woensdag 26 maart 2008
dinsdag 25 maart 2008
Maandag 24 maart 2008
De laatste echte lesweek zit er op! Wat is het allemaal snel gegaan...
Ik zie me nog beginnen, die eerste dag. En nu moet ik al afscheid nemen van mijn leerlingen. Ik heb leuke berichtjes van ze gekregen en ik was ontroerd als ik de briefjes las. De vele fotos die door mij en hen genomen zijn, zullen er hopelijk voor zorgen dat we met leuke gedachten aan deze stageperiode zullen terugdenken.
Volgende week beginnen de end of term tests voor grade 11 en 12, en daar hebben we wel nog toezicht. En in Nkrumah gaan we nog lessen observeren en meevolgen. We hebben dus nog ons bezigheid op school J
Vandaag (vrijdag) was onze eerste dag van niets doen. Deze morgen eerst nog boodschappen gedaan. Toen Yasmien en ik aankwamen bij de Shoprite kwam Manza met een brede glimlach aangelopen. Het is een straatjongetje van een jaar of 12, die we vaak meenemen in de Shoprite. Hij duwt dan ons karretje en helpt ons met alles in zakjes te stoppen aan de kassa. Hij kwam naar me toe en gaf me met een grote zwaai de typische Zambiaanse handdruk. Hij bleef mijn hand stevig vasthouden en streelde met zijn andere hand over mijn arm. Hij liet niet los tot hij wel moest om het karretje te duwen. Het is zo vertederend, maar tegelijkertijd doet het pijn om hem te zien. Elke keer in dezelfde vuile en kapotte kleren, verkouden maar lief in het weinige engels dat hij kan spreken. En toch steeds zo vrolijk. Elke keer als hij meegaat in de winkel mag hij iets kiezen om te eten. Hij durft het nooit vragen maar je kan zien aan zijn blik als we een rek of schap passeren waar iets ligt dat hij wel zou willen. Brood, fruit, water of kip... Na betaling aan de kassa laat hij dan alles mooi in het zakje zitten. En pas als alle boodschappen zich in de taxi bevinden, neemt hij zijn zakje en geeft ons een een hand als dank. Dan loopt hij weg naar zijn vrienden, met wie hij zijn nieuwe aanwinst deelt.
’s Avonds waren we het thuiszitten wat beu en het was bijna 7 uur. Powercut-time! Het woord was nog niet helemaal uitgesproken en het licht floepte uit... En we hadden nog niet gegeten! Soms zijn we zo goed gepland in het eten maken voor de powercut. Maar nu en dan slagen we er toch niet in of vertrouwen we erop dat het vandaag wel licht zal blijven. Fout ingeschat dus! Er zat niets anders op dan naar Tuskers te gaan eten (anders moeten we wachten tot 22 uur en we hadden reuzehonger). Na het aantrekken van onze lange broeken en onbedekte delen in te smeren met DEET trokken we de rode, piepende poort achter ons dicht. We wandelden onze straat uit en moesten opletten niet tegen iemand te lopen. Als het zo donker is als tijdens een powercut, dan zie je de Zambianen soms zo moeilijk lopen! Op de hoek van de straat een taxi gevonden die ons voor 2000 kwacha per persoon naar het hotel bracht. In de taxi zaten naast de chauffeur nog twee andere mannen. Ze gingen samen vooraan zitten en wij met z’n vieren gezellig achterin op de verfrommelde zetels. Er werd veel plezier gemaakt met ontstane misverstanden door het taalverschil en situatie.
In Tuskers zag ik schimmen die me bekend voorkwamen. Even twijfelde ik, maar toen ben ik toch wat dichter gaan kijken. En inderdaad, Raj zat er samen met Mannie, Priscilla en Peneloppee. Onmiddellijk sprong Bapa recht om stoelen en tafels bij te schuiven. De kelner werd gewenkt en noteerde onze bestelling. Ik zat opnieuw naast Raj en praatte met hem over toekomstplannen en levenswijsheden. Het is echt leuk om met hem een gesprek aan te gaan. Zijn verhalen zijn grappig (en soms ietsie pietsie overdreven), zijn moppen lachwekkend in hun droogheid. Hij is zo iemand bij wie je geen terughoudend gevoel moet hebben om iets te vragen of te vertellen. (En als je van de duivel spreekt... hij belt net! Zo terug...!)
Zaterdag hadden we een uitstap gepland met Helix, een leerkracht van Bwacha. Hij ging ons meenemen naar de Wonder gorge. ’s Ochtends kwam hij ons ophalen. Niet in de beloofde Jeep, maar in een gewone auto! Vanaf het eerste moment zag ik in dat het een bewogen tripje zou worden... we reden door aarden straatjes in de bush en passeerden mooie tafereeltjes. Na een aantal uren rijden werd de weg alleen slechter en slechter. Het bracht ons eerst naar een boathouse. Een aangelegd meer waarvan het water gebruikt wordt om elektriciteit op te wekken. Het was er kil en doods en ondanks dat Helix er wou blijven, wilden wij zo snel mogelijk weg. Ik kreeg toen al het gevoel dat Helix niet van plan was om helemaal tot aan de grot te rijden, maar ons gewoon hiernaartoe wou brengen. Wij maakten hem duidelijk dat we verder wilden rijden. Hij twijfelde maar gaf toch toe. Na weer een poosje in de auto kwamen we toe aan het powerstation. Geen idee waarom hij dit wou tonen. Hij sprak er met enkele wachters en werkmannen en kwam terug met het nieuws dat we met een gewone auto niet tot aan de grot gingen geraken. Ja! Dat wisten wij zelfs al van in het begin... voor het eerst deze reis voelde ik me bedrogen. Ik maakte me wat kwaad en vroeg een deel van het geld terug dat we hem hadden gegeven (we hadden al betaald voor de bezine..). Het was moeilijk om te verkrijgen en echt ruzie konden we niet maken. Hij is immers een leerkracht van onze school. Een deel hebben we teruggekregen en afgesproken dat een tweede deel zou volgen... we zullen zien.
Thuisgekomen hadden we allemaal honger. Gelukkig hadden we in de kast nog zakjes macaroni met ‘kaas’saus liggen. Zo waar je enkel melk en water moet bijdoen. Met een zwier goot ik de inhoud in het mengel van water en melk op het vuur. Tijdens het roeren zag ik vreemde zwarte stukjes bovendrijven. Bij nader inspectie bleken het mini kakkerlakjes te zijn... we hebben ze eruit gevist en de maaltijd gezien als eentje gekruid met kampvitamientjes! Iets anders hadden we namelijk niet :p
Het was opnieuw een voormiddag vol ervaring en de rest van de dag hebben we kunnen genieten van de zon boven ons huisje...
Tegen 22 uur kwamen Mannie en Raj ons oppikken. Het getut van de Jeep maakte ons duidelijk dat we konden vertrekken... Samen reden we naar Tuskers waar we iets dronken in afwachting van de komst van de anderen. Toen iedereen er was hebben we de straat overgestoken naar Chez Ntemba, waar we de rest van de avond gingen uitgaan. Het was leuk, al is het niet steeds even plezierig door de plakkerige mannen die rondom ons hangen. Het was al laat als Raj ons huiswaarts voerde en we de poort van ons huis vergrendelden. In mijn lakenzak bedacht ik dat het verhaal van Bruce, de houten giraf die Evelien in Livingstone kocht (en hier helaas zijn hoofd verloor), veel indruk op Raj gemaakt moet hebben. Telkens hij onze straat inrijdt zegt hij er iets over. Ik vraag me af waarom.
Zondag ben ik er eindelijk in geslaagd tot 10 uur te slapen. De eerste keer in twee maand tijd dat ik eens niet vroeg op was! Samen met Elke maakte ik toast in de pan en roerei. Het was Paaszondag, en toen ook Yasmien opstond, versierde ze onze tafel met kleine paaseitjes uit de Emiraten die Evelien had meegebracht. Even erna kregen we een berichtje van Stefanie en Lien. Neem je bikini maar mee en kom naar Ghana Avenue n 29! Super, we gingen een dagje luieren aan het zwembad van de Zambezi Source Lodge... Ik ging voor een extra bruin kleurtje met mijn hoofd in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini...
De laatste echte lesweek zit er op! Wat is het allemaal snel gegaan...
Ik zie me nog beginnen, die eerste dag. En nu moet ik al afscheid nemen van mijn leerlingen. Ik heb leuke berichtjes van ze gekregen en ik was ontroerd als ik de briefjes las. De vele fotos die door mij en hen genomen zijn, zullen er hopelijk voor zorgen dat we met leuke gedachten aan deze stageperiode zullen terugdenken.
Volgende week beginnen de end of term tests voor grade 11 en 12, en daar hebben we wel nog toezicht. En in Nkrumah gaan we nog lessen observeren en meevolgen. We hebben dus nog ons bezigheid op school J
Vandaag (vrijdag) was onze eerste dag van niets doen. Deze morgen eerst nog boodschappen gedaan. Toen Yasmien en ik aankwamen bij de Shoprite kwam Manza met een brede glimlach aangelopen. Het is een straatjongetje van een jaar of 12, die we vaak meenemen in de Shoprite. Hij duwt dan ons karretje en helpt ons met alles in zakjes te stoppen aan de kassa. Hij kwam naar me toe en gaf me met een grote zwaai de typische Zambiaanse handdruk. Hij bleef mijn hand stevig vasthouden en streelde met zijn andere hand over mijn arm. Hij liet niet los tot hij wel moest om het karretje te duwen. Het is zo vertederend, maar tegelijkertijd doet het pijn om hem te zien. Elke keer in dezelfde vuile en kapotte kleren, verkouden maar lief in het weinige engels dat hij kan spreken. En toch steeds zo vrolijk. Elke keer als hij meegaat in de winkel mag hij iets kiezen om te eten. Hij durft het nooit vragen maar je kan zien aan zijn blik als we een rek of schap passeren waar iets ligt dat hij wel zou willen. Brood, fruit, water of kip... Na betaling aan de kassa laat hij dan alles mooi in het zakje zitten. En pas als alle boodschappen zich in de taxi bevinden, neemt hij zijn zakje en geeft ons een een hand als dank. Dan loopt hij weg naar zijn vrienden, met wie hij zijn nieuwe aanwinst deelt.
’s Avonds waren we het thuiszitten wat beu en het was bijna 7 uur. Powercut-time! Het woord was nog niet helemaal uitgesproken en het licht floepte uit... En we hadden nog niet gegeten! Soms zijn we zo goed gepland in het eten maken voor de powercut. Maar nu en dan slagen we er toch niet in of vertrouwen we erop dat het vandaag wel licht zal blijven. Fout ingeschat dus! Er zat niets anders op dan naar Tuskers te gaan eten (anders moeten we wachten tot 22 uur en we hadden reuzehonger). Na het aantrekken van onze lange broeken en onbedekte delen in te smeren met DEET trokken we de rode, piepende poort achter ons dicht. We wandelden onze straat uit en moesten opletten niet tegen iemand te lopen. Als het zo donker is als tijdens een powercut, dan zie je de Zambianen soms zo moeilijk lopen! Op de hoek van de straat een taxi gevonden die ons voor 2000 kwacha per persoon naar het hotel bracht. In de taxi zaten naast de chauffeur nog twee andere mannen. Ze gingen samen vooraan zitten en wij met z’n vieren gezellig achterin op de verfrommelde zetels. Er werd veel plezier gemaakt met ontstane misverstanden door het taalverschil en situatie.
