Maandag 24 maart 2008

De laatste echte lesweek zit er op! Wat is het allemaal snel gegaan...
Ik zie me nog beginnen, die eerste dag. En nu moet ik al afscheid nemen van mijn leerlingen. Ik heb leuke berichtjes van ze gekregen en ik was ontroerd als ik de briefjes las. De vele fotos die door mij en hen genomen zijn, zullen er hopelijk voor zorgen dat we met leuke gedachten aan deze stageperiode zullen terugdenken.

Volgende week beginnen de end of term tests voor grade 11 en 12, en daar hebben we wel nog toezicht. En in Nkrumah gaan we nog lessen observeren en meevolgen. We hebben dus nog ons bezigheid op school J

Vandaag (vrijdag) was onze eerste dag van niets doen. Deze morgen eerst nog boodschappen gedaan. Toen Yasmien en ik aankwamen bij de Shoprite kwam Manza met een brede glimlach aangelopen. Het is een straatjongetje van een jaar of 12, die we vaak meenemen in de Shoprite. Hij duwt dan ons karretje en helpt ons met alles in zakjes te stoppen aan de kassa. Hij kwam naar me toe en gaf me met een grote zwaai de typische Zambiaanse handdruk. Hij bleef mijn hand stevig vasthouden en streelde met zijn andere hand over mijn arm. Hij liet niet los tot hij wel moest om het karretje te duwen. Het is zo vertederend, maar tegelijkertijd doet het pijn om hem te zien. Elke keer in dezelfde vuile en kapotte kleren, verkouden maar lief in het weinige engels dat hij kan spreken. En toch steeds zo vrolijk. Elke keer als hij meegaat in de winkel mag hij iets kiezen om te eten. Hij durft het nooit vragen maar je kan zien aan zijn blik als we een rek of schap passeren waar iets ligt dat hij wel zou willen. Brood, fruit, water of kip... Na betaling aan de kassa laat hij dan alles mooi in het zakje zitten. En pas als alle boodschappen zich in de taxi bevinden, neemt hij zijn zakje en geeft ons een een hand als dank. Dan loopt hij weg naar zijn vrienden, met wie hij zijn nieuwe aanwinst deelt.

’s Avonds waren we het thuiszitten wat beu en het was bijna 7 uur. Powercut-time! Het woord was nog niet helemaal uitgesproken en het licht floepte uit... En we hadden nog niet gegeten! Soms zijn we zo goed gepland in het eten maken voor de powercut. Maar nu en dan slagen we er toch niet in of vertrouwen we erop dat het vandaag wel licht zal blijven. Fout ingeschat dus! Er zat niets anders op dan naar Tuskers te gaan eten (anders moeten we wachten tot 22 uur en we hadden reuzehonger). Na het aantrekken van onze lange broeken en onbedekte delen in te smeren met DEET trokken we de rode, piepende poort achter ons dicht. We wandelden onze straat uit en moesten opletten niet tegen iemand te lopen. Als het zo donker is als tijdens een powercut, dan zie je de Zambianen soms zo moeilijk lopen! Op de hoek van de straat een taxi gevonden die ons voor 2000 kwacha per persoon naar het hotel bracht. In de taxi zaten naast de chauffeur nog twee andere mannen. Ze gingen samen vooraan zitten en wij met z’n vieren gezellig achterin op de verfrommelde zetels. Er werd veel plezier gemaakt met ontstane misverstanden door het taalverschil en situatie.
In Tuskers zag ik schimmen die me bekend voorkwamen. Even twijfelde ik, maar toen ben ik toch wat dichter gaan kijken. En inderdaad, Raj zat er samen met Mannie, Priscilla en Peneloppee. Onmiddellijk sprong Bapa recht om stoelen en tafels bij te schuiven. De kelner werd gewenkt en noteerde onze bestelling. Ik zat opnieuw naast Raj en praatte met hem over toekomstplannen en levenswijsheden. Het is echt leuk om met hem een gesprek aan te gaan. Zijn verhalen zijn grappig (en soms ietsie pietsie overdreven), zijn moppen lachwekkend in hun droogheid. Hij is zo iemand bij wie je geen terughoudend gevoel moet hebben om iets te vragen of te vertellen. (En als je van de duivel spreekt... hij belt net! Zo terug...!)

