Nog een stukje dat voor ons vertrek naar South Luangwa niet meer op het internet geraakt is...

Onze laatste week op school glipte door mijn vingers. De laatste administratie (stempels en nog eens stempels), de boeken teruggeven die me zo hebben geholpen met mijn biologielessen en veel pannenkoeken gebakken voor de leerkrachten.

Op het feestje van Mannie vorige vrijdag waren we uitgenodigd door Rachel en Stephan, voor een etentje bij hun op de farm. We besloten om al tegen 16 uur naar daar te gaan, om Rachel te helpen met de voorbereidingen. We wisten niet waar de farm was, maar Davy de taxichauffeur wist de weg. Het was een zambiaans half uurtje rijden, eerst langs de hoofdweg en dan een stukje door de bush. Toen we het bordje Mpima Seminary zagen, sloegen we links af. We kwamen uit aan een mooi gebouw. Een echt seminarie met mooie binnentuin, en sobere maar erg knappe aankleding. Zo een plaats waar je op slag rustig en stil wordt. Maar ook waar je als je er eenmaal gewoon bent, zeker veel plezier kan maken.

We wisten niet waar we het huisje van Rachel en Stephan konden vinden, maar na enig rondvragen wisten we welke richting uit te gaan. We betaalden de taxi en lieten hem vertrekken, terug richting town.
We liepen de tuin in waar we het huisje konden vinden. Ik was onder de indruk van de stilte en de mooie omgeving. Een echt wauw-gevoel. Net toen we niet meer wisten welk pad te volgen, en besloten op te bellen, kwam Stephan al zwaaiend naar buiten op de voet gevolgd door Rachel. Ik heb veel sympathie voor dit koppel. Stephan is een erg knappe man, rauwe uitstraling en met een nonchalante blik in zijn ogen. Rachel is lief, ietswat gezellig verlegen en heel hartelijk.

We namen plaats aan de tafel, na eerst de schattige minikatjes stevig te knuffelen, die ze van Mannie hebben gekregen. Ik was onder de indruk van hun huisje. Het is sober en eenvoudig. Zonder poespas, maar net daarom zo aantrekkelijk. Ik zou hier best ook een aantal jaren kunnen leven. Ze hadden zo een diepe zetel, zoals ik zelf ook al altijd wil hebben. Een haardvuur, eenvoudige keuken maar wat het leukste is… de grote klapdeuren die uitkomen op hun tuintje, als een stukje verlengde van de bush. Daar zouden we later op de avond de mooie rieten stoelen in een cirkel rond het ‘kamp’vuur zetten en de Redd’s en Hunter Dry’s doorgeven. Achternagezeten door een kommetje chips en wilde verhalen. Hun tocht nu en dan onderbroken door een lachbui van het gezelschap (als gevolg van een schuine mop) of een maf spelletje opgezet door Raj en Mannie.

Toen we de groenten hadden gekuist en Rachel alles in juiste hoeveelheden in de gepaste schotels had gemengd, kregen we een rondleiding op de farm. Bezoek aan de kippenkwekerij, weide met koeien, omgeving en plantenkwekerij. Je moet je er allemaal niet veel bij voorstellen. Het is nog in aanbouw. Maar de bedoeling is om er een organische boerderij van te maken. Vooral om de plaatselijke bevolking te tonen hoe je zoiets kan opbouwen en hoe je het moet runnen om winst te maken. De belangrijkste taak bestaat er nu nog in om zoveel mogelijk kippen te verkopen. Met de winst kunnen ze verder werken aan de boerderij. Ook op Nkrumah hebben we geprobeerd om kippen aan de man te brengen. Grote glimlach op het gezicht van onze Zwitserse vrienden, de deal zou hoogst waarschijnlijk gesloten worden!

We trokken verder de bush in, luisterend naar de uitleg en verhalen van Stephan. Het werd donker, en de horizon was er eentje zoals je je voorstelt hier in Afrika. Toen we bij het verste maisveld aankwamen, riepen de krekels al om ter hardst. En werden we volledig omringd door hun getsjirp en het donkere van de avond. We namen enkele maiskolven mee om te roosteren in het vuur.