In Tuskers zag ik schimmen die me bekend voorkwamen. Even twijfelde ik, maar toen ben ik toch wat dichter gaan kijken. En inderdaad, Raj zat er samen met Mannie, Priscilla en Peneloppee. Onmiddellijk sprong Bapa recht om stoelen en tafels bij te schuiven. De kelner werd gewenkt en noteerde onze bestelling. Ik zat opnieuw naast Raj en praatte met hem over toekomstplannen en levenswijsheden. Het is echt leuk om met hem een gesprek aan te gaan. Zijn verhalen zijn grappig (en soms ietsie pietsie overdreven), zijn moppen lachwekkend in hun droogheid. Hij is zo iemand bij wie je geen terughoudend gevoel moet hebben om iets te vragen of te vertellen. (En als je van de duivel spreekt... hij belt net! Zo terug...!)
Zaterdag hadden we een uitstap gepland met Helix, een leerkracht van Bwacha. Hij ging ons meenemen naar de Wonder gorge. ’s Ochtends kwam hij ons ophalen. Niet in de beloofde Jeep, maar in een gewone auto! Vanaf het eerste moment zag ik in dat het een bewogen tripje zou worden... we reden door aarden straatjes in de bush en passeerden mooie tafereeltjes. Na een aantal uren rijden werd de weg alleen slechter en slechter. Het bracht ons eerst naar een boathouse. Een aangelegd meer waarvan het water gebruikt wordt om elektriciteit op te wekken. Het was er kil en doods en ondanks dat Helix er wou blijven, wilden wij zo snel mogelijk weg. Ik kreeg toen al het gevoel dat Helix niet van plan was om helemaal tot aan de grot te rijden, maar ons gewoon hiernaartoe wou brengen. Wij maakten hem duidelijk dat we verder wilden rijden. Hij twijfelde maar gaf toch toe. Na weer een poosje in de auto kwamen we toe aan het powerstation. Geen idee waarom hij dit wou tonen. Hij sprak er met enkele wachters en werkmannen en kwam terug met het nieuws dat we met een gewone auto niet tot aan de grot gingen geraken. Ja! Dat wisten wij zelfs al van in het begin... voor het eerst deze reis voelde ik me bedrogen. Ik maakte me wat kwaad en vroeg een deel van het geld terug dat we hem hadden gegeven (we hadden al betaald voor de bezine..). Het was moeilijk om te verkrijgen en echt ruzie konden we niet maken. Hij is immers een leerkracht van onze school. Een deel hebben we teruggekregen en afgesproken dat een tweede deel zou volgen... we zullen zien.
Thuisgekomen hadden we allemaal honger. Gelukkig hadden we in de kast nog zakjes macaroni met ‘kaas’saus liggen. Zo waar je enkel melk en water moet bijdoen. Met een zwier goot ik de inhoud in het mengel van water en melk op het vuur. Tijdens het roeren zag ik vreemde zwarte stukjes bovendrijven. Bij nader inspectie bleken het mini kakkerlakjes te zijn... we hebben ze eruit gevist en de maaltijd gezien als eentje gekruid met kampvitamientjes! Iets anders hadden we namelijk niet :p
Het was opnieuw een voormiddag vol ervaring en de rest van de dag hebben we kunnen genieten van de zon boven ons huisje...
Tegen 22 uur kwamen Mannie en Raj ons oppikken. Het getut van de Jeep maakte ons duidelijk dat we konden vertrekken... Samen reden we naar Tuskers waar we iets dronken in afwachting van de komst van de anderen. Toen iedereen er was hebben we de straat overgestoken naar Chez Ntemba, waar we de rest van de avond gingen uitgaan. Het was leuk, al is het niet steeds even plezierig door de plakkerige mannen die rondom ons hangen. Het was al laat als Raj ons huiswaarts voerde en we de poort van ons huis vergrendelden. In mijn lakenzak bedacht ik dat het verhaal van Bruce, de houten giraf die Evelien in Livingstone kocht (en hier helaas zijn hoofd verloor), veel indruk op Raj gemaakt moet hebben. Telkens hij onze straat inrijdt zegt hij er iets over. Ik vraag me af waarom.
Zondag ben ik er eindelijk in geslaagd tot 10 uur te slapen. De eerste keer in twee maand tijd dat ik eens niet vroeg op was! Samen met Elke maakte ik toast in de pan en roerei. Het was Paaszondag, en toen ook Yasmien opstond, versierde ze onze tafel met kleine paaseitjes uit de Emiraten die Evelien had meegebracht. Even erna kregen we een berichtje van Stefanie en Lien. Neem je bikini maar mee en kom naar Ghana Avenue n 29! Super, we gingen een dagje luieren aan het zwembad van de Zambezi Source Lodge... Ik ging voor een extra bruin kleurtje met mijn hoofd in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini...
Zondag 16 maart
Natural jacuzzi in the Farm Raj
Ik weet niet goed hoe het komt maar mijn typvingers lagen deze week wat dieper in mijn kast (of beter valies, want kasten hebben we hier niet) opgeborgen. Ik heb nochtans veel te vertellen, maar soms kan ik het niet in de juiste zinnen gieten of zitten de gepaste woorden net zo goed verstopt als de paaseitjes in oma's tuin. Maar als ik dan de berichtjes krijg van trouwe lezers dat ik gauw weer iets moet schrijven, haal ik gauw die vingers terug uit de spreekwoordelijke kast!
Het is alweer bijna een week geleden dat het weekend was. Dat wil dus zeggen dat er alweer een nieuw aan de voordeur staat. Maar toen, bijna een week geleden werden we aan de winkel van Maggie opgepikt. Opnieuw achteraan de laadbak in. Maar deze keer op een wel veel comfortabelere manier. Er lag een matras op de bodem en de zon scheen in ons gezicht. Met de auto volgeladen met Lara, Elke, Yasmien, Evelien, Lien, Stefanie, Priscilla, Rogny en haar vriendinnetje en mezelf daarbij in het rechterhoekje van de achterbak, gingen we op weg naar de farm van Raj. De zak van de shoprite met ons fruit voor de fruitsla wapperde in de wind. Aangekomen op de farm gingen we er een lekker dessert mee maken.
De farm van Raj was mooi, maar iets rommeliger dan ik had gedacht (maar wat verwacht je dan van een man alleen :p). In de woonkamer hingen foto's van hemzelf als kind en van Indische neefjes of broertjes. Raj was erg in zijn nopjes met al die vrouwen in zijn huis. Hij liet geen gelegenheid voorbij gaan om er een grapje over te maken. Met z'n allen sloegen we aan het snijden en wassen van fruit en groenten. En met al die helpende handen ging het werk goed vooruit. Dieprode tomaten in schijfjes, wortels geraspt (een zwaar karwei!), een iets overrijpe mango in blokjes en ander lekkers... En naarmate de voormiddag vorderde, kwamen meer en meer mensen van allerlei soorten en maten toe. Karlien, Kate, de broer van Raj, Mannie, Cheza, Ed, Dietem, Toby, Maggie, Shahita... allemaal gepakt met bikini of een of ander mannelijk equivalent.
De knechtjes van Raj vulden een (erg grote) koelbox met allerlei lekkere drank. Ik ben vooral fan van "Redd's", een alcoholisch fruitdrankje. Samen met enkele zakken chips werd alles op de lange aanhangwagen van de tractor geladen. Nu moesten enkel wij er nog bij en we konden vertrekken naar de natuurlijke jacuzzi waar Raj ons al een hele poos warm voor had gemaakt. Ik vond het raar en ergens jammer dat we er niet te voet heen konden gaan, maar na een tijdje op de tractor besefte ik wel dat het veel te ver was om te wandelen. De jeep van Raj volgde ons op de voet. En met 15 lachende mensen op de tractor, overviel me een erg vrolijk gevoel. Ik had mijn slippers uitgedaan en mijn benen bengelden over de rand mee met de bewegingen van het aparte voertuig. Het lange gras kietelde geregeld aan mijn voeten en nu en dan vlogen er kleine gele vlindertjes voorbij. De tractor reed net snel genoeg om niet te saai te zijn maar ook niet zo snel dat je de kans niet zou hebben om naar de omgeving te kijken. Iedereen was opgewekt en praatte honderduit..
Eerst maakten we een tussenstop in de tabakopslagplaats van de farm. Raj legde ons uit hoe tabak gekweekt, gedroogd en verwerkt wordt. Maar zoals zo vaak op rondleidingen luisterde ik niet echt goed naar wat verteld werd. Nu en dan besef ik dat. Dan probeer ik aandachtig op te letten. Want eigenlijk is het interessant en krijg ik een schuldgevoel omdat ik niets bijleer als ik ook niet luister... Maar bij mij werkt luisteren, vragen stellen en tegelijkertijd rondkijken niet zo goed. Of het moet me erg hard interesseren! Het was wel sowieso interessant om eens te zien hoe het eraan toe gaat, dat tabakmaken. Daarom moet ik niet alle stappen kunnen uitleggen :) (vraag me er dus niet naar, eenmaal ik terug thuis ben ;))
Toen we terug buiten de hangar kwamen, verbrandde ik mijn handpalmen en benen aan het hete metaal van de aanhangwagen. Iedereen haalde handdoeken of een ander laagje boven om de hitte van de zon in het metaal te houden zodat het onze billen niet kan roden. Het was toch nog even rijden met onze verwarme benen vooraleer we in de verte water zagen. De tractor kon niet verder meer rijden en we gingen allemaal te voet. Een hele rij van mensen die houvast zochten in het warme water dat we doormoesten. Hier en daar slierde iemand uit op de keitjes en de gladde stenen in het water (we waren niet echt voorzien op dit wandelend gedeelte van het zwemmen).
Aan de overkant gekomen zagen we dat Raj er met enkele andere mannen al was (hoe geraakten die daar zo snel?). De omgeving was wondermooi. Een diepe gleuf van enkele meters, met daarin een riviertje met redelijke stroming die op verschillende niveau's een waterval veroorzaakte. Eerst werd met een grote bamboestok de diepte van het water gemeten (Raj had er zelf nog nooit in gezwommen, hij had dit zelfs pas een aantal weken geleden ontdekt!). Alles bleek ok. Snel verstopten Elke en ik ons in het hoge gras om onze bikinies aan te trekken. Plots zag ik een blote zijkant van Dietem, de priester, die ook dacht dat het hoge gras hem de nodige beschutting voor zijn preutsheid zou brengen!
Na enig geklim en na het nodige gesmeer met 'zonnemelk' (zoals Bruce het zo mooi kan uitspreken) waren we allen paraat om in het water te gaan. Het water was warm en gaf een sterke duw tegen mijn benen als ik erin ging. De stroming was toch hard! Ik wandelde tegen het water in om uit te komen bij de waterval. Daar was het plots veel dieper en het was leuk om tegen de waterval te leunen en de kracht van het vallende water als een stevige massage tegen mij te voelen. Er werden drankjes boven gehaald en we dreven allemaal samen een hele tijd in een cirkeltje in het water, nippend van onze koele flesjes. Ergens was het een decadent gevoel, wat een verwennerij! Stel je voor, dat je zelf zoiets hebt in je achtertuin! Helaas was het vandaag minder mooi weer en trok de eerder zo stralende hemel dicht. Al gauw werd het in het water warmer dan erbuiten en ik besloot me met het water te laten meevoeren richting tweede watervalletje. Deze keer kwam ik aan de bovenkant van de waterval uit (erg logisch natuurlijk). De stroming hielp me het lagere oord in het water op te zoeken vooraleer ik genoeg had van het het gebaad in de jacuzzi. (Ook mede door de ontdekking van allerlei kleine wormpjes overal op mijn lichaam, ik voel ze nog steeds wriemelen als ik eraan denk (nochtans kriebelden ze niet echt)! Het bleken onschuldige muggelarf-achtige diertjes te zijn maar toch spoelde ik ze snel allemaal van me af.)