Zaterdag hadden we een uitstap gepland met Helix, een leerkracht van Bwacha. Hij ging ons meenemen naar de Wonder gorge. ’s Ochtends kwam hij ons ophalen. Niet in de beloofde Jeep, maar in een gewone auto! Vanaf het eerste moment zag ik in dat het een bewogen tripje zou worden... we reden door aarden straatjes in de bush en passeerden mooie tafereeltjes. Na een aantal uren rijden werd de weg alleen slechter en slechter. Het bracht ons eerst naar een boathouse. Een aangelegd meer waarvan het water gebruikt wordt om elektriciteit op te wekken. Het was er kil en doods en ondanks dat Helix er wou blijven, wilden wij zo snel mogelijk weg. Ik kreeg toen al het gevoel dat Helix niet van plan was om helemaal tot aan de grot te rijden, maar ons gewoon hiernaartoe wou brengen. Wij maakten hem duidelijk dat we verder wilden rijden. Hij twijfelde maar gaf toch toe. Na weer een poosje in de auto kwamen we toe aan het powerstation. Geen idee waarom hij dit wou tonen. Hij sprak er met enkele wachters en werkmannen en kwam terug met het nieuws dat we met een gewone auto niet tot aan de grot gingen geraken. Ja! Dat wisten wij zelfs al van in het begin... voor het eerst deze reis voelde ik me bedrogen. Ik maakte me wat kwaad en vroeg een deel van het geld terug dat we hem hadden gegeven (we hadden al betaald voor de bezine..). Het was moeilijk om te verkrijgen en echt ruzie konden we niet maken. Hij is immers een leerkracht van onze school. Een deel hebben we teruggekregen en afgesproken dat een tweede deel zou volgen... we zullen zien.

Thuisgekomen hadden we allemaal honger. Gelukkig hadden we in de kast nog zakjes macaroni met ‘kaas’saus liggen. Zo waar je enkel melk en water moet bijdoen. Met een zwier goot ik de inhoud in het mengel van water en melk op het vuur. Tijdens het roeren zag ik vreemde zwarte stukjes bovendrijven. Bij nader inspectie bleken het mini kakkerlakjes te zijn... we hebben ze eruit gevist en de maaltijd gezien als eentje gekruid met kampvitamientjes! Iets anders hadden we namelijk niet :p

Het was opnieuw een voormiddag vol ervaring en de rest van de dag hebben we kunnen genieten van de zon boven ons huisje...
Tegen 22 uur kwamen Mannie en Raj ons oppikken. Het getut van de Jeep maakte ons duidelijk dat we konden vertrekken... Samen reden we naar Tuskers waar we iets dronken in afwachting van de komst van de anderen. Toen iedereen er was hebben we de straat overgestoken naar Chez Ntemba, waar we de rest van de avond gingen uitgaan. Het was leuk, al is het niet steeds even plezierig door de plakkerige mannen die rondom ons hangen. Het was al laat als Raj ons huiswaarts voerde en we de poort van ons huis vergrendelden. In mijn lakenzak bedacht ik dat het verhaal van Bruce, de houten giraf die Evelien in Livingstone kocht (en hier helaas zijn hoofd verloor), veel indruk op Raj gemaakt moet hebben. Telkens hij onze straat inrijdt zegt hij er iets over. Ik vraag me af waarom.

Zondag ben ik er eindelijk in geslaagd tot 10 uur te slapen. De eerste keer in twee maand tijd dat ik eens niet vroeg op was! Samen met Elke maakte ik toast in de pan en roerei. Het was Paaszondag, en toen ook Yasmien opstond, versierde ze onze tafel met kleine paaseitjes uit de Emiraten die Evelien had meegebracht. Even erna kregen we een berichtje van Stefanie en Lien. Neem je bikini maar mee en kom naar Ghana Avenue n 29! Super, we gingen een dagje luieren aan het zwembad van de Zambezi Source Lodge... Ik ging voor een extra bruin kleurtje met mijn hoofd in Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini...