten vertraging had. Nuja, dat zou wel lukken.... het was immers maar een kwartiertje vliegen (dachten we toen hŽ Yasmien, slim als we waren hadden we geen rekening gehouden met het uurverschil.)We waren dus gerustgesteld dat we onze aansluiting wel gingen halen. Uiteindelijk had ons vliegtuig echt massa's vertraging, in Heatrow konden we daardoor niet direct landen. We bleven maar rondcirkelen boven de luchthaven. Lichtjes begonnen we in te zien dat het wel erg moeilijk kon worden om de transfer naar Lusaka te halen. Toen we waren geland, duurde het eeuwen voor we het vliegtuig uitkonden. Ze hadden ons in zaventem gezegd dat we in Londen een vliegtuig moesten nemen in dezelfde terminal. Maar daarvoor moesten we eerst immense lange gangen door. En we hadden slechts minuten... lopen met die zware rugzakken en laptops was geen pretje... toen we zo aan het lopen waren, heb ik het me echt beklaagd dat ik niet wat meer gesport had de laatste tijd. We kwamen aan de bagagecheck (heel nutteloos, aangezien we rechtstreeks van een eerder streng gecontroleerde vlucht kwamen) er stond een lange rij. Na wat rondvragen en veel negatieve antwoorden, mochten we toch voorsteken. Tussen de hekkens doorgekropen en geslalomd tussen rij wachtenden. Door al dat haasten waren we vergeten het water weg te gooien, onze zakken werden dus uit de massa gehaald en we moesten alle flesjes eruit halen... ook onze schoenen moesten uit en we werden gefouilleerd. Juist naast de controle hing een grote digitale klok. De seconden tikten weg, erg frustrerend! Lara haar zak werd ook nog gecontroleerd op drugs. En ze namen er de tijd voor, telkens als we zeiden dat we gehaast waren, werkten ze precies trager... we hoorden 'stupid people' vallen bij een van de douaniers. Lara verloor bijna haar geduld... Yasmien en Elke waren ondertussen al gaan kijken voor onze vlucht. Ik keek naar Elke maar zag een angstig gezichtje.... vliegtuig gemist !!!
De herboeking verliep vlot, we kwamen een Canadees (die wel 7 jaar in Antwerpen gewoond had, en toch geen woord nederlands sprak) tegen met hetzelfde probleem. Hij moest ook naar Lusaka voor zijn werk.... hij vertelde ons dat hij drie dochters had van ongeveer onze leeftijd. Hij voelde zich wat verplicht om over ons te 'waken'. Samen met hem zijn we dus (opnieuw met veel spoed) doorgelopen naar onze nieuwe vlucht. Deze keer richting Zuid-Afrika. Het eerste rechtstreekse vliegtuig richting Lusaka was immers pas na het weekend. In Johannesburg hadden we dan 3 uur om over te stappen op het laatste vliegtuig. We waren er gerust in. We gingen het halen!