Het was al tegen vier uur in de namiddag en we hadden de lunch overgeslaan... ik had erge honger! De zakken chips gingen rond en verzachtten even het lege gevoel in mijn maag. Op de terugweg begon het al lichtjes te regenen. Ik wikkelde gewoon mijn handdoek rond me en hield mijn nog natte bikini aan. Zodat ik mijn kleren droog in de jeep kon leggen en op de farm kon aantrekken. Ik keek al uit naar de snelle douche die we er zouden nemen.
De terugrit duurde langer dan de heen (dat is vaak zo hŽ?). Eenmaal aangekomen verspreidde iedereen zich over de badkamers in het huis. Al gauw bleek dat van douchen niet veel aan was, er was opnieuw powercut. Er was in de badkamer en toilet praktisch geen natuurlijk licht en ik voelde er niet veel voor om in de pikkedonker onder de kraan te gaan staan (en zeker niet met Priscilla die blijkbaar graag ook in de badkamer is als iemand anders een douche neemt. Niet dat ik zo preuts ben, maar dit vond ik toch een beetje raar aanvoelen.) Ik heb gewoon mijn kleren boven mijn bikini aangedaan (en gehoopt dat er nergens nog van die wormpjes zaten) en me gewarmd en gedroogd aan de BBQ.
De aardappelen waren al gekookt, maar voor ze de BBQ opgingen heb ik er samen met Lien en Evelien nog de lookboter tussengestopt. Ondertussen werd de kip op de rooster gelegd en ook het brood met lookboter besmeerd. De groenten werden op tafel gezet en overal werd naar vorken en messen gezocht om iedereen te kunnen voorzien.
En het eten heeft gesmaakt! Iedereen voelde zich thuis en schoof af en aan de tafel. Meer eten, extra drank... we konden ons vrij bedienen en Raj had voor alles gezorgd. Het werd al donker, er werd tussen iedereen volop gebabbeld en de sfeer was goed. We zaten onder het afdak om ons te beschermen tegen het gedruppel uit de hemel. De foto's van de dag werden bekeken en op cd gebrand voor al wie wou. Tegen acht uur begonnen de eerste mensen naar huis te vertrekken. Het was al een lange dag geweest. Ook wij begonnen onze spullen samen te zoeken die nog her en der verspreid lagen. Toen plots opnieuw de stroom wegviel. Waar had ik mijn handdoek nu toch gelaten en had ik mijn fototoestel nu op tafel binnen of buiten gelegd? Gelukkig kon Raj overschakelen op de generator en konden we op een deftige manier afscheid nemen en iedereen bedanken voor de mooie avond. We kropen met z'n vieren in de Jeep bij Mannie en Cheza en gingen op weg naar het donkere stroomloze Kabwe...
Natural jacuzzi in the Farm Raj
Ik weet niet goed hoe het komt maar mijn typvingers lagen deze week wat dieper in mijn kast (of beter valies, want kasten hebben we hier niet) opgeborgen. Ik heb nochtans veel te vertellen, maar soms kan ik het niet in de juiste zinnen gieten of zitten de gepaste woorden net zo goed verstopt als de paaseitjes in oma's tuin. Maar als ik dan de berichtjes krijg van trouwe lezers dat ik gauw weer iets moet schrijven, haal ik gauw die vingers terug uit de spreekwoordelijke kast!
Het is alweer bijna een week geleden dat het weekend was. Dat wil dus zeggen dat er alweer een nieuw aan de voordeur staat. Maar toen, bijna een week geleden werden we aan de winkel van Maggie opgepikt. Opnieuw achteraan de laadbak in. Maar deze keer op een wel veel comfortabelere manier. Er lag een matras op de bodem en de zon scheen in ons gezicht. Met de auto volgeladen met Lara, Elke, Yasmien, Evelien, Lien, Stefanie, Priscilla, Rogny en haar vriendinnetje en mezelf daarbij in het rechterhoekje van de achterbak, gingen we op weg naar de farm van Raj. De zak van de shoprite met ons fruit voor de fruitsla wapperde in de wind. Aangekomen op de farm gingen we er een lekker dessert mee maken.
De farm van Raj was mooi, maar iets rommeliger dan ik had gedacht (maar wat verwacht je dan van een man alleen :p). In de woonkamer hingen foto's van hemzelf als kind en van Indische neefjes of broertjes. Raj was erg in zijn nopjes met al die vrouwen in zijn huis. Hij liet geen gelegenheid voorbij gaan om er een grapje over te maken. Met z'n allen sloegen we aan het snijden en wassen van fruit en groenten. En met al die helpende handen ging het werk goed vooruit. Dieprode tomaten in schijfjes, wortels geraspt (een zwaar karwei!), een iets overrijpe mango in blokjes en ander lekkers... En naarmate de voormiddag vorderde, kwamen meer en meer mensen van allerlei soorten en maten toe. Karlien, Kate, de broer van Raj, Mannie, Cheza, Ed, Dietem, Toby, Maggie, Shahita... allemaal gepakt met bikini of een of ander mannelijk equivalent.
De knechtjes van Raj vulden een (erg grote) koelbox met allerlei lekkere drank. Ik ben vooral fan van "Redd's", een alcoholisch fruitdrankje. Samen met enkele zakken chips werd alles op de lange aanhangwagen van de tractor geladen. Nu moesten enkel wij er nog bij en we konden vertrekken naar de natuurlijke jacuzzi waar Raj ons al een hele poos warm voor had gemaakt. Ik vond het raar en ergens jammer dat we er niet te voet heen konden gaan, maar na een tijdje op de tractor besefte ik wel dat het veel te ver was om te wandelen. De jeep van Raj volgde ons op de voet. En met 15 lachende mensen op de tractor, overviel me een erg vrolijk gevoel. Ik had mijn slippers uitgedaan en mijn benen bengelden over de rand mee met de bewegingen van het aparte voertuig. Het lange gras kietelde geregeld aan mijn voeten en nu en dan vlogen er kleine gele vlindertjes voorbij. De tractor reed net snel genoeg om niet te saai te zijn maar ook niet zo snel dat je de kans niet zou hebben om naar de omgeving te kijken. Iedereen was opgewekt en praatte honderduit..
Eerst maakten we een tussenstop in de tabakopslagplaats van de farm. Raj legde ons uit hoe tabak gekweekt, gedroogd en verwerkt wordt. Maar zoals zo vaak op rondleidingen luisterde ik niet echt goed naar wat verteld werd. Nu en dan besef ik dat. Dan probeer ik aandachtig op te letten. Want eigenlijk is het interessant en krijg ik een schuldgevoel omdat ik niets bijleer als ik ook niet luister... Maar bij mij werkt luisteren, vragen stellen en tegelijkertijd rondkijken niet zo goed. Of het moet me erg hard interesseren! Het was wel sowieso interessant om eens te zien hoe het eraan toe gaat, dat tabakmaken. Daarom moet ik niet alle stappen kunnen uitleggen :) (vraag me er dus niet naar, eenmaal ik terug thuis ben ;))
Toen we terug buiten de hangar kwamen, verbrandde ik mijn handpalmen en benen aan het hete metaal van de aanhangwagen. Iedereen haalde handdoeken of een ander laagje boven om de hitte van de zon in het metaal te houden zodat het onze billen niet kan roden. Het was toch nog even rijden met onze verwarme benen vooraleer we in de verte water zagen. De tractor kon niet verder meer rijden en we gingen allemaal te voet. Een hele rij van mensen die houvast zochten in het warme water dat we doormoesten. Hier en daar slierde iemand uit op de keitjes en de gladde stenen in het water (we waren niet echt voorzien op dit wandelend gedeelte van het zwemmen).
Aan de overkant gekomen zagen we dat Raj er met enkele andere mannen al was (hoe geraakten die daar zo snel?). De omgeving was wondermooi. Een diepe gleuf van enkele meters, met daarin een riviertje met redelijke stroming die op verschillende niveau's een waterval veroorzaakte. Eerst werd met een grote bamboestok de diepte van het water gemeten (Raj had er zelf nog nooit in gezwommen, hij had dit zelfs pas een aantal weken geleden ontdekt!). Alles bleek ok. Snel verstopten Elke en ik ons in het hoge gras om onze bikinies aan te trekken. Plots zag ik een blote zijkant van Dietem, de priester, die ook dacht dat het hoge gras hem de nodige beschutting voor zijn preutsheid zou brengen!
Na enig geklim en na het nodige gesmeer met 'zonnemelk' (zoals Bruce het zo mooi kan uitspreken) waren we allen paraat om in het water te gaan. Het water was warm en gaf een sterke duw tegen mijn benen als ik erin ging. De stroming was toch hard! Ik wandelde tegen het water in om uit te komen bij de waterval. Daar was het plots veel dieper en het was leuk om tegen de waterval te leunen en de kracht van het vallende water als een stevige massage tegen mij te voelen. Er werden drankjes boven gehaald en we dreven allemaal samen een hele tijd in een cirkeltje in het water, nippend van onze koele flesjes. Ergens was het een decadent gevoel, wat een verwennerij! Stel je voor, dat je zelf zoiets hebt in je achtertuin! Helaas was het vandaag minder mooi weer en trok de eerder zo stralende hemel dicht. Al gauw werd het in het water warmer dan erbuiten en ik besloot me met het water te laten meevoeren richting tweede watervalletje. Deze keer kwam ik aan de bovenkant van de waterval uit (erg logisch natuurlijk). De stroming hielp me het lagere oord in het water op te zoeken vooraleer ik genoeg had van het het gebaad in de jacuzzi. (Ook mede door de ontdekking van allerlei kleine wormpjes overal op mijn lichaam, ik voel ze nog steeds wriemelen als ik eraan denk (nochtans kriebelden ze niet echt)! Het bleken onschuldige muggelarf-achtige diertjes te zijn maar toch spoelde ik ze snel allemaal van me af.)
Het was al tegen vier uur in de namiddag en we hadden de lunch overgeslaan... ik had erge honger! De zakken chips gingen rond en verzachtten even het lege gevoel in mijn maag. Op de terugweg begon het al lichtjes te regenen. Ik wikkelde gewoon mijn handdoek rond me en hield mijn nog natte bikini aan. Zodat ik mijn kleren droog in de jeep kon leggen en op de farm kon aantrekken. Ik keek al uit naar de snelle douche die we er zouden nemen.
De terugrit duurde langer dan de heen (dat is vaak zo hŽ?). Eenmaal aangekomen verspreidde iedereen zich over de badkamers in het huis. Al gauw bleek dat van douchen niet veel aan was, er was opnieuw powercut. Er was in de badkamer en toilet praktisch geen natuurlijk licht en ik voelde er niet veel voor om in de pikkedonker onder de kraan te gaan staan (en zeker niet met Priscilla die blijkbaar graag ook in de badkamer is als iemand anders een douche neemt. Niet dat ik zo preuts ben, maar dit vond ik toch een beetje raar aanvoelen.) Ik heb gewoon mijn kleren boven mijn bikini aangedaan (en gehoopt dat er nergens nog van die wormpjes zaten) en me gewarmd en gedroogd aan de BBQ.
De aardappelen waren al gekookt, maar voor ze de BBQ opgingen heb ik er samen met Lien en Evelien nog de lookboter tussengestopt. Ondertussen werd de kip op de rooster gelegd en ook het brood met lookboter besmeerd. De groenten werden op tafel gezet en overal werd naar vorken en messen gezocht om iedereen te kunnen voorzien.
