Hier zit ik dan, opnieuw in de donker bij kaarslicht onder mijn muggenafweersysteem (echt nodig hier, er is meer malaria dan ik verwacht had). De andere meisjes zijn Prison Break aan het kijken. Mij kan het teevee kijken niet meer echt boeien. Ik ben moe, gisteren thuis gekomen van Livingstone. Lessen gemaakt, les gegeven, leerstof overlopen met de mentoren.... en nu rustig wat schrijven!

Toen ik als eerste op school aankwam deze morgen had mijn mentor warempel de toets gegeven in mijn klassen tijdens mijn afwezigheid. Had ik niet verwacht! Morgen eens aan de verbetering beginnen. Al heb ik bij het snel doobladeren al gemerkt dat de leerlingen het echt zo moeilijk hebben met logisch nadenken. Pure reproductie is niet echt een probleem. Maar alle inzichtsvragen, ik vrees dat ze daar niet teveel punten op gescoord hebben.

Enkele leerlingen die ik tussen de lessen door tegenkwam zeiden: "Morning Madam, welcome back!". Op die typische manier dat enkel zij het kunnen. Ik vond het zo vertederend