Mooi, maar niet te vroeg, aangekomen aan gate 46. Het inschepen was al begonnen. Toch nog vlug Sylvester proberen te bereiken... maar met geen van de 4 gsm's lukte het. Dan maar naar Belgi‘ gebeld en de ouders van Elke laten mailen. Niet wetende of Sylvester zijn mails nog zou lezen, maar we hadden toch geprobeerd hem te bereiken. Dan vlug doorgestapt, we zagen de deur van het vliegtuig al. We konden plaatsjes bemachingen dicht bij elkaar en voelden ons in ons nopjes. Ik voelde me ech gelukkig toen het vliegtuig zich in beweging zette... helaas maar voor even....plots kwam het tot stilstand... na een paar minuten hoorden we de stem van de kapitein door de luidsprekers. Er was een onbekend wit object in een van de motoren gevlogen. Een euvel dat snel opgelost ging zijn. Dat snel werd al gauw twee uur. We moesten niet veel rekenen om te weten dat onze overstap in johannesburg opnieuw in het gedrang kwam! Na 12 uur op het vliegtuig kwamen we aan in Zuid-Afrika. Een raar gevoel, maar lang konden we er niet bij stilstaan. We moesten heel snel terug uit het vliegtuig, in de trolley, naar de incheckbalie (waar de Afrikaan zich echt niet druk maakte over het feit dat het vliegtuig misschien weer zonder ons zou vertrekken)... we hadden nog een half uur voor onze derde, en laatste vlucht vertrok! Waar onze bagage ondertussen zat.. durfen we niet teveel over nadenken. Opnieuw lopen naar de gate! Ze riepen het vertrek van het vliegtuig al om.. we sprongen terug een trolleybus in, op naar het vliegtuig... nog eens Sylvester proberen bellen, zij stonden aan de luchthaven normaal gezien al van 7 uur 's ochtends... en we waren al 11 uur. We gebruikten de gsm van onze Canadees Neil (hij werkte voor siemens en nokia, dus zijn gsm MOEST gewoon werken) Maar het nummer was niet correct! Onze canadese 'papa' vond ons erg 'brave'. Omdat we zo vrolijk bleven onder al deze stresserende ontwikkelingen! Maar ik voelde me ook zo. Geen enkel moment heeft deze vertraging mijn zin in het avontuur doen verminderen. Ik vond het wel leuk om er echt ingesmeten te worden. We moesten door, geen tijd om na te denken.
In het vliegtuigje naar Lusaka zat ik tussen twee zwarte heren. De jongen links van me begon tegen me te babbelen... en eigenlijk hebben we het de hele twee uur durende reis gehad over zijn studies, mijn reis naar Zambia, alternatieve energie, straatverlichting, onderwijs, cobra's, regen, Zambia, Belgie, voornamen maar natuurlijk ook over godsdienst, priesters en celibatair zijn. Het was erg interessant, de vlucht vloog voorbij. Dankzij Kasalwa :)
Mijn hartje nam een sprongetje toen ik door het vleigtuigraampje Lusaka zag! We waren er... ik had genoten van mijn gedachten en eerste gesprekken met Zambianen. Onze voorgangers hadden verteld dat het open mensen waren, maar nu kon ik het zelf ondervinden. Zelfs over de achtergebleven bagage maakte ik me eigenlijk helemaal niet druk. Na wat wachten (dat waren we ondertussen gewoon, en ik slaagde er erg goed in alles over mij te laten gaan). Mochten we door de douane... we hadden helaas geen valiezen te zoeken maar moesten wel aangifte doen van verlies. Met Neil nog steeds aan ons zijde, aangeschoven aan het kotje voor die aangifte. Weer wachten... wachten...
Onze bagage zat nog in Johannesburg, en zou waarschijnlijk in de avond nog arriveren. Yasmien en ik gingen mee naar een katoortje boven waar we nog besprekingen moesten doen. Uiteindelijk bleek dat we pas de dag nadien (nu morgenochtend) om 7 uur moeten bellen om te vragen of ze effectief zijn aangekomen). Onderussen hadden Elke en Lara, Sylvester en Loti gevonden. Ze hadden 6 uur gewacht op ons! We zijn toegekomen in Luasaka om 13.10 uur in plaats van om 7u10 en om 15 uur zaten we in het busje richting kabwe!
Juist als wij toekwamen in Lusaka, ging ook de president arriveren met een vliegtuig. Het was dus een drukte van jewelste. Overal zingende, drummende en dansende Zambianen. Het gaf me kriebels...
De rit naar Kabwe duurde een dikke twee uur, maar we vonden het niet erg. Wat gebabbeld met Sylvester en chauffeur Loti en gekeken naar het mooie landschap. Zij vertelden ons dat we de eerste dagen in de Pelgrim lodge gingen verblijven (de trapjes zijn nog steeds rood) en erna het groene huisje mochten betrekken. Hij sprak over very soon. Maar wat dat precies inhoudt hier in Zambia zullen we nog moeten ondervinden. Debby, Marjolein, Stefanie en David hebben erg veel groetjes terug van Sylvester en Loti, je had hun gezichten moeten zien toen we over jullie vertelden. Hopelijk zullen ze op ons verblijf hier, met een even big smile terugkijken zoals toen op hun gezicht verscheen!
Het was raar om Kabwe binnen te rijden. Ik herkende een aantal plekjes al van op de foto's die ik had gezien van Debby en David. We werden er alle vier een beetje stil van. Blij waren we toen we onze rugzakken konden afzetten in de kamers. Ik slaap met Lara in kamer 2B en Yasmien en Elke slapen aan het andere uiteinde van de rij huisjes. Zonder bagage en dus ook zonder enige bescherming tegen de vele vele muggen. Na de douche en het gebruik van het sneldroog handdoekje dat in mijn handbagage zat, het verse T-shirtje kunnen aandoen. Met veel dank aan mama die het in mijn rugzakje stopte! Met daarboven een trui en sjaal, kousen aan en helemaal ingepakt tegen de muggen naar buiten om te eten. Maar de ventilator in de kamer zou wel voor verkoeling zorgen. Wij hem aangesluiten, en vol spanning op het knopje gedrukt... niets....
Het eten was niet echt lekker. We kregen shima met meatballs en groentjes. We hebben wel allemaal ons best gedaan er van te eten, en uiteindelijk lukte het me er de lekkere kantjes in te zien. Blij waren we wel toen we erna onder onze muskietennetten konden kruipen en de warme kleren uit konden spelen. Na het schrijven in onze boekjes en laptops zijn we gaan slapen. Ik met mijn kleren in slaapzakje (blij dat ik dat op laatste nippertje in handbagage heb gepropt!) en de anderen op hun dekens. Niemand had echt veel zin om eronder te duiken, zeker niet Lara... haar bed was onbekend terrein en ze had al beestjes op haar kussen gevonden. Maar gelukkig was het warm genoeg om zonder deken te slapen.
Zondag 27/01/2008
Onze eerste echte stapjes in het leven van kabwe! Wel ietsiepietsie verbrand, de zon was wel aangenaam, ik heb echt een gevoel van zomer met bruingebrande, licht gloeiende huid en kleurige, geurige bloemen. En toch wel wat smelly, want we hebben onze bagage nog niet. Normaal was die gisterenavond aangekomen in Lusaka... maar na wat telefoneren zeiden ze me dat onze bagage misschien vanavond ging toekomen. Dus nu opnieuw morgen bellen en we zien dan wel :)
Morgen zijn de winkels open, dus dan kunnen we sowieso wel wat basic dingen kopen... vooral tandpasta! We hadden slechts een eenmalig-gebruikstubetje van vliegtuig. Het is eigenlijk wel tof zonder valies. Je niet hoeven omkleden, van bed rechtstreeks gaan ontbijten zonder schuldgevoel dat we niet fris gewassen en gekleed zijn :)
Ik st a echt versteld van de openheid van de mensen hier. We zijn deze morgen en deze namiddag alleen op stap geweest in de stad. We hebben overal de weg gevraagd en werden met plezier geholpen. Ben, een jongen aan wie we de weg vroegen, heeft zelfs de hele middag onze gids gespeeld en met ons Nkrumah bezocht. We konden over alles met hem praten, hij blijkt erg muzikaal te zijn. Hij speelt in een bandje en ze laten zich inspireren op de backtreetboys! Ik vind het allemaal fantastisch... Maar ik kan bijna onder de douche (nuja, onder de emmer want de douche is niet meer) en ik wil de batterijen van laptop wat sparen. Want ik verwacht onze bagage, met daarin de oplader, nog niet direct terug... vergeef me de foutjes in de blog, ben zuinig met mijn computerenergie. Maar we stellen het allevier erg goed!