En het eten heeft gesmaakt! Iedereen voelde zich thuis en schoof af en aan de tafel. Meer eten, extra drank... we konden ons vrij bedienen en Raj had voor alles gezorgd. Het werd al donker, er werd tussen iedereen volop gebabbeld en de sfeer was goed. We zaten onder het afdak om ons te beschermen tegen het gedruppel uit de hemel. De foto's van de dag werden bekeken en op cd gebrand voor al wie wou. Tegen acht uur begonnen de eerste mensen naar huis te vertrekken. Het was al een lange dag geweest. Ook wij begonnen onze spullen samen te zoeken die nog her en der verspreid lagen. Toen plots opnieuw de stroom wegviel. Waar had ik mijn handdoek nu toch gelaten en had ik mijn fototoestel nu op tafel binnen of buiten gelegd? Gelukkig kon Raj overschakelen op de generator en konden we op een deftige manier afscheid nemen en iedereen bedanken voor de mooie avond. We kropen met z'n vieren in de Jeep bij Mannie en Cheza en gingen op weg naar het donkere stroomloze Kabwe...
dinsdag 18 maart 2008
Zaterdag 15 maart
-RU ready for a long African Mass?-
Om kwart voor zes op de hoek van de straat van Kabwe High School aangekomen. Normaal gezien kunnen we daar altijd een taxi nemen, maar deze keer hebben we toch een eindje moeten wandelen voor er eentje "tutte". Het was dan ook nog erg vroeg. Juist de wissel ook tussen de nacht- en dagdrivers. Toch zijn we een paar minuutjes na 6 aangekomen aan het postgebouw waar we hadden afgesproken. Best stipt voor Zambia te zijn!
Maciek stond al klaar te wachten met zijn auto (kruising tussen een 4x4 en een laadbakauto). Ik sprong achterop de laadbak in. Maciek zocht achter zijn zetel naar een groot plastiek. De hemel zag bijna zo donker als een afrikaantje. En we gingen recht heen die wolkenmassa rijden. Achter in de laadbak een positie gezocht waarbij het minste metalen uitsteeksels tegen mij duwden. Het was echt leuk om in de bak te zitten terwijl de wagen door de straatjes en wegeltjes reed met een betrekkelijk hoge snelheid. Ik volgde de weg verstopt achter opstuifend zand dat werd opgeschrikt door de banden van de truck. En ik zag een aantal mensen langs de straten wandelen die net als wij al vroeg uit de veren waren.
Op het moment dat ik een mooie boom voorbij zag komen en ik bedacht welke het eigenlijk zou zijn (mijn planten en dierenkennis hier laat me vaak in de steek, de fauna en flora hier is natuurlijk erg anders. In mijn lessen biologie word ik daar ook mee geconfronteerd. De leerlingen stellen me vragen over lokale planten waarvan ik het bestaan niet eens wist..) voelde ik een stroompje water via mijn been omhoog kruipen. De zwarte vloerbedekking van de laadbak lag niet echt effen en dat gaf het water, dat nog in de laadbak lag van een vorige regenbui, de kans om persoonlijk kennis te maken met mijn broek... Toen het ook nu een beetje begon te druppelen hebben Lara, Evelien en ik ons verscholen onder het zwarte zeil.
Maar echt veel regenen heeft het niet gedaan. En al gauw sliepen mijn benen en tintelde mijn rug op de plaats waar de metalen bar zat. Van houding veranderen hielp niet meer want de weg was zo bobbelig dat ik elke keer weer een andere richting uitgezwierd werd. (Zo moet sla in een zwierder zich dus voelen! Fris en nat, misschien met hier en daar een beetje zand (al zou dat in deze fase van het slakuisen niet meer mogen), op elkaar gepakt, omringd door plastiek en dooreengezwierd.. zolang het een slaatje met geitekaas, honing en appeltjes wordt zoals mama het zo lekker maakt, vind ik het allemaal totaal niet erg even een groen blaadje te zijn!
De enige oplossing om mezelf te bevrijden uit deze ongemakkelijke positie was rechtstaan. Hoog en nu ook droog, met mijn haar in de wind en neus in de zon! Toen ik Father Maciek net leerde kennen en hij vertelde over de trip naar de bush die we eventueel konden doen, stelde ik me dit moment voor. Nu het er is, kan ik alleen maar glimlachen. Hutjes, mensen, maisvelden, riviertjes, kippen en hier en daar een hond, vlogen aan me voorbij. Ik merkte dat het achterste stuk van mijn (voormalig) witte broek er door de combinatie van zwarte vloerbedekking en regen uitzag als de poep van een zebra uit het reservaat in Livingstone. Ik nam mezelf voor deze keer niet meer te trachten het zwart eruit te wassen (uiteindelijk heb ik het toch nog geprobeerd.. tevergeefs!). Heb mijn trui rond mijn middel gebonden en het probleem was ook opgelost :)
Na anderhalf uur in de gemoteriseerde opbergruimte kwamen we toe in wat Maciek 'the bush' noemde. Naar mijn gedacht staat bush toch niet gelijk aan zoveel luxe! Hij woont er mooier dan wij in ons huisje in Kabwe. Hij leeft er samen met Father Gregory (die hier al 12 jaar priester is) en Monica (een theologe). Ontbijt met een erg gelovig gezelfschap dus. Ik voelde me er wel op mijn gemak en genoot van de koffie met toast en ziz-kaas. Father Gregory was een paar jaar geleden in Belgie en deed alsof hij veel van ons landje wist. Toen hij uiteindelijk zei dat Gent aan de zee lag had ik toch mijn bedenkingen...
Dan opnieuw in de truck voor nog een eindje rijden naar het dorpje waar de mis plaats zou vinden. Dit keer was ik naast Maciek vooraan in de auto gekropen. Hij is zo erg nieuwsgierig. Hij wou dat ik bij hem ging biechten... Hij wou wel eens weten welke zonden ik allemaal op mijn kerfstok heb! Ik ging akkoord, maar zou mijn (eventuele ;)) zonden in het Vlaams openbaren. Maar helaas voor hem was dat niet goed genoeg!
In het dorpje werden we erg hartelijk begroet. Molichanie, Bueno, Mwashibukeni, Eyamukwayi.. het basis Bemba dat ik ken (echt basis basis!) kwam nu wel van pas. De grote glimlach op de gezichten van de mensen als ik in het Bemba spreek was daar getuige van. Na de begroeting was er een onwennig moment. Wij, de muzungumeisjes stonden langs de ene kant terwijl de plaatselijke bevolking aan de andere zijde stonden. De meesten met hun rug tegen het kerkje. We keken elkaar aan. Probeerden elkaar te vatten en af te tasten wat er verder stond te gebeuren. Om de onwennigheid wat te verminderen hebben we ons allevier gekeerd naar de vlechtjes van Yasmien en er wat verder aan gewerkt (we hebben ze ook geteld, het zijn er 72!). Ondertussen had Father Maciek zijn priesterkostuum aangetrokken en ging ieder een voor een gaan biechten in een nog kleiner lemen hutje. Toen alle zonden verteld waren kon de mis beginnen. We gingen allemaal binnen in het donkere kerkje met strodak. Er waren bankjes die uit de vloer kwamen. Zoals wanneer je boetseert, je de armpjes en beentjes van het peetje uit het lichaam laat komen en ze er niet opplakt (als je dit wel doet vallen ze er gegarandeerd vanaf). Het was indrukwekkend. Er werd veel gezongen en zelfs gedanst in de mis. Het was zo levendig, dat kan je je in Belgie niet voorstellen. Ik heb gelachen en genoten van de opgewekte sfeer die er heerst. Hier had ik niet het beangstigende en beklemmende gevoel dat ik in een kerk in Belgie wel heb. Integendeel, hier nodigde het echt uit om mee te doen en je over te geven aan het gemeenschapsgevoel. Soms stonden we recht, en dan werd er vaak gedanst, soms zaten we op de 'bankjes' en soms dan weer moesten we voor de bankjes neerknielen. Father Maciek gaf de mis in het Bemba, dus ik verstond er niets van. Maar dat gaf niet, de sfeer zei al zoveel.
Na de lange mis, was er nog een processie rond de kerk. Ter ere van Sint-Patricksday. We liepen met z'n allen drie toertjes, al zingend en dansend. Dan zou je denken dat die toertjes niet lang duurden, de omvang van het kleine kerkje in rekening genomen. Maar het tempo lag zo laag. Voetje voor voetje schoven we vooruit. Ik was toch wel blij toen we uiteindelijk door het dorpshoofd naar het hutje werden geroepen waar eerder de biecht plaats vond. Het was al lunchtijd en de nschima met kip en kool stond al dampend op onze hongerige maagjes te wachten. Ik zat tussen Elke en Maciek op een heel wiebelig bankje. De kan met water en het stukje zeep werden doorgegeven. Ik was opgelucht dat we eerst onze handen konden wassen voor het eten. Op het einde van de mis had het hele dorp ons persoonlijk de hand komen schudden. Jong en oud, verlegen of opgelaten.. ik heb ze allemaal enthousiast de hand geschud.
Voor hun waren we de 5 sisters. En velen maakten een bescheiden knikje door de knieen toen ze een hand gaven. Nog anderen legden even hun vrije hand op hun borst, als teken van respect en vertrouwen.
Heel zuinig met het opgewarmde water, wasten we allemaal onze handen. Father mocht natuurlijk als eerste.. Dan konden we beginnen eten. Het was wel ok, echt lekker kun je het niet noemen. In de nschima zaten hier en daar nog klontertjes meel die niet goed doorgeroerd waren. En na een aantal happen moest ik me toch forceren om het kleffe boeltje door te slikken. Maciek kreeg als laatste de spiermaag van de kip. Hij at het op en keek me sluiks aan, met een veelbetekenende blik in zijn ogen. Het knisperde wanneer hij kauwde, maar hij gaf niet af. Het dorpshoofd geeft hem dat stuk van de kip als teken van respect. Wie de ingewanden opeet, krijgt als het ware de volledige kip. Ik heb veel bewondering voor hem dat hij erin slaagt het toch met blijk van smaak op te eten! Het deed me denken aan 'Now or Never', waar de uitdaging er ook vaak om draait iets heel vies op te eten.
Na het eten gingen we buiten tussen de mensen zitten. Onder een boompje in de schaduw. Al gauw kwam iedereen rond ons zitten en vroegen ze ons liedjes voor hun te zingen. Het plezier was groot! Ook zij zongen liedjes voor ons. Het was zo mooi, het kleuurijke gezelschap echte afrikaanse muziek te horen maken. Er was een jongen bijgekomen die op zijn djembee de maat van het gezang aangaf. Al gauw werden de stemmen vergezeld van traditionele dansen. De meisjes en vrouwen leerden ons pasjes aan en we vormden een cirkel rond de boom waar we eerst onder zaten. Ook van ons werd verwacht een dansje te tonen. Maar in Belgie hebben we niet echt een cultuur van zelf gezongen liedjes met bijhorende pasjes. We hebben dan maar de 'kabouterdans' en 'lief klein konijntje' gezongen. Massa's onnozel maar dit tot groot jolijt van onze nieuwe vrienden die gedreven meedansten.
Plots werden alle groundnuts, palmbladeren en suikkerriet (de geschenken van de bevolking aan onze priester) in de auto geladen. Het was tijd om afscheid te nemen. Iedereen ging in een grote groep staan en ze zongen en wuifden ons uit toen de auto de aardeweg afreed..
