Week 4

De week zelf was goed gevuld met lesgeven en voorbereiden. Op een avond hebben we afgesproken met Sefanie, Lien, Yves en Karlien. Arteveldestudenten van kleuter en lager onderwijs en sociaal werk. We hebben een leuke avond gehad in Tuskers. Lien, Stefanie en Yves verblijven bij een gezin thuis en hadden al heel wat verhalen. Het eten in Tuskers blijft smaken. De kip met rijst in de lodge, ik begin er eigenlijk wel aan te wennen. Misschien is er zelfs al een gevoel van gemis nu ik daar niet ben... maar als ik dan uiteindelijk het bord voor mij krijg met heerlijke pizza erop, dan verdwijnt het gemisgevoel als blokjes kaas is een roodgloeiende oven! Samen met het gezelschap alle elementen voor een geslaagde avond.

Het lesgeven op Nkrumah deze week was opnieuw een toffe ervaring. De studenten kennen ons al, want we hadden al meerdere lessen meegevolgd. En omdat ze eigenlijk onze leeftijd of ouder zijn, is er een gemoedelijke sfeer. Onze manier van lesgeven; casusjes die ze moesten oplossen en die we dan bespreken, was een geslaagd opzet. De meningen werden volop gedeeld en soms geraakte de discussie zelfs wat oververhit (of is het overhit? Ik twijfel steeds aan dat woord..). Voor de volgende weken plannen we rollenspelen, om de studenten nog actiever bij de lessen te betrekken.

Na de les van donderdag konden we in het computerlab op internet om ons uitje van het weekend te plannen. Gebeld voor een reservering in de Chachacha-backpackers (het was daar echt tof de vorige keer...dus we blijven er plakken). Vrijdagmiddag, na de lessen vlug onze rugzakjes gepakt, picknick gegeten, zonnecreme opgesmeerd en naar de Bigbite gewandeld. Nog net voor ons vertrek hadden we gehoord dat we zondag om 14 u opgehaald werden voor ons nieuwe huisje.... we moesten nu wel vroeger terugkomen van de hoofdstad, maar dan zullen we ook nog wat tijd hebben om onze lessen verder voor te bereiden.

De vrijdagmiddag aangekomen in Lusaka. We keken erg uit naar ons bezoek aan de grote superspar in de Arcades (hadden we al veel verhalen over gehoord, die we nu toch moesten verifieren). Maar vooraleer we daarheen gingen wilden we in de plaatselijke winkeltjes wat kleren en Afrikaanse stoffen kopen. Rokjes en zakjes, we zullen er geen tekort van hebben (Camille, je Malizak heeft al model gestaan!)! Nu hebben we vele kleurige stoffen, met sierlijke of net abstracte figuren. Komende week gaan we zeker bij de kleermaakster langs.

En dan... de SuperSpar! We waren allevier erg onder de indruk. Het is eigenlijk zoals een supermarkt in Belgie (hier ook met veel blanken), maar we waren het duidelijk niet meer gewoon. Al die keuze!!! Omdat we hongerig uitkeken naar ons diner in Rhapsodys, de vele verleidingen weerstaan (enkel choco en chococonsoorten gekocht (voor thuis in Kabwe ;)). Het viel me weer op hoe rustig iedereen boodschappen doet in Zambia, als je dat vergelijkt met het hectische heen en weer gekar tussen de Belgische rekken. Tja, dan kan je niet anders dan je hier relaxed voelen!

Na het shoppen op zoek naar een plaatsje om te eten. We wisten van het bestaan van Rhapsodys af, maar hadden het nog niet gezien. Na wat rondkuieren zagen we plots het blauwe licht van het restaurant! Onmiddellijk voelde ik welke honger ik eigenlijk had. We gingen binnen en werden hartelijk ontvangen. We dronken wijn, aten heerlijke broodjes met tapenade, een hoofdgerecht en achteraf vanzelfsprekend een zoet dessert met een echt en heet koffietje (mijn eerste hier!)! Het eten heeft gesmaakt zoals geen enkele keer voordien in de voorbije maand. Het gevoel van echt voldaan te zijn, had ik al een poosje niet meer gehad. Met als groot gevolg dat ik, na het eten, een wel heel harde mokerslag van de hamer kreeg. Het heeft dan ook voor geen van de vier lang geduurd voor we in de dorm van chachacha in het donker onze pyjama zochten (behalve Elke, zij was hem vergeten!). En ik de kuil in mijn matras opzocht die me helaas een niet zo soundly nacht bezorgde...

Toen ik de volgende ochtend als eerste opstond, kwam ik in de hal een Hollands koppel tegen die er alles behalve gelukkig uitzagen. Bleek dat ze al drie nachten bijna niet geslapen hadden op hun weg naar Lusaka. In een lodge in het noorden van Zambia waren ze overvallen. Vier gewapende mannen kwamen op een ochtend binnen en schoten een van de mensen daar in de schouder. Ze hebben allemaal alles moeten afgeven, en stonden dus in de chachacha met niets meer dan hun kleren. Wat ze verder gingen doen, doorreizen of naar huis gaan, daar waren ze nog niet uit.