Het is nu half tien en we zitten toch allevier nog ons dagboek/blog te schrijven. We hebben net lekker gegeten, vergezeld door een sprong op de stoel van Yasmien toen een rat om het hoekje kwam piepen. In tegenstelling tot gisterenavond, konden we vandaag met bestek eten. Gisteren genoten de Afrikanen er precies van om ons direct het echte afrika te laten proeven, zonder bestek en met shima (of zoiets, ik weet niet hoe je het schrijft). Vandaag was het eten trouwens echt beduiden lekkerder.
De muziek van mijn iPod speelt via de boxjes (Damien, ze werken super!). De liedjes doen me aan thuis denken, maar op een goede manier. Ik ga er nog even naar luisteren vanuit mijn slaapzak. Om dan zo in slaap te vallen. Morgen moeten we vroeg opstaan op naar lusaka te gaan kijken of onze bagage er is. Ik hoop van wel, dat we de 4 uur durende tocht niet nog eens moeten maken juist voor onze valiezen.
Slaapwel...
Local time at destination.
Het afscheid verliep heel vlot. Ik had iedereen in etappes nog een laatste keer gezien of gehoord voor vertrek. We zijn in Gent-Sint-Pieters met z'n vieren heel gezwind op de trein richting luchthaven gesprongen. Het besef dat we nu Žcht vertrokken waren, begon stilaan door te dringen. Maar het voelde goed! Ik had er zin in en was er helemaal klaar voor.
In Zaventem begon de zoektocht al een beetje, waar was die lift alweer en op welk verdiep moeten we zijn? Ik liep precies toch met mijn hoofd wat in de wind. In de luchthaven iets gaan drinken om ons vertrek te vieren. Yasmien vergat te klinken en we zeiden voor de grap dat daardoor onze reis wel eens fout kon lopen. Nooit gedacht dat het effectief (een beetje ;)) zo ging zijn.
In Zaventem zijn we vlot door de controles geraakt. Maar eenmaal aangekomen bij de gate, zagen we dat ons vliegtuig richting Heathrow 20 minuten vertraging had. Nuja, dat zou wel lukken.... het was immers maar een kwartiertje vliegen (dachten we toen hŽ Yasmien, slim als we waren hadden we geen rekening gehouden met het uurverschil.)We waren dus gerustgesteld dat we onze aansluiting wel gingen halen. Uiteindelijk had ons vliegtuig echt massa's vertraging, in Heatrow konden we daardoor niet direct landen. We bleven maar rondcirkelen boven de luchthaven. Lichtjes begonnen we in te zien dat het wel erg moeilijk kon worden om de transfer naar Lusaka te halen. Toen we waren geland, duurde het eeuwen voor we het vliegtuig uitkonden. Ze hadden ons in zaventem gezegd dat we in Londen een vliegtuig moesten nemen in dezelfde terminal. Maar daarvoor moesten we eerst immense lange gangen door. En we hadden slechts minuten... lopen met die zware rugzakken en laptops was geen pretje... toen we zo aan het lopen waren, heb ik het me echt beklaagd dat ik niet wat meer gesport had de laatste tijd. We kwamen aan de bagagecheck (heel nutteloos, aangezien we rechtstreeks van een eerder streng gecontroleerde vlucht kwamen) er stond een lange rij. Na wat rondvragen en veel negatieve antwoorden, mochten we toch voorsteken. Tussen de hekkens doorgekropen en geslalomd tussen rij wachtenden. Door al dat haasten waren we vergeten het water weg te gooien, onze zakken werden dus uit de massa gehaald en we moesten alle flesjes eruit halen... ook onze schoenen moesten uit en we werden gefouilleerd. Juist naast de controle hing een grote digitale klok. De seconden tikten weg, erg frustrerend! Lara haar zak werd ook nog gecontroleerd op drugs. En ze namen er de tijd voor, telkens als we zeiden dat we gehaast waren, werkten ze precies trager... we hoorden 'stupid people' vallen bij een van de douaniers. Lara verloor bijna haar geduld... Yasmien en Elke waren ondertussen al gaan kijken voor onze vlucht. Ik keek naar Elke maar zag een angstig gezichtje.... vliegtuig gemist !!!