Gisteren kreeg ik nog een berichtje van de missionaris dat de mensen van het dorp naar ons vroegen. Voor de grap zeiden ze hem dat ze niet willen dat hij nog komt zonder dat wij erbij zijn. Ik veronderstel dat we dus in Zambia zullen moeten blijven! ;)
-RU ready for a long African Mass?-
Om kwart voor zes op de hoek van de straat van Kabwe High School aangekomen. Normaal gezien kunnen we daar altijd een taxi nemen, maar deze keer hebben we toch een eindje moeten wandelen voor er eentje "tutte". Het was dan ook nog erg vroeg. Juist de wissel ook tussen de nacht- en dagdrivers. Toch zijn we een paar minuutjes na 6 aangekomen aan het postgebouw waar we hadden afgesproken. Best stipt voor Zambia te zijn!
Maciek stond al klaar te wachten met zijn auto (kruising tussen een 4x4 en een laadbakauto). Ik sprong achterop de laadbak in. Maciek zocht achter zijn zetel naar een groot plastiek. De hemel zag bijna zo donker als een afrikaantje. En we gingen recht heen die wolkenmassa rijden. Achter in de laadbak een positie gezocht waarbij het minste metalen uitsteeksels tegen mij duwden. Het was echt leuk om in de bak te zitten terwijl de wagen door de straatjes en wegeltjes reed met een betrekkelijk hoge snelheid. Ik volgde de weg verstopt achter opstuifend zand dat werd opgeschrikt door de banden van de truck. En ik zag een aantal mensen langs de straten wandelen die net als wij al vroeg uit de veren waren.
Op het moment dat ik een mooie boom voorbij zag komen en ik bedacht welke het eigenlijk zou zijn (mijn planten en dierenkennis hier laat me vaak in de steek, de fauna en flora hier is natuurlijk erg anders. In mijn lessen biologie word ik daar ook mee geconfronteerd. De leerlingen stellen me vragen over lokale planten waarvan ik het bestaan niet eens wist..) voelde ik een stroompje water via mijn been omhoog kruipen. De zwarte vloerbedekking van de laadbak lag niet echt effen en dat gaf het water, dat nog in de laadbak lag van een vorige regenbui, de kans om persoonlijk kennis te maken met mijn broek... Toen het ook nu een beetje begon te druppelen hebben Lara, Evelien en ik ons verscholen onder het zwarte zeil.
Maar echt veel regenen heeft het niet gedaan. En al gauw sliepen mijn benen en tintelde mijn rug op de plaats waar de metalen bar zat. Van houding veranderen hielp niet meer want de weg was zo bobbelig dat ik elke keer weer een andere richting uitgezwierd werd. (Zo moet sla in een zwierder zich dus voelen! Fris en nat, misschien met hier en daar een beetje zand (al zou dat in deze fase van het slakuisen niet meer mogen), op elkaar gepakt, omringd door plastiek en dooreengezwierd.. zolang het een slaatje met geitekaas, honing en appeltjes wordt zoals mama het zo lekker maakt, vind ik het allemaal totaal niet erg even een groen blaadje te zijn!
De enige oplossing om mezelf te bevrijden uit deze ongemakkelijke positie was rechtstaan. Hoog en nu ook droog, met mijn haar in de wind en neus in de zon! Toen ik Father Maciek net leerde kennen en hij vertelde over de trip naar de bush die we eventueel konden doen, stelde ik me dit moment voor. Nu het er is, kan ik alleen maar glimlachen. Hutjes, mensen, maisvelden, riviertjes, kippen en hier en daar een hond, vlogen aan me voorbij. Ik merkte dat het achterste stuk van mijn (voormalig) witte broek er door de combinatie van zwarte vloerbedekking en regen uitzag als de poep van een zebra uit het reservaat in Livingstone. Ik nam mezelf voor deze keer niet meer te trachten het zwart eruit te wassen (uiteindelijk heb ik het toch nog geprobeerd.. tevergeefs!). Heb mijn trui rond mijn middel gebonden en het probleem was ook opgelost :)
Na anderhalf uur in de gemoteriseerde opbergruimte kwamen we toe in wat Maciek 'the bush' noemde. Naar mijn gedacht staat bush toch niet gelijk aan zoveel luxe! Hij woont er mooier dan wij in ons huisje in Kabwe. Hij leeft er samen met Father Gregory (die hier al 12 jaar priester is) en Monica (een theologe). Ontbijt met een erg gelovig gezelfschap dus. Ik voelde me er wel op mijn gemak en genoot van de koffie met toast en ziz-kaas. Father Gregory was een paar jaar geleden in Belgie en deed alsof hij veel van ons landje wist. Toen hij uiteindelijk zei dat Gent aan de zee lag had ik toch mijn bedenkingen...
Dan opnieuw in de truck voor nog een eindje rijden naar het dorpje waar de mis plaats zou vinden. Dit keer was ik naast Maciek vooraan in de auto gekropen. Hij is zo erg nieuwsgierig. Hij wou dat ik bij hem ging biechten... Hij wou wel eens weten welke zonden ik allemaal op mijn kerfstok heb! Ik ging akkoord, maar zou mijn (eventuele ;)) zonden in het Vlaams openbaren. Maar helaas voor hem was dat niet goed genoeg!
In het dorpje werden we erg hartelijk begroet. Molichanie, Bueno, Mwashibukeni, Eyamukwayi.. het basis Bemba dat ik ken (echt basis basis!) kwam nu wel van pas. De grote glimlach op de gezichten van de mensen als ik in het Bemba spreek was daar getuige van. Na de begroeting was er een onwennig moment. Wij, de muzungumeisjes stonden langs de ene kant terwijl de plaatselijke bevolking aan de andere zijde stonden. De meesten met hun rug tegen het kerkje. We keken elkaar aan. Probeerden elkaar te vatten en af te tasten wat er verder stond te gebeuren. Om de onwennigheid wat te verminderen hebben we ons allevier gekeerd naar de vlechtjes van Yasmien en er wat verder aan gewerkt (we hebben ze ook geteld, het zijn er 72!). Ondertussen had Father Maciek zijn priesterkostuum aangetrokken en ging ieder een voor een gaan biechten in een nog kleiner lemen hutje. Toen alle zonden verteld waren kon de mis beginnen. We gingen allemaal binnen in het donkere kerkje met strodak. Er waren bankjes die uit de vloer kwamen. Zoals wanneer je boetseert, je de armpjes en beentjes van het peetje uit het lichaam laat komen en ze er niet opplakt (als je dit wel doet vallen ze er gegarandeerd vanaf). Het was indrukwekkend. Er werd veel gezongen en zelfs gedanst in de mis. Het was zo levendig, dat kan je je in Belgie niet voorstellen. Ik heb gelachen en genoten van de opgewekte sfeer die er heerst. Hier had ik niet het beangstigende en beklemmende gevoel dat ik in een kerk in Belgie wel heb. Integendeel, hier nodigde het echt uit om mee te doen en je over te geven aan het gemeenschapsgevoel. Soms stonden we recht, en dan werd er vaak gedanst, soms zaten we op de 'bankjes' en soms dan weer moesten we voor de bankjes neerknielen. Father Maciek gaf de mis in het Bemba, dus ik verstond er niets van. Maar dat gaf niet, de sfeer zei al zoveel.
Na de lange mis, was er nog een processie rond de kerk. Ter ere van Sint-Patricksday. We liepen met z'n allen drie toertjes, al zingend en dansend. Dan zou je denken dat die toertjes niet lang duurden, de omvang van het kleine kerkje in rekening genomen. Maar het tempo lag zo laag. Voetje voor voetje schoven we vooruit. Ik was toch wel blij toen we uiteindelijk door het dorpshoofd naar het hutje werden geroepen waar eerder de biecht plaats vond. Het was al lunchtijd en de nschima met kip en kool stond al dampend op onze hongerige maagjes te wachten. Ik zat tussen Elke en Maciek op een heel wiebelig bankje. De kan met water en het stukje zeep werden doorgegeven. Ik was opgelucht dat we eerst onze handen konden wassen voor het eten. Op het einde van de mis had het hele dorp ons persoonlijk de hand komen schudden. Jong en oud, verlegen of opgelaten.. ik heb ze allemaal enthousiast de hand geschud.
Voor hun waren we de 5 sisters. En velen maakten een bescheiden knikje door de knieen toen ze een hand gaven. Nog anderen legden even hun vrije hand op hun borst, als teken van respect en vertrouwen.
Heel zuinig met het opgewarmde water, wasten we allemaal onze handen. Father mocht natuurlijk als eerste.. Dan konden we beginnen eten. Het was wel ok, echt lekker kun je het niet noemen. In de nschima zaten hier en daar nog klontertjes meel die niet goed doorgeroerd waren. En na een aantal happen moest ik me toch forceren om het kleffe boeltje door te slikken. Maciek kreeg als laatste de spiermaag van de kip. Hij at het op en keek me sluiks aan, met een veelbetekenende blik in zijn ogen. Het knisperde wanneer hij kauwde, maar hij gaf niet af. Het dorpshoofd geeft hem dat stuk van de kip als teken van respect. Wie de ingewanden opeet, krijgt als het ware de volledige kip. Ik heb veel bewondering voor hem dat hij erin slaagt het toch met blijk van smaak op te eten! Het deed me denken aan 'Now or Never', waar de uitdaging er ook vaak om draait iets heel vies op te eten.
Na het eten gingen we buiten tussen de mensen zitten. Onder een boompje in de schaduw. Al gauw kwam iedereen rond ons zitten en vroegen ze ons liedjes voor hun te zingen. Het plezier was groot! Ook zij zongen liedjes voor ons. Het was zo mooi, het kleuurijke gezelschap echte afrikaanse muziek te horen maken. Er was een jongen bijgekomen die op zijn djembee de maat van het gezang aangaf. Al gauw werden de stemmen vergezeld van traditionele dansen. De meisjes en vrouwen leerden ons pasjes aan en we vormden een cirkel rond de boom waar we eerst onder zaten. Ook van ons werd verwacht een dansje te tonen. Maar in Belgie hebben we niet echt een cultuur van zelf gezongen liedjes met bijhorende pasjes. We hebben dan maar de 'kabouterdans' en 'lief klein konijntje' gezongen. Massa's onnozel maar dit tot groot jolijt van onze nieuwe vrienden die gedreven meedansten.
Plots werden alle groundnuts, palmbladeren en suikkerriet (de geschenken van de bevolking aan onze priester) in de auto geladen. Het was tijd om afscheid te nemen. Iedereen ging in een grote groep staan en ze zongen en wuifden ons uit toen de auto de aardeweg afreed..
Gisteren kreeg ik nog een berichtje van de missionaris dat de mensen van het dorp naar ons vroegen. Voor de grap zeiden ze hem dat ze niet willen dat hij nog komt zonder dat wij erbij zijn. Ik veronderstel dat we dus in Zambia zullen moeten blijven! ;)
maandag 17 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
Hier zit ik dan, opnieuw in de donker bij kaarslicht onder mijn muggenafweersysteem (echt nodig hier, er is meer malaria dan ik verwacht had). De andere meisjes zijn Prison Break aan het kijken. Mij kan het teevee kijken niet meer echt boeien. Ik ben moe, gisteren thuis gekomen van Livingstone. Lessen gemaakt, les gegeven, leerstof overlopen met de mentoren.... en nu rustig wat schrijven!
Toen ik als eerste op school aankwam deze morgen had mijn mentor warempel de toets gegeven in mijn klassen tijdens mijn afwezigheid. Had ik niet verwacht! Morgen eens aan de verbetering beginnen. Al heb ik bij het snel doobladeren al gemerkt dat de leerlingen het echt zo moeilijk hebben met logisch nadenken. Pure reproductie is niet echt een probleem. Maar alle inzichtsvragen, ik vrees dat ze daar niet teveel punten op gescoord hebben.
Enkele leerlingen die ik tussen de lessen door tegenkwam zeiden: "Morning Madam, welcome back!". Op die typische manier dat enkel zij het kunnen. Ik vond het zo vertederend. Net zoals het zo leuk is langs de straten van Kabwe te lopen en aangesproken te worden bij naam door mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken!