Zaterdag was een luie dag. Alles wat je hier in Kabwe in het weekend kan doen, en niet teveel energie vraagt, hebben we gedaan. Lang geslapen, teruggekropen in onze slaapzak met mijn hoofd op het geïmproviseerde kussen. Gevormd door mijn wolligste (niet kriebelende) wintertrui. Ik hou van dit kussen, het geeft me steeds die zachte warmte die me al die tijd hier al goed laat inslapen (helaas sinds enkele dagen wel iets minder stil, door de komst van al onze nieuwe bewoners met erg flinke en stevige babies). Na het ontbijt, heb ik gelezen, boodschappen gedaan, fotos bekeken… de dag ging snel vooruit en het niets doen maakte me moe.

Zondagochtend belde ik Raj op, zoals beloofd. Hij had zaterdag graag met ons uitgeweest in Chez Ntemba. Maar daar waren we toen niet echt voor te vinden. Om het goed te maken sprak ik met hem rond de middag af in zijn farm. Hij wou ons een ‘new spot’ tonen. Met onze bikini’s in onze fleurige Afrikaanse zakken kropen we in de Jeep. De weg naar het meer bestond niet meer, het was te lang gelden dat Raj er nog heen was gegaan. We reden dus gewoon door hoog gras, dat op sommige momenten hoger dan de Jeep kwam. Je zag vooraan in de auto hoe het gras neergeslagen werd door de vooruitgaande kracht van de wagen. Nu en dan zwiepte een lange grasspriet via het raam naar binnen. Toen werd de begroeiing dichter en moest Raj wat meer uitkijken waar hij de wielen van de Jeep heenstuurde.

Het zwemmen was heel verfrissend. Nu en dan geraakten mijn voeten verstrikt in de waterplanten, maar als ik me plat liet drijven had ik daar geen last van. Na een poosje lieten we onze bedruppelde lichamen drogen in de zonnestralen die werden meegevoerd door de zachte wind.

We hebben er een hele tijd gelegen, gepraat en uitgerust. Mannie liet toen weten dat hij ook op de farm was aangekomen. Dat was het teken voor ons om onze kleren aan te trekken en door het struikgewas de Jeep te zoeken. Ik hielp Raj met het uitkijken naar rotsen die de auto konden beschadigen. Rijden met een Jeep heeft me altijd al gefascineerd. En een paar minuten later vond ik mijn eigen rechtervoet op het gaspedaal! Even omschakelen, want het stuur zit hier aan de foute kant. Maar ik was het snel gewoon en het gevoel van deze stoere auto te besturen was de max! Ik had de putten en hobbels in de weg onder controle en genoot van het geluid van de wielen die zich afzetten tegen de grond elke keer ik het gaspedaal induwde. Ik reed langs de velden richting het huis van Raj. Op onze weg zagen we een prachtige roofvogel. Enorm groot, zoals je bij ons enkel in de zoo kan zien. Ik was onder de indruk van dit mooie dier. Net zoals toen ik de uil zag in de tuin. Drie keer zo groot als de grootste uil die ik in Belgie in de vrije natuur ooit had gezien…

Ik parkeerde de auto. Na heel voorzichtig de oprit te zijn opgereden. Raj had er gisteren, toen het donker was, een van zijn puppies aangereden. Hij was er nog steeds niet goed van, en we weten niet of het met het hondje nog wel in orde komt. Het heeft een pootje en zijn heup gebroken. Het is Raj zijn lievelingshondje, dus ik hoop dat het gauw geneest..

Samen met Raj marineerde ik de kip, terwijl de andere meisjes de tomaatjes, sla en aardappelen klaarmaakten. De kip was een tikkeltje te pikant, maar smaakte wel erg lekker. Toen ik het eten bereidde, dacht ik dat we al die kip nooit op gingen krijgen. Maar met z’n zessen hebben we toch ons best gedaan!

Het was ondertussen wel beginnen regenen (na drie droge weken!) en dat zorgde voor storing op de teevee die binnen aan het spelen was. Mannie duimde hard dat er snel weer beeld ging zijn, want hij wou graag samen met ons naar de tekenfilm Happy Feet kijken. Het beeld sprong weer aan toen de film al bezig was. En op vele cruciale momenten in het verhaal viel het beeld opnieuw weg. Ik heb de film maar in brokjes gezien, en vind het verhaal een beetje vergezocht. Maar het was vooral de sfeer die de avond maakte. Ik lag in een mega comfortabele zetel. Yasmien in een bolletje in de zetel naast me. Karlien en Mannie bevonden zich een tikkeltje slaperig in de grote zetel aan mijn andere zijde (Mannie kon een slaapgeluidje dat nu en dan ontsnapte niet verbergen). Lara nam de taak op zich om ons te vertellen wat er gebeurde in de weggevallen stukken van het pinguïnavontuur. Raj lag tussen de zetels op een deken, languitgestrekt, relaxed en zoekgeraakt tussen massa’s kussens.

Na de film hadden beide mannen nog energie voor tien en haalden ze vuurwerk boven. Als twee kleine jongetjes gingen ze op in de adrenalinestoot dat vuurwerk afsteken hun blijkbaar geeft. Vuurwerk in Kabwe, ik had het nooit gedacht :)

Na meerdere kleurrijke uitspattingen in het donkere luchtruim, was het tijd voor een even donker koffietje. Leuk dat Raj dit net zo graag drinkt als ik. Oude fotoboeken werden uitgehaald en we keken naar de ietswat vergeelde foto’s van Raj zijn familie in India, reizen, voorbije liefdes en Freddy… een koddig hondje. Dit vertederende beeld was het laatste dat nog eens door mijn gedachten flitste toen ik een uur later in mijn bedje lag.

Nu moet ik mijn blogschrijven even afronden. Morgen vertrekken we naar Lusaka en vrijdag op safaritocht in South Luangwa. Er moeten nog een paar voorbereidingen getroffen worden en we willen graag nog een straaltje zon meepikken aan het zwembad van de Zambezi lodge :)

Ik weet niet wanneer ik nog tijd vind om verder te schrijven, dus ik neem hier (even) afscheid.

Als ik terug ben van de zoektocht naar wilde dieren, ben ik maar amper 5 dagjes verwijderd van de terugkeer naar mijn eigenste landje… en mama’s lasagne.

Tot gauw…

Nu zijn we al enkele dagjes terug van de fantastische safari. Wat was het de moeite! Misschien, als ik er thuis nog toe kom, schrijf ik er nog een stukje over de indrukwekkend grote of klein maar kleurrijke, verlegen of best nieuwsgierige, poezelige of eerder stekelige dieren die we er zagen... we hebben er zoveel gezien en gedaan dat ik niet goed weet met welke indrukken en beschrijvingen ik eerst moet beginnen.

Vandaag zijn we al maandag. Vanavond de allerlaatste afscheidsdrink in Tuskers met de vrienden die ik hard ga missen... Morgen nog een laatste keer door Kabwe wandelen voor we naar Lusaka vertrekken. Daar nog een nachtje slapen voor we ons in het luchtruim richting noorden begeven...

Tot donderdag !!!

Dansen met Raj in Chez Ntemba



Sables

Afscheidsfeestje Stefanie en Lien met Tante Eva

(Massas!!!) pannenkoeken bakken voor de Belgian Day op Bwacha!

Week van 24 maart

De eerste week van de end of term tests.

We stapten mooi op tijd van het Nkrumahbusje aan de straat van Bwacha, om het laatste eindje te voet af te leggen. We waren altijd al op tijd, maar zeker nu het examens zijn, is het belangrijk. Zodat de leerlingen allemaal tijdig kunnen beginnen en hun examen rustig kunnen afleggen. Toen wij toekwamen in de staffroom waren er nog bijna geen andere leerkrachten. Ook de examenpapieren bevonden zich nog buiten de muren van de school. Toen ze uiteindelijk allemaal (de leerkrachten en de papieren) arriveerden, moesten de examens eerst nog gebundeld en samengeniet worden...

Ondertussen liepen de leerlingen allemaal buiten rond. De examensfeer zoals je ze bij ons hebt, kan je hier niet opsnuiven. Geen enkele leerling overlas de leerstof en ik zag niemand gestresseerd vragen aan elkaar stellen (niet te vergelijken met het hectische gebabbel en de rode wangen van de gespannen Belgische leerlingen, vlak voor een examen). Het was gewoon een Bwachadag zoals anders.

Eindelijk was het pakketje examens voor de klas waar ik toezicht had klaar. Ik telde ze snel na maar kwam maar aan 34, en moest dus nog extra papieren zoeken om voor iedereen een exemplaar te hebben. Met het bundeltje papieren in de hand snelde ik door de gang, langs de bankjes en de grasperkjes, naar 11 D. De leerlingen zaten gelukkig al allemaal in het lokaal. Snel heb ik geprobeerd de klas een beetje te reorganiseren. De banken uit elkaar gezet voor zover dat mogelijk is in het te krappe klasje. Enkele leerlingen moesten gewoon op een stoel zitten en op hun benen schrijven, zonder bank. Inventieve studenten namen een tweede stoel op hun knieen als vervangbank. En de meest betrouwbare leerlingen heb ik met drie aan een van de wankele tafeltjes laten plaatsnemen. Hoe ging ik er ooit in slagen om ze allemaal op hun eigen blad te laten kijken!? Gelukkig had ik me voorzien op een aantal reservestylos want ondanks de vele stylo’s in alle formaten en kleuren die ik heb uitgedeeld, zijn er nog steeds leerlingen die zonder naar een examen komen...