De herboeking verliep vlot, we kwamen een Canadees (die wel 7 jaar in Antwerpen gewoond had, en toch geen woord nederlands sprak) tegen met hetzelfde probleem. Hij moest ook naar Lusaka voor zijn werk.... hij vertelde ons dat hij drie dochters had van ongeveer onze leeftijd. Hij voelde zich wat verplicht om over ons te 'waken'. Samen met hem zijn we dus (opnieuw met veel spoed) doorgelopen naar onze nieuwe vlucht. Deze keer richting Zuid-Afrika. Het eerste rechtstreekse vliegtuig richting Lusaka was immers pas na het weekend. In Johannesburg hadden we dan 3 uur om over te stappen op het laatste vliegtuig. We waren er gerust in. We gingen het halen!
Mooi, maar niet te vroeg, aangekomen aan gate 46. Het inschepen was al begonnen. Toch nog vlug Sylvester proberen te bereiken... maar met geen van de 4 gsm's lukte het. Dan maar naar Belgi‘ gebeld en de ouders van Elke laten mailen. Niet wetende of Sylvester zijn mails nog zou lezen, maar we hadden toch geprobeerd hem te bereiken. Dan vlug doorgestapt, we zagen de deur van het vliegtuig al. We konden plaatsjes bemachingen dicht bij elkaar en voelden ons in ons nopjes. Ik voelde me ech gelukkig toen het vliegtuig zich in beweging zette... helaas maar voor even....plots kwam het tot stilstand... na een paar minuten hoorden we de stem van de kapitein door de luidsprekers. Er was een onbekend wit object in een van de motoren gevlogen. Een euvel dat snel opgelost ging zijn. Dat snel werd al gauw twee uur. We moesten niet veel rekenen om te weten dat onze overstap in johannesburg opnieuw in het gedrang kwam! Na 12 uur op het vliegtuig kwamen we aan in Zuid-Afrika. Een raar gevoel, maar lang konden we er niet bij stilstaan. We moesten heel snel terug uit het vliegtuig, in de trolley, naar de incheckbalie (waar de Afrikaan zich echt niet druk maakte over het feit dat het vliegtuig misschien weer zonder ons zou vertrekken)... we hadden nog een half uur voor onze derde, en laatste vlucht vertrok! Waar onze bagage ondertussen zat.. durfen we niet teveel over nadenken. Opnieuw lopen naar de gate! Ze riepen het vertrek van het vliegtuig al om.. we sprongen terug een trolleybus in, op naar het vliegtuig... nog eens Sylvester proberen bellen, zij stonden aan de luchthaven normaal gezien al van 7 uur 's ochtends... en we waren al 11 uur. We gebruikten de gsm van onze Canadees Neil (hij werkte voor siemens en nokia, dus zijn gsm MOEST gewoon werken) Maar het nummer was niet correct! Onze canadese 'papa' vond ons erg 'brave'. Omdat we zo vrolijk bleven onder al deze stresserende ontwikkelingen! Maar ik voelde me ook zo. Geen enkel moment heeft deze vertraging mijn zin in het avontuur doen verminderen. Ik vond het wel leuk om er echt ingesmeten te worden. We moesten door, geen tijd om na te denken.