Mijn wedervaringen aan de Falls...
Donderdagmiddag na het lesgeven full speed in het busje gesprongen dat stopte aan het ronde punt naast het ziekenhuisje en het maisveld van Bwacha. Het bracht me naar het BP station (waar we altijd op internet gaan). Vandaar te voet naar de Shoprite (ik heb gemerkt dat kleine winkeltjes langs de baan soms Riteshop noemen, als verwijzing naar het grote zusje). Boodschappen doen voor de picknick en busrit. Taxi naar huis, volgepakt met boodschappenzakjes. Eten gemaakt (een koud plaatje van het eten van gisteren toen de elektriciteit uitviel en we niet verder konden koken...). Daarna mijn rugzak gemaakt en badkamer en slaapkamer gekuist. Wat een productieve voormiddag! Tegen lunchtijd kwamen de andere meisjes aan en konden we echt vertrekken. Aan het busstation moesten we toch even wachten, maar de man met het t-shirtje met gaatjes (weet je wel, zoals een netje... niet erg elegant, heel misschien ergens wat stoer) verzekerde ons dat er een goede bus in aantocht was. Juist, zo bleek. Want even later konden we opstappen. We zijn al erg bedreven in het bussen nemen. Ik geniet er elke keer van de manier alles hier in zijn werk gaat.
De busrit naar Lusaka vloog weer voorbij. In de Chachacha troffen we Evelien, de zus van Yasmien aan. En na even wachten kwamen ook Lien en Stefanie toe. Samen zijn we gaan eten bij de Indier. Lekker eten, zo verschillende gerechtjes met kip. Elk net een ander sausje. Helaas alles met koreander... Ugh!!! Maar als ik er niet teveel op lette, smaakte het eten me toch goed.. zoals ze zeggen is honger de beste saus. Zelfs al is ze gekruid met koreander.
Na het eten al snel in het anderste bedje van de stapel gekropen. Om er een paar uur later weer vanonder te kruipen. Vroeg opstaan was de boodschap wilden we de bus van 6 halen naar Livingstone.
De busrit was lang.... en slapen lukte niet. Dus liet ik het landschap aan me voorbij gaan al lezend in mijn reisgids en in de Flairs die Evelien meebracht (wat een verschrikkelijk tijdschrift is dat eigenlijk!! Een dame die bij ons in de bus zat, wilde graag ook eens in een flairke bladeren. We gaven er haar eentje, maar wisten niet goed hoe ze ging reageren. In de flair ging het over pikante onderwerpen en er stonden nogal expliciete foto's.... de vrouw keek er stilletjes in maar gaf hem al snel terug... Woeps..!). Al snel protesteerde mijn maag en werd ik gedwongen de roddels langs de kant te leggen. Ik heb het altijd al zo jammer gevonden dat mijn evenwichtssysteem me niet toelaat te lezen en in de auto te zitten tegelijkertijd.
Na zeven uur bollen zagen Elke en ik lodges langs de kant van de weg. We zochten ze op in de Bradtgids om te zien of het nog lang rijden was naar Livingstone (er staan nooit borden langs de weg, dus je weet eigenlijk nooit waar je je bevindt op de landkaart van Zambia). Maar we konden onszelf nog niet helemaal situeren. Plots zag ik een wolkenmassa die van onder kwam in plaats van langs boven. Ik zei tegen Elke dat het de falls waren, maar ze geloofde me niet. Toch bleek ik gelijk te hebben :)
Aangekomen aan de bushalte in Livingstone (rechtover de Hungry Lion) werden we overal aangesproken door taxis die ons naar Jollyboys (de backpackershostel waar we 5 nachtjes gingen slapen) wilden brengen. Maar Lara had iemand leren kennen op de bus die ons de weg erheen wilde tonen. Het was op wandelafstand. De valies van Evelien werd door een van de jongens op zijn hoofd gedragen en de troep van zeven meisjes zette zich in beweging.
Zaterdagochtend opnieuw heel vroeg opgestaan. De falls staan open voor publiek vanaf 6 uur in de ochtend en we wilden graag de zonsopgang zien. Een taxi pikte ons op om iets voor zes. Zeven paar blote benen opeengepakt in de taxi richting de grote wolk watervalnevel... Aan het paar bruine benen onder het stuur hing daarom een grote glimlach vast.
Natuurlijk waren de bewakers van het park er maar om half zeven... de zonsopgang gemist! Maar de lucht was helder en het geluid van de falls maakte zijn opmars. Met ons kaartje van school mochten we binnen voor 2000 kwacha per persoon (40 eurocent) in plaats van 10 dollar. Local teachers van Kabwe, dat zijn wij!
Hoe de falls zijn en wat je voelt als je voor dit wonder staat kan ik niet omschrijven... onmogelijk om op papier te vatten. Ik hoop dat de foto's een beetje voor zich spreken. Maar echt ervaren kan je natuurlijk pas als je er zelf voor staat. Spetterend water, jungleachtige natuur die precies niet echt is (wegens te perfect), stralende zon, regenbogen, nevel... de hele sfeer... Nat waren we wel! De watervallen hebben zo een kracht en er is door het einde van het regenseizoen zoveel water dat het overal rondspatterd.
Zondag zijn we op gamedrive geweest. Ook tof! Het meest indrukwekkend vond ik de giraffen (eerst een mannetje alleen en dan een vrouwtje met een kleintje, ze liepen op de weg voor ons en keken ons aan!) maar ook de olifanten, apen, zwijnen, zebra's... waren allemaal mooi om te zien in hun natuurlijke omgeving. Tijdens de stop aan de Zambesi konden we nijlpaarden horen. Niet gedacht dat ik er een dag later tussen zou peddelen in een bootje!
Maandag was een rustige dag. Aan het zwembad gelegen. Wel serieus warm.. mijn buik is verbrand! Ook het museum bezocht. Op zijn Afrikaans maar wel eens leuk om te zien. En natuurlijk souvenirs gekocht!! Schoon ze ;)
En dan was het zo ver. De kanotocht op de Zambesi!
Lara, Elke en ik stonden op tijd klaar om te vertrekken. We gingen samen met nog drie anderen. Zij werkten in Congo voor een of andere organisatie. Ik weet niet meer precies welke. Een van de jongens organiseerde logistiek de medicatie, de andere jongen was piloot en ging alles met een vliegtuig halen en het meisje was de verpleegster die de medicatie ter plaatse gebruikte. Ik vond het indrukwekkend om hun verhalen te horen. Ze werkten al 7 maand samen en hadden een goede band.
Op weg naar het vertrekpunt aan de Zambesirivier kwamen we een olifant tegen. Hij stond langs de kant van de weg rustig te eten. Aan de rivier zelf werden de rubberen bootjes opgepomt en werd ons wat uitleg gegeven. Wat moet je doen als je een hippo tegenkomt? Wegpeddelen zo snel als je armspieren toelaten... hippos zijn gevaarlijker dan krokodillen! Maar als je die laatste tegenkomt kan je beter ook niet twijfelen om het hazenpad te nemen. Een croccy, bijt je vast en sleurt je al draaiend de dieperik in. Zo geraakt zijn prooi de kluts kwijt tussen boven en onder en verdrinkt hij. Dus, als je jezelf in de greep van een crocco vindt, meedraaiden zodat je het noorden behoudt en je arm (als die vrij is) in de keel van het reptiel steken. Zo verslikt hij zich en zal je je kunnen lossen! Dat was dus het theoretische aspect... Moest dan toch wel even slikken toen ik mijn zwemvest aantrok (en nog eens extra controleerde of hij goed zat) en voor Elke in het bootje stapte. We werden als eerste van de kant geduwd richting stroming. De gids riep naar ons dat we moesten vertragen en wachten. Makkelijker gezegd dan gedaan als je je in zo'n drijvend ding bevindt met de mighty Zambesiriver onder je!
Toen de drie bootjes met ons erin zich op het water bevonden, nam de gids ons mee naar de overkant van de rivier. Daar ligt Zimbabwe. Het kanoen ging heel vlot en Elke en ik waren goed op gang. We werden zelfs teruggeroepen. Onze gids wou dat we het kalmer aan deden. Volgens mij kon hij niet goed mee. Hij had ons in het begin gezegd altijd voor ons te blijven. Maar die positie heeft hij maar enkele minuutjes willen volhouden! Afikanen doen echt alles zo rustig en op het gemak... wel leuk, nu en dan legden we onze peddels in de boot en hielden we elkaar vast zodat we samen bleven. Dan was het rusten en genieten van het uitzicht (maar toch allemaal steeds op ons hoede)...
Nu en dan voeren we langs een kudde hippos die aan het baden waren. Meestal rond het struikgewas dat zich sporadisch in het water bevond. Op veel plaatsen kwamen bubbeltjes naar boven en zag je bewegingen in het water. Een tigerfish, of wie weet wel een crocco... spannend! Hier en daar had je ook van die draaikolkjes. We probeerden ze zoveel mogelijk te ontwijken, maar eigenlijk als je erover vaart, merk je er niet zo veel van. Wel moesten we een aantal stroomversnellingen door. Dan waarschuwde de gids ons allemaal en werden we stil van concentratie. Geen van ons wilde in het water vallen. Al zou het best verfrissend zijn! Het was erg heet op het water. Maar nu en dan werden we natgespetste door de gidsen en de jongens in hun bootje. Dus dat bracht ook wel wat verkoeling. De stroomversnellingen gaven me een kick. Ik vond het jammer dat we niet konden raften. Maar daarvoor was het te gevaarlijk. Er is zodanig veel water dat de raftroutes gesloten zijn. Yves had het begin januari wel nog gedaan en toen is zijn instructor een beetje verdronken... ze hebben hem nog kunnen redden maar het is toch wel ernstig.
In een bepaalde bocht weken we iets teveel af naar het struikgewas. De gids riep ons terug, hij had er iets gezien waar we beter niet te dicht naartoe gingen. Het lukte mij en Elke om de planten te ontwijken, maar plots hoorden we veel gespatter, en geschreeuw van de jongens die net achter ons kwamen. Er was een krokodil die hun bootje twee keer had aangevallen. Het dier had geprobeerd de peddel uit hun handen te rukken. De jongens waren erg geschrokken en wij lusiterden vol ongeloof naar hun verhaal. Want niemand van ons had de krokodil gezien. En de jongens hadden de hele tocht al iedereen geplaagd en onnozel gedaan. Onze gids zei dat hij nog nooit had meegemaakt dat een krokodil een bootje aanviel. Maar tegenwoordig zijn er meer een meer cruises op de Zambesi. Veel eten wordt dan overboord gegooid. Misschien had deze krokodil het wit van de peddel aanzien als een broodje... even later kwamen we een grotere boot tegen. Bij hun had een krokodil op net dezelfde plaats effectief een peddel kunnen bemachtigen. Zij hadden een goed beeld van het reusachtige beest gehad. Hij was tussen de drie en de vier meter lang. Groter dan onze bootjes!!
28 kilometer later en tegen drie uur in de namiddag naderden we de falls. Echt indrukwekkend. We waren op amper 2 kilometer van de afgrond! Je kon het water horen vallen en de nevel zien! Daar eindigde ons fantastische bootavontuur... het was een superervaring. Het gevoel van Afrika, op die grote rivier... tussen het wild.. net als in de ontdekkingsreizigersfilms (en zoals in Anaconda...)!