Zaterdag zijn we vroeg vertrokken naar het reptielenpark. De taxichauffeur 'James' ging ons er veilig en snel heenbrengen. Maar dat was buiten de Zambiaanse wegen gerekend. Zelfs onze ervaren chauffeur had er zich aan mispakt. Hoge hobbels en even diepe kuilen verstopt onder een troebel wateroppervlak zorgden voor een lange, warme en zwierige rit. Voor ons veel toffer dan voor de taxichauffeur. We konden de grond onder onze voeten voelen. Door de auto heen, zo dicht hing hij tegen de grond. Het schuurende en knisperende geluid bezorgde me goose-pimples en ik voelde me erg schuldig. Hard hopend dat de auto achteraf niet zo gekrast zou zijn als het geluid dat hij voortbracht... wat uiteindelijk gelukkig het geval niet was, volgens onze driver.

Het bordje 'entry at own risk' aan de ingang van het reptielenpark was naar mijn menig wel wat hoog gegrepen. Alle dieren zaten veilig achter glas of muurtjes (anders had ik ook wel niet verwacht hoor). Ik heb van het bezoek genoten, en onze gids wist boeiende dingen te vertellen. We sloten het bezoek af met een omhelzing van de boa-slang. Ik dacht, dat doe ik wel gewoon even, maar het was toch wel een apart gevoel. De slang was veel groter dan mezelf, erg krachtig en moeilijk vast te houden. De diameter van zo'n beest ligt ver boven die van mijn vuist en daarmee wel very impressionant. Daarbij wetende dat het dier hangend rond mijn nek eigenlijk een wurgslang is die als hij het in zijn kleine kopje haalt wel met mij aan de haal zou kunnen slaan!

Zondag: Ons nieuwe thuis!

Yasmien was al eens gaan kijken en blijkbaar was het toch niet hetzelfde huisje als vorig jaar. De mevrouw die daarin woont wil nog niet weg. Wij hebben nu een kamer in een ander huis. Het is wel echt tiny, maar extra gezellig dus?! Het is max 6 op 6 meter denk ik, voor 4 bedden en al onze spullen (massa's als ik eens bekijk wat we allemaal in het busje gestouwd hebben dat ons hierheen bracht)... met een badkamer (en een wc die amper werkt), met een bad (warm water) en helaas een erg onfunctionele kraan (ik dacht dat kranen bedoelt waren om het water in slechts 1 bepaalde richting te sturen). En een keukentje waar een tafel en twee stoelen staan voor gemeenschappelijk gebruik met de andere bewoners.

De geur die hier hangt is niet aangenaam, deels te danken aan de massa tuinkippen en de voorliefde van onze medebewoners voor gebakken vis. Gisteren ook voor het eerst moeten jagen op cockroaches. Het zijn maar kleintjes maar dat komt enkel omdat de grote genoeg levenservaring en plezier hebben om zich slim bedeisd te houden..

Week 5

Maandag, naar de immigratiedienst

Onze visa waren nog niet in orde, en dat moest dringend geregeld worden. Een beetje bezorgd gingen we er heen. Niet omdat we het land uitgezet zouden worden, maar omdat we echt geen zin hadden om een hoge boete te betalen. We hadden in brussel al een visum voor drie maanden aangevraagd en betaald!

In de dienst waren we een echte trekpleister. Iedereen moest plots iets hebben uit het kantoortje waar wij zaten. De prosecutors vonden het erg gezellig ons over de vloer te hebben. Er werd drank voor ons gehaald en veel gebabbeld. We speelden het spelletje een beetje mee en lachten om de mopjes die ze maakten. Na een paar uur mochten we dan mee voor een stempel in ons passport... we mochten nog 60 dagen langer blijven zonder te moeten bijbetalen. Gelukkig!

We hebben ook de eerste keren eten gemaakt in ons huisje. Met de potten en pannen die we geleend hadden van de medebewoners een heerlijke spaghetti en kip curry gemaakt. Momenteel hebben we gelukkig al zelf ons kookmateriaal (want de nschima uit die kookpotten van hier krijgen is een werk van lange adem en sterke hand). Yasmien en ik zijn er in Nkrumah omgegaan. We liepen dan met een grote teil vol spulletjes over straat... gelukkig kwam Elke net toe met de taxi en konden we nog een eindje meerijden. Want de potten en pannen hier zijn niet zo van die gebruiksvriendelijke, hanteerbaar lichte exemplaren als bij ons thuis...

Ik hou ervan om 's ochtends om 6 op te staan, de groezelige taxi en het squizy busje naar Bwacha te nemen en biologie te geven. Achteraf ga ik nu en dan alleen naar huis, dan kan ik echt Afrika tot mij laten komen. Op die momenten heb ik hard het gevoel dat ik hier thuisben. Aangekomen in stad ga ik inkopen doen, in de winketjes kijken, naar het internetcafŽ... Wanneer ik daar genoeg van heb, neem ik een taxi aan de Shoprite en voor 5 000 kwacha (1 euro) sta ik op amper 1O minuutjes voor onze rode ingangspoort... in de taxi vraag ik dan Zambiaanse muziek en tuur uit het raam naar het voorbijvliegende landschap en alle mensen met elk hun eigen bezigheden langs de weg.. kindjes in schooluniform, krantenverkopers, kraampjes met snoepjes of geroosterde mais, mensen die op weg zijn en waarvan ik me soms afvraag waarheen ze eigenlijk allemaal wel gaan...