Pas toen iedereen stil was en voor zich uit keek, deelde ik de examens uit. De leerlingen konden starten. Al gauw zag ik spiektechnieken die net niet goed genoeg doordacht waren. Hun witte ogen zie je gemakkelijk heen en weer flitsen en als ze babbelden waren ze zeker gezien. De briefjes die doorgegeven werden waren verre van subtiel. De fervente pogingen om in de notities te bladeren vielen in het water... Na een paar keer streng te moeten optreden verminderde de spiekfrequentie. Maar het was onmogelijk om in een klas van 41 leerlingen en in deze situatie alles 100 % spiekloos te laten verlopen. Uiteindelijk heb ik er me bij moeten neerleggen. De examens hier houden eigenlijk ook niets in. Dit punt vind ik hier enorm frustrerend. Tijdens al de stageweken heb ik geprobeerd leuke en boeiende lessen te geven. Maar de leerlingen hebben geen intrinsieke motivatie. Hun examen telt eigenlijk helemaal niet mee. Als ze er niet door zijn, geldt het enkel als een waarschuwing. Ze mogen sowieso over naar de volgende graad. Op die manier studeren de leerlingen af zonder iets van leerstof mee te nemen.

Zaterdag

Een leerkracht van school had ons uitgenodigd voor een kitchenparty. Dat is een vrijgezellenfeestje voor de vrouwelijke kant van het duo. De bedoeling ervan is de bruid te voorzien van al de keukenspullen.
Zaterdagochtend gingen Yasmien en ik naar de stad om boodschappen te doen. Eerst naar BP, het internetcafe. Om onze reis naar South Luangwa te plannen. Dan naar Kinway voor een kit(s)chenkado te kopen. Onze eerste keuze viel op een kitscherige waterset (een kan en glazen met een roze met witte orchidee erop getekend) met een eisnijder en een peper- en zoutvat in een sierlijk houdertje. We wilden er een geschenkje van maken maar hadden eerst nog inpakpakpapier nodig. Verschillende winkels afgelopen, maar nergens wrapping paper te vinden. Uiteindelijk vonden we er aan de overkant van de straat in de apotheker. Ze hadden maar een soort en we moesten velletje per velletje kopen. Het was lichtroze inpakpapier met zilveren hartjes en strikjes erop. Dit zou ons pakje helemaal perfect maken! Met de glinsterende velletjes over straat richting de winkel. De Zambianen houden van dit soort kitschy spulletjes, maar plots kon ik me niet inbeelden dat water uit een orchideekan echt kon smaken. Samen beslist om voor een glazenset te gaan met iets minder lelijke bloemen erop. Toen we net gingen afrekenen viel Yasmien haar oog op een frietsnijder. Die moest heto worden!

Uiteindelijk maakten we een pinkelend pakje van de frietsnijder, de dubbele glazenset en de eiversnijder (voor eipartjes in twee formaten!). Nu moesten we nog naar de Shoprite om boodschappen. Het cadeau heb ik aan de taxichauffeur in bewaring gegeven. Het was best grappig om hem op de parking te zien staan met al dat roze in zijn handen.

We namen Manza mee in de supermarkt om ons karretje te duwen en zochten eerst een geschenk voor Mannie. We gingen naar een feestje van hem ’s avonds (eentje dat begon in de tuin van de farm met mensen die ik niet allemaal kende en eindigde in Chez Ntemba (the international dancing club) met een hoopje nieuwe vrienden). In de winkel waren Raj en Mannie net ook inkopen aan het doen. Snel namen we Raj even apart om hem mee te laten kiezen voor een fles drank die Mannie wel ging lusten. Ik ben eigenlijk vergeten wat het geworden is, want net zoals met het pakje voor het vrijgezellenfeestje waren Yasmien en ik eerst een beetje besluiteloos.
Na het middageten en nog wat verbeterwerk was het al snel tijd om naar de kitchenparty te vertrekken. En toen de taximan ons gsm liet rinkelen als teken dat hij aan onze poort stond, moest ik mijn rode verbeterpen (de jouwe, Katrien!) terug opbergen.