Toen ik als eerste op school aankwam deze morgen had mijn mentor warempel de toets gegeven in mijn klassen tijdens mijn afwezigheid. Had ik niet verwacht! Morgen eens aan de verbetering beginnen. Al heb ik bij het snel doobladeren al gemerkt dat de leerlingen het echt zo moeilijk hebben met logisch nadenken. Pure reproductie is niet echt een probleem. Maar alle inzichtsvragen, ik vrees dat ze daar niet teveel punten op gescoord hebben.
Enkele leerlingen die ik tussen de lessen door tegenkwam zeiden: "Morning Madam, welcome back!". Op die typische manier dat enkel zij het kunnen. Ik vond het zo vertederend. Net zoals het zo leuk is langs de straten van Kabwe te lopen en aangesproken te worden bij naam door mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken!
Mijn wedervaringen aan de Falls...
Donderdagmiddag na het lesgeven full speed in het busje gesprongen dat stopte aan het ronde punt naast het ziekenhuisje en het maisveld van Bwacha. Het bracht me naar het BP station (waar we altijd op internet gaan). Vandaar te voet naar de Shoprite (ik heb gemerkt dat kleine winkeltjes langs de baan soms Riteshop noemen, als verwijzing naar het grote zusje). Boodschappen doen voor de picknick en busrit. Taxi naar huis, volgepakt met boodschappenzakjes. Eten gemaakt (een koud plaatje van het eten van gisteren toen de elektriciteit uitviel en we niet verder konden koken...). Daarna mijn rugzak gemaakt en badkamer en slaapkamer gekuist. Wat een productieve voormiddag! Tegen lunchtijd kwamen de andere meisjes aan en konden we echt vertrekken. Aan het busstation moesten we toch even wachten, maar de man met het t-shirtje met gaatjes (weet je wel, zoals een netje... niet erg elegant, heel misschien ergens wat stoer) verzekerde ons dat er een goede bus in aantocht was. Juist, zo bleek. Want even later konden we opstappen. We zijn al erg bedreven in het bussen nemen. Ik geniet er elke keer van de manier alles hier in zijn werk gaat.
De busrit naar Lusaka vloog weer voorbij. In de Chachacha troffen we Evelien, de zus van Yasmien aan. En na even wachten kwamen ook Lien en Stefanie toe. Samen zijn we gaan eten bij de Indier. Lekker eten, zo verschillende gerechtjes met kip. Elk net een ander sausje. Helaas alles met koreander... Ugh!!! Maar als ik er niet teveel op lette, smaakte het eten me toch goed.. zoals ze zeggen is honger de beste saus. Zelfs al is ze gekruid met koreander.
Na het eten al snel in het anderste bedje van de stapel gekropen. Om er een paar uur later weer vanonder te kruipen. Vroeg opstaan was de boodschap wilden we de bus van 6 halen naar Livingstone.
De busrit was lang.... en slapen lukte niet. Dus liet ik het landschap aan me voorbij gaan al lezend in mijn reisgids en in de Flairs die Evelien meebracht (wat een verschrikkelijk tijdschrift is dat eigenlijk!! Een dame die bij ons in de bus zat, wilde graag ook eens in een flairke bladeren. We gaven er haar eentje, maar wisten niet goed hoe ze ging reageren. In de flair ging het over pikante onderwerpen en er stonden nogal expliciete foto's.... de vrouw keek er stilletjes in maar gaf hem al snel terug... Woeps..!). Al snel protesteerde mijn maag en werd ik gedwongen de roddels langs de kant te leggen. Ik heb het altijd al zo jammer gevonden dat mijn evenwichtssysteem me niet toelaat te lezen en in de auto te zitten tegelijkertijd.
Na zeven uur bollen zagen Elke en ik lodges langs de kant van de weg. We zochten ze op in de Bradtgids om te zien of het nog lang rijden was naar Livingstone (er staan nooit borden langs de weg, dus je weet eigenlijk nooit waar je je bevindt op de landkaart van Zambia). Maar we konden onszelf nog niet helemaal situeren. Plots zag ik een wolkenmassa die van onder kwam in plaats van langs boven. Ik zei tegen Elke dat het de falls waren, maar ze geloofde me niet. Toch bleek ik gelijk te hebben :)
Aangekomen aan de bushalte in Livingstone (rechtover de Hungry Lion) werden we overal aangesproken door taxis die ons naar Jollyboys (de backpackershostel waar we 5 nachtjes gingen slapen) wilden brengen. Maar Lara had iemand leren kennen op de bus die ons de weg erheen wilde tonen. Het was op wandelafstand. De valies van Evelien werd door een van de jongens op zijn hoofd gedragen en de troep van zeven meisjes zette zich in beweging.
Zaterdagochtend opnieuw heel vroeg opgestaan. De falls staan open voor publiek vanaf 6 uur in de ochtend en we wilden graag de zonsopgang zien. Een taxi pikte ons op om iets voor zes. Zeven paar blote benen opeengepakt in de taxi richting de grote wolk watervalnevel... Aan het paar bruine benen onder het stuur hing daarom een grote glimlach vast.
Natuurlijk waren de bewakers van het park er maar om half zeven... de zonsopgang gemist! Maar de lucht was helder en het geluid van de falls maakte zijn opmars. Met ons kaartje van school mochten we binnen voor 2000 kwacha per persoon (40 eurocent) in plaats van 10 dollar. Local teachers van Kabwe, dat zijn wij!
Hoe de falls zijn en wat je voelt als je voor dit wonder staat kan ik niet omschrijven... onmogelijk om op papier te vatten. Ik hoop dat de foto's een beetje voor zich spreken. Maar echt ervaren kan je natuurlijk pas als je er zelf voor staat. Spetterend water, jungleachtige natuur die precies niet echt is (wegens te perfect), stralende zon, regenbogen, nevel... de hele sfeer... Nat waren we wel! De watervallen hebben zo een kracht en er is door het einde van het regenseizoen zoveel water dat het overal rondspatterd.
Zondag zijn we op gamedrive geweest. Ook tof! Het meest indrukwekkend vond ik de giraffen (eerst een mannetje alleen en dan een vrouwtje met een kleintje, ze liepen op de weg voor ons en keken ons aan!) maar ook de olifanten, apen, zwijnen, zebra's... waren allemaal mooi om te zien in hun natuurlijke omgeving. Tijdens de stop aan de Zambesi konden we nijlpaarden horen. Niet gedacht dat ik er een dag later tussen zou peddelen in een bootje!
Maandag was een rustige dag. Aan het zwembad gelegen. Wel serieus warm.. mijn buik is verbrand! Ook het museum bezocht. Op zijn Afrikaans maar wel eens leuk om te zien. En natuurlijk souvenirs gekocht!! Schoon ze ;)
En dan was het zo ver. De kanotocht op de Zambesi!
Lara, Elke en ik stonden op tijd klaar om te vertrekken. We gingen samen met nog drie anderen. Zij werkten in Congo voor een of andere organisatie. Ik weet niet meer precies welke. Een van de jongens organiseerde logistiek de medicatie, de andere jongen was piloot en ging alles met een vliegtuig halen en het meisje was de verpleegster die de medicatie ter plaatse gebruikte. Ik vond het indrukwekkend om hun verhalen te horen. Ze werkten al 7 maand samen en hadden een goede band.
Op weg naar het vertrekpunt aan de Zambesirivier kwamen we een olifant tegen. Hij stond langs de kant van de weg rustig te eten. Aan de rivier zelf werden de rubberen bootjes opgepomt en werd ons wat uitleg gegeven. Wat moet je doen als je een hippo tegenkomt? Wegpeddelen zo snel als je armspieren toelaten... hippos zijn gevaarlijker dan krokodillen! Maar als je die laatste tegenkomt kan je beter ook niet twijfelen om het hazenpad te nemen. Een croccy, bijt je vast en sleurt je al draaiend de dieperik in. Zo geraakt zijn prooi de kluts kwijt tussen boven en onder en verdrinkt hij. Dus, als je jezelf in de greep van een crocco vindt, meedraaiden zodat je het noorden behoudt en je arm (als die vrij is) in de keel van het reptiel steken. Zo verslikt hij zich en zal je je kunnen lossen! Dat was dus het theoretische aspect... Moest dan toch wel even slikken toen ik mijn zwemvest aantrok (en nog eens extra controleerde of hij goed zat) en voor Elke in het bootje stapte. We werden als eerste van de kant geduwd richting stroming. De gids riep naar ons dat we moesten vertragen en wachten. Makkelijker gezegd dan gedaan als je je in zo'n drijvend ding bevindt met de mighty Zambesiriver onder je!
Toen de drie bootjes met ons erin zich op het water bevonden, nam de gids ons mee naar de overkant van de rivier. Daar ligt Zimbabwe. Het kanoen ging heel vlot en Elke en ik waren goed op gang. We werden zelfs teruggeroepen. Onze gids wou dat we het kalmer aan deden. Volgens mij kon hij niet goed mee. Hij had ons in het begin gezegd altijd voor ons te blijven. Maar die positie heeft hij maar enkele minuutjes willen volhouden! Afikanen doen echt alles zo rustig en op het gemak... wel leuk, nu en dan legden we onze peddels in de boot en hielden we elkaar vast zodat we samen bleven. Dan was het rusten en genieten van het uitzicht (maar toch allemaal steeds op ons hoede)...
Nu en dan voeren we langs een kudde hippos die aan het baden waren. Meestal rond het struikgewas dat zich sporadisch in het water bevond. Op veel plaatsen kwamen bubbeltjes naar boven en zag je bewegingen in het water. Een tigerfish, of wie weet wel een crocco... spannend! Hier en daar had je ook van die draaikolkjes. We probeerden ze zoveel mogelijk te ontwijken, maar eigenlijk als je erover vaart, merk je er niet zo veel van. Wel moesten we een aantal stroomversnellingen door. Dan waarschuwde de gids ons allemaal en werden we stil van concentratie. Geen van ons wilde in het water vallen. Al zou het best verfrissend zijn! Het was erg heet op het water. Maar nu en dan werden we natgespetste door de gidsen en de jongens in hun bootje. Dus dat bracht ook wel wat verkoeling. De stroomversnellingen gaven me een kick. Ik vond het jammer dat we niet konden raften. Maar daarvoor was het te gevaarlijk. Er is zodanig veel water dat de raftroutes gesloten zijn. Yves had het begin januari wel nog gedaan en toen is zijn instructor een beetje verdronken... ze hebben hem nog kunnen redden maar het is toch wel ernstig.
In een bepaalde bocht weken we iets teveel af naar het struikgewas. De gids riep ons terug, hij had er iets gezien waar we beter niet te dicht naartoe gingen. Het lukte mij en Elke om de planten te ontwijken, maar plots hoorden we veel gespatter, en geschreeuw van de jongens die net achter ons kwamen. Er was een krokodil die hun bootje twee keer had aangevallen. Het dier had geprobeerd de peddel uit hun handen te rukken. De jongens waren erg geschrokken en wij lusiterden vol ongeloof naar hun verhaal. Want niemand van ons had de krokodil gezien. En de jongens hadden de hele tocht al iedereen geplaagd en onnozel gedaan. Onze gids zei dat hij nog nooit had meegemaakt dat een krokodil een bootje aanviel. Maar tegenwoordig zijn er meer een meer cruises op de Zambesi. Veel eten wordt dan overboord gegooid. Misschien had deze krokodil het wit van de peddel aanzien als een broodje... even later kwamen we een grotere boot tegen. Bij hun had een krokodil op net dezelfde plaats effectief een peddel kunnen bemachtigen. Zij hadden een goed beeld van het reusachtige beest gehad. Hij was tussen de drie en de vier meter lang. Groter dan onze bootjes!!