In het vliegtuigje naar Lusaka zat ik tussen twee zwarte heren. De jongen links van me begon tegen me te babbelen... en eigenlijk hebben we het de hele twee uur durende reis gehad over zijn studies, mijn reis naar Zambia, alternatieve energie, straatverlichting, onderwijs, cobra's, regen, Zambia, Belgie, voornamen maar natuurlijk ook over godsdienst, priesters en celibatair zijn. Het was erg interessant, de vlucht vloog voorbij. Dankzij Kasalwa :)
Mijn hartje nam een sprongetje toen ik door het vleigtuigraampje Lusaka zag! We waren er... ik had genoten van mijn gedachten en eerste gesprekken met Zambianen. Onze voorgangers hadden verteld dat het open mensen waren, maar nu kon ik het zelf ondervinden. Zelfs over de achtergebleven bagage maakte ik me eigenlijk helemaal niet druk. Na wat wachten (dat waren we ondertussen gewoon, en ik slaagde er erg goed in alles over mij te laten gaan). Mochten we door de douane... we hadden helaas geen valiezen te zoeken maar moesten wel aangifte doen van verlies. Met Neil nog steeds aan ons zijde, aangeschoven aan het kotje voor die aangifte. Weer wachten... wachten...
Onze bagage zat nog in Johannesburg, en zou waarschijnlijk in de avond nog arriveren. Yasmien en ik gingen mee naar een katoortje boven waar we nog besprekingen moesten doen. Uiteindelijk bleek dat we pas de dag nadien (nu morgenochtend) om 7 uur moeten bellen om te vragen of ze effectief zijn aangekomen). Onderussen hadden Elke en Lara, Sylvester en Loti gevonden. Ze hadden 6 uur gewacht op ons! We zijn toegekomen in Luasaka om 13.10 uur in plaats van om 7u10 en om 15 uur zaten we in het busje richting kabwe!
Juist als wij toekwamen in Lusaka, ging ook de president arriveren met een vliegtuig. Het was dus een drukte van jewelste. Overal zingende, drummende en dansende Zambianen. Het gaf me kriebels...
De rit naar Kabwe duurde een dikke twee uur, maar we vonden het niet erg. Wat gebabbeld met Sylvester en chauffeur Loti en gekeken naar het mooie landschap. Zij vertelden ons dat we de eerste dagen in de Pelgrim lodge gingen verblijven (de trapjes zijn nog steeds rood) en erna het groene huisje mochten betrekken. Hij sprak over very soon. Maar wat dat precies inhoudt hier in Zambia zullen we nog moeten ondervinden. Debby, Marjolein, Stefanie en David hebben erg veel groetjes terug van Sylvester en Loti, je had hun gezichten moeten zien toen we over jullie vertelden. Hopelijk zullen ze op ons verblijf hier, met een even big smile terugkijken zoals toen op hun gezicht verscheen!
Het was raar om Kabwe binnen te rijden. Ik herkende een aantal plekjes al van op de foto's die ik had gezien van Debby en David. We werden er alle vier een beetje stil van. Blij waren we toen we onze rugzakken konden afzetten in de kamers. Ik slaap met Lara in kamer 2B en Yasmien en Elke slapen aan het andere uiteinde van de rij huisjes. Zonder bagage en dus ook zonder enige bescherming tegen de vele vele muggen. Na de douche en het gebruik van het sneldroog handdoekje dat in mijn handbagage zat, het verse T-shirtje kunnen aandoen. Met veel dank aan mama die het in mijn rugzakje stopte! Met daarboven een trui en sjaal, kousen aan en helemaal ingepakt tegen de muggen naar buiten om te eten. Maar de ventilator in de kamer zou wel voor verkoeling zorgen. Wij hem aangesluiten, en vol spanning op het knopje gedrukt... niets....
Het eten was niet echt lekker. We kregen shima met meatballs en groentjes. We hebben wel allemaal ons best gedaan er van te eten, en uiteindelijk lukte het me er de lekkere kantjes in te zien. Blij waren we wel toen we erna onder onze muskietennetten konden kruipen en de warme kleren uit konden spelen. Na het schrijven in onze boekjes en laptops zijn we gaan slapen. Ik met mijn kleren in slaapzakje (blij dat ik dat op laatste nippertje in handbagage heb gepropt!) en de anderen op hun dekens. Niemand had echt veel zin om eronder te duiken, zeker niet Lara... haar bed was onbekend terrein en ze had al beestjes op haar kussen gevonden. Maar gelukkig was het warm genoeg om zonder deken te slapen.