Op de kitchenparty werden we verwelkomd door de vrouwen die ze een typisch geluid maken. Ik kan het niet nadoen, maar vind het altijd leuk om naar te luisteren (ik kan het niet beter omschrijven als het geluid dat een kloeke kalkoen voortbrengt). Er werden veel handen geschud en iedereen keek ons aan als we het zaaltje binnengingen. We namen plaats op een houten bankje en keken rond in afwachting voor de aanstaande bruid. Ondertussen kwamen meer en meer vrouwen binnen. Er werd gedanst vooraan en toespraken gehouden (geen idee waarover, alles was in het Bemba. Op een paar woorden na, waar ze geen Bembawoord voor hebben.., maar mijn verbeelding was niet goed genoeg om met die paar woorden samenhangende zinnen te kunnen reconstrueren) Mathilda vertaalde veel voor ons, maar ik zat te ver om alles te kunnen horen en ik kon niet steeds vragen wat ze zei.

Toen kwam de stoet van het committee op gang. De vrouwen die het ‘feestje" hadden voorbereid hadden allemaal dezelfde soort tenue aan en kwamen al heupwiegend op de muziek binnen. Gevolgd door een bizar trio. Twee oudere vrouwen met daartussenin de aanstaande bruid. Met over hen een deken gegooid zodat je ze enkel van iets boven hun middel kon zien. Toen ze vooraan in het zaaltje waren aangekomen deden ze hun schoenen uit en kropen ze op handen en knieen over de grond naar de kussens die voor hun klaarlagen. Dit allemaal nog steeds met het doek over hun hoofd. Ondertussen dansten enkele andere vrouwen voor hen.
Normaal gezien is het aan de aanstaande man om het deken van de hoofden van de vrouwen weg te trekken, maar de man van dit meisje was vrachtwagenchauffeur en zat momenteel in Zuid-Afrika. (Dit had ik toch nog kunnen opvangen van de uitleg van Mathilda). Normaal gezien moet hij de doek van het hoofd van zijn bruid weghalen en bevestigen dat het meisje eronder wel degelijk zijn meisje is.

Toen het doek dan eindelijk van het meisje haar hoofd werd getrokken, zag ik een gezichtje dat veel droefnis uitstraalde. Niets leek erop dat ze graag in het huwelijksbootje stapte. De vrouwen naast haar droogden haar tranen. Op slag had dit feestje voor mij een andere betekenis. Eerst vond ik het allemaal leuk en interessant om te zien. Maar nu veranderde mijn gemoed en vond ik alles erg opgezet spel.

Er werden dan spelletjes gespeeld, maar nergens werd het droevige meisje bij betrokken. Ze zat achter het hele gebeuren verstopt, en bleek nergens in geinteresseerd te zijn. De pakjes stonden voor een deel vooraan. Ook ons cadeau stond er. Met een briefje eraan ‘Belgian girls’. De pakjes werden door de andere vrouwen geopend en de persoon die dit cadeau schonk moest vooraan komen en aan de bruid uitleggen waarvoor het pakje werd gebruikt. Daarvoor moest je neerknielen voor de kussens en neerbuigend je uitleg doen. Wij werden afgeroepen met een luide kreet erbij. En ietswat verlegen gingen we met zijn vieren naar voor. We namen elk een deel van ons geschenk, knielden neer en ik legde als eerste uit wat je met glazen moet aanvangen (you have to fill it with water, fruit juice or softdrinks. Then you can drink from it), dan gaf Lara de uitleg voor de frietsnijder en Elke voor de eisnijder. Heel bizar allemaal. De ongelukkige bruid keer naar ons en onze geschenken maar gaf geen blijk van erkenning of dankbaarheid. Maar ik neem haar niets kwalijk, ik hoop alleen dat ze ergens toch nog gelukkig kan worden.

Toen we onze pakjes hadden afgegeven moesten we dansen. Er werd ons een shitenga rondgebonden en de muziek begon te spelen. Een vrouw gaf ons de danspasjes aan. Bij de eerste beweging van onze heupen brak groot gejoel en gejuich uit. Super! We dansten, draaiden rond ons eigen middel en deden zo goed als het kon de vrouw na. Blijkbaar dansten we zo slecht nog niet, want er werd geld in onze decolletees gestopt... nog nooit eerder had ik geld toegestopt gekregen om te dansen ..!