28 kilometer later en tegen drie uur in de namiddag naderden we de falls. Echt indrukwekkend. We waren op amper 2 kilometer van de afgrond! Je kon het water horen vallen en de nevel zien! Daar eindigde ons fantastische bootavontuur... het was een superervaring. Het gevoel van Afrika, op die grote rivier... tussen het wild.. net als in de ontdekkingsreizigersfilms (en zoals in Anaconda...)!
woensdag 5 maart 2008
Excursie aardrijkskunde!
Op Nkrumah een zoektocht gestart naar de principal, Mr Tembo, Mr Mbewe, Mr Zulu en Mr Chilufya... we hadden verschillende afspraken gemaakt waar we hen gingen vinden. Maar eenmaal ter plaatste troffen Yasmien en ik daar niemand aan. Het ongeorganiseerd zijn van de Zambianen kan ik meestal goed verdragen. Maar nu werkte het toch op mijn heupen (wat een rare uitdrukking als je ze neergeschreven ziet). Plots hadden we geluk en vonden we ze allemaal samen! Bij elk langs geweest. Het interessantste gesprek was dat met Mr Tembo (lecturer geography). We hadden met hem afgesproken dat we meegingen op excursie zaterdag. Hij gaf ons goede raad en zei dat we elk 2,5 liter water moesten meebrengen en een broek mochten dragen (wat we anders enkel thuis doen). Toen keek hij even schuin langs zijn bureautje naar onze geslipperde voeten. We zagen hem even twijfelen en zeiden dan dat we goede wandelsandalen gingen aandoen (lang leve de Teva's). We verzekerden hem ook dat we zaterdagochtend om 5.30 aan de schoolpoort gingen staan.
Het opstaan piekte even. Ik werd wakker om kwart na vier en besefte dat ik nog een dik half uur kon blijven liggen. Het soezen verdiepte zich al snel in slaap, en ik schrok wakker van Yasmien die me zacht maar kordaat aan mijn voeten wakker schudde. Ik zocht snel een gaatje onder mijn muskietennet om doorheen te kruipen. Water opgezet voor de koffie terwijl Yasmien zich aankleedde. Luchpakket en water in onze rugzakken gestopt en naar Nkrulah vertrokken. Het was nog donker buiten en redelijk fris. Maar we waren klaar voor deze heuse tocht.
We kwamen toe op de college en Nancy stond ons op te wachten. Ze nam ons mee naar haar kamer in de studentenhostel. Omdat Mr Tembo later ging zijn (waarom hadden we dit niet ingecalculeerd? Had gerust het einde van mijn mooie droom kunnen meemaken!). De kamer van Nancy deelde ze met twee andere meisjes. Zij waren nog niet wakker... de kamer rook naar slaap en muffe kleren. We moesten op het bed gaan zitten en praatten stilletjes met elkaar om de slapende meisjes niet te wekken. De muren waren volgeplakt met posters uit tijdschriften en bizarre slogans. Ik keek ernaar en probeerde te begrijpen waarom ze dit aan de muren hadden gehangen. Misschien draaide het helemaal niet om wat ze aan de muren hingen maar was de enige functie ervan de muren te verbergen? Hoe langer ik naar de muren keek, hoe meer kleine beestjes ik zag kruipen. Ze piepten vanonder de papiertjes aan de muur. En als je er eentje ziet, dan zie je ze plots overal. Yasmien fluisterde me toe dat ze ze zelfs kon horen wandelen.
We kregen het beiden echt benauwd in de sfeerloze kleine kamer. We vertelden de meisjes dat we graag buiten wilden wachten omdat we het warm hadden. Eigenlijk wilden we ook graag de zonsopgang zien. Maar de zon was er al. De kakkerlakken gelukkig niet meer. Na nog wat wachten konden we toch naar Nkrumah vertrekken. Daar ontmoetten we de andere studenten die rijst uit een grote emmer schepten en verdeelden over de verschillende luchboxjes.
Vol goede moed en een fris gevoel vertrokken. De wandeling ging via Highridge, door een dorpje waarvan de huisjes bij elke stap zich meer in de bush bevonden. Uiteindelijk belandden we echt in de 'broese'. 3 uur wandelen langs aardeweegjes tussen maisvelden richting de 'borstenberg' (die naam heb ik niet gekozen. Ik vind hem trouwens niet toepasselijk. De vorm misschien, maar het aantal klopt langs geen kanten). De berg beklimmen was toch wat toeren uithalen. Er waren alleen rotsen met begroeiing. De studenten maakten een lange rij die voetje voor voetje de stenen beklauterde. Yasmien en ik volgden achteraan. We hadden het druk met rondkijken en foto's nemen. En hinkten al de hele wandeling achterop. Nu en dan deden we een hollend inhaalmanoeuvre. We wilden ons immers niet laten kennen!
Het uitzicht eenmaal boven was erg mooi. 360¡ zicht op de bush. Met kleine lemen huisjes en Kabwe in de verte (hadden we echt zo ver gewandeld??). De studenten kregen wat uitleg van Mr Tembo. Niet echt over aardrijkskunde of iets gelinkt aan deze excursie, maar over de vraag: "Heeft God de wereld geschapen of is alles begonnen met de Big Bang?" Ondertussen was er fotoshoot met de studenten die minder geintereseerd waren in de besproken levensvraag.
Na het beklimmen van het tweede bergje, was het luchpauze. De studenten hadden allemaal lekkere kip met rijst en zelfs frietjes mee! Zaten Yasmien en ik daar met onze droge boterhammen met plakjes pakjeskaas...
De weg terug duurde zoveel langer dan de weg heen... boven Kabwe hingen erg donkere wolken. En dat was nu net ook de plaats waar we heen moesten gaan. Het anticiperen wat in belgie zo belangrijk is, daar hebben ze hier nog niet van gehoord. We hadden vroeger kunnen vertrekken in plaats van zo lang luchpauze te houden. Dan konden we de regen te slim af zijn. Nu zaten we er natuurlijk middenin. Nat waren we en de weg was nog lang. Maar het gaf extra sfeer en eigenlijk is nat worden best leuk. Yasmien en ik hebben de hele tocht veel plezier gemaakt. De plassen hoefden we niet langer te ontwijken, we gingen er gewoon middendoor. Het gevoel van een plakkende broek tegen mijn benen en de warmte van mijn sjaal die ik droog had gehouden gaven een tegengesteld gevoel. Even had ik het koud. En het leek al zo laat op de dag terwijl het amper 14 uur was..
Om 15 uur thuis toegekomen en een warme koffie gedronken. Ondertussen verhalen uitgewisseld met Lara en Elke die thuis waren gebleven. Wanneer Yasmien en ik even later uitgeput op bed vielen om te bekomen zeiden we tegen elkaar dat de dag meer dan geslaagd was!
Het opstaan piekte even. Ik werd wakker om kwart na vier en besefte dat ik nog een dik half uur kon blijven liggen. Het soezen verdiepte zich al snel in slaap, en ik schrok wakker van Yasmien die me zacht maar kordaat aan mijn voeten wakker schudde. Ik zocht snel een gaatje onder mijn muskietennet om doorheen te kruipen. Water opgezet voor de koffie terwijl Yasmien zich aankleedde. Luchpakket en water in onze rugzakken gestopt en naar Nkrulah vertrokken. Het was nog donker buiten en redelijk fris. Maar we waren klaar voor deze heuse tocht.
We kwamen toe op de college en Nancy stond ons op te wachten. Ze nam ons mee naar haar kamer in de studentenhostel. Omdat Mr Tembo later ging zijn (waarom hadden we dit niet ingecalculeerd? Had gerust het einde van mijn mooie droom kunnen meemaken!). De kamer van Nancy deelde ze met twee andere meisjes. Zij waren nog niet wakker... de kamer rook naar slaap en muffe kleren. We moesten op het bed gaan zitten en praatten stilletjes met elkaar om de slapende meisjes niet te wekken. De muren waren volgeplakt met posters uit tijdschriften en bizarre slogans. Ik keek ernaar en probeerde te begrijpen waarom ze dit aan de muren hadden gehangen. Misschien draaide het helemaal niet om wat ze aan de muren hingen maar was de enige functie ervan de muren te verbergen? Hoe langer ik naar de muren keek, hoe meer kleine beestjes ik zag kruipen. Ze piepten vanonder de papiertjes aan de muur. En als je er eentje ziet, dan zie je ze plots overal. Yasmien fluisterde me toe dat ze ze zelfs kon horen wandelen.
We kregen het beiden echt benauwd in de sfeerloze kleine kamer. We vertelden de meisjes dat we graag buiten wilden wachten omdat we het warm hadden. Eigenlijk wilden we ook graag de zonsopgang zien. Maar de zon was er al. De kakkerlakken gelukkig niet meer. Na nog wat wachten konden we toch naar Nkrumah vertrekken. Daar ontmoetten we de andere studenten die rijst uit een grote emmer schepten en verdeelden over de verschillende luchboxjes.
Vol goede moed en een fris gevoel vertrokken. De wandeling ging via Highridge, door een dorpje waarvan de huisjes bij elke stap zich meer in de bush bevonden. Uiteindelijk belandden we echt in de 'broese'. 3 uur wandelen langs aardeweegjes tussen maisvelden richting de 'borstenberg' (die naam heb ik niet gekozen. Ik vind hem trouwens niet toepasselijk. De vorm misschien, maar het aantal klopt langs geen kanten). De berg beklimmen was toch wat toeren uithalen. Er waren alleen rotsen met begroeiing. De studenten maakten een lange rij die voetje voor voetje de stenen beklauterde. Yasmien en ik volgden achteraan. We hadden het druk met rondkijken en foto's nemen. En hinkten al de hele wandeling achterop. Nu en dan deden we een hollend inhaalmanoeuvre. We wilden ons immers niet laten kennen!
Het uitzicht eenmaal boven was erg mooi. 360¡ zicht op de bush. Met kleine lemen huisjes en Kabwe in de verte (hadden we echt zo ver gewandeld??). De studenten kregen wat uitleg van Mr Tembo. Niet echt over aardrijkskunde of iets gelinkt aan deze excursie, maar over de vraag: "Heeft God de wereld geschapen of is alles begonnen met de Big Bang?" Ondertussen was er fotoshoot met de studenten die minder geintereseerd waren in de besproken levensvraag.
Na het beklimmen van het tweede bergje, was het luchpauze. De studenten hadden allemaal lekkere kip met rijst en zelfs frietjes mee! Zaten Yasmien en ik daar met onze droge boterhammen met plakjes pakjeskaas...
De weg terug duurde zoveel langer dan de weg heen... boven Kabwe hingen erg donkere wolken. En dat was nu net ook de plaats waar we heen moesten gaan. Het anticiperen wat in belgie zo belangrijk is, daar hebben ze hier nog niet van gehoord. We hadden vroeger kunnen vertrekken in plaats van zo lang luchpauze te houden. Dan konden we de regen te slim af zijn. Nu zaten we er natuurlijk middenin. Nat waren we en de weg was nog lang. Maar het gaf extra sfeer en eigenlijk is nat worden best leuk. Yasmien en ik hebben de hele tocht veel plezier gemaakt. De plassen hoefden we niet langer te ontwijken, we gingen er gewoon middendoor. Het gevoel van een plakkende broek tegen mijn benen en de warmte van mijn sjaal die ik droog had gehouden gaven een tegengesteld gevoel. Even had ik het koud. En het leek al zo laat op de dag terwijl het amper 14 uur was..
Om 15 uur thuis toegekomen en een warme koffie gedronken. Ondertussen verhalen uitgewisseld met Lara en Elke die thuis waren gebleven. Wanneer Yasmien en ik even later uitgeput op bed vielen om te bekomen zeiden we tegen elkaar dat de dag meer dan geslaagd was!
Abonneren op:
Posts (Atom)