Zondag 27/01/2008
Onze eerste echte stapjes in het leven van kabwe! Wel ietsiepietsie verbrand, de zon was wel aangenaam, ik heb echt een gevoel van zomer met bruingebrande, licht gloeiende huid en kleurige, geurige bloemen. En toch wel wat smelly, want we hebben onze bagage nog niet. Normaal was die gisterenavond aangekomen in Lusaka... maar na wat telefoneren zeiden ze me dat onze bagage misschien vanavond ging toekomen. Dus nu opnieuw morgen bellen en we zien dan wel :)
Morgen zijn de winkels open, dus dan kunnen we sowieso wel wat basic dingen kopen... vooral tandpasta! We hadden slechts een eenmalig-gebruikstubetje van vliegtuig. Het is eigenlijk wel tof zonder valies. Je niet hoeven omkleden, van bed rechtstreeks gaan ontbijten zonder schuldgevoel dat we niet fris gewassen en gekleed zijn :)
Ik st a echt versteld van de openheid van de mensen hier. We zijn deze morgen en deze namiddag alleen op stap geweest in de stad. We hebben overal de weg gevraagd en werden met plezier geholpen. Ben, een jongen aan wie we de weg vroegen, heeft zelfs de hele middag onze gids gespeeld en met ons Nkrumah bezocht. We konden over alles met hem praten, hij blijkt erg muzikaal te zijn. Hij speelt in een bandje en ze laten zich inspireren op de backtreetboys! Ik vind het allemaal fantastisch... Maar ik kan bijna onder de douche (nuja, onder de emmer want de douche is niet meer) en ik wil de batterijen van laptop wat sparen. Want ik verwacht onze bagage, met daarin de oplader, nog niet direct terug... vergeef me de foutjes in de blog, ben zuinig met mijn computerenergie. Maar we stellen het allevier erg goed!
Het is nu half tien en we zitten toch allevier nog ons dagboek/blog te schrijven. We hebben net lekker gegeten, vergezeld door een sprong op de stoel van Yasmien toen een rat om het hoekje kwam piepen. In tegenstelling tot gisterenavond, konden we vandaag met bestek eten. Gisteren genoten de Afrikanen er precies van om ons direct het echte afrika te laten proeven, zonder bestek en met shima (of zoiets, ik weet niet hoe je het schrijft). Vandaag was het eten trouwens echt beduiden lekkerder.
De muziek van mijn iPod speelt via de boxjes (Damien, ze werken super!). De liedjes doen me aan thuis denken, maar op een goede manier. Ik ga er nog even naar luisteren vanuit mijn slaapzak. Om dan zo in slaap te vallen. Morgen moeten we vroeg opstaan op naar lusaka te gaan kijken of onze bagage er is. Ik hoop van wel, dat we de 4 uur durende tocht niet nog eens moeten maken juist voor onze valiezen.
Slaapwel...
zaterdag 19 januari 2008
Push five for the African party of your life!
Het deed veel deugd om jullie allemaal nog eens te zien, nu kan ik met een gerust(er) hart het avontuur binnenvliegen! De fijne attenties zijn echt hartverwarmend. Ik ga jullie allemaal missen, dat is zeker!
donderdag 17 januari 2008
De tandenborstel.
Een échte blog bijhouden is voor mij een nieuw en verrassend fenomeen. Wel wat bizar om mijn eigen woorden op het wereldse net te zien blinken. Maar net zo verwonderlijk voelt het aan om op die manier Zambia een beetje met jullie te kunnen delen…
dinsdag 15 januari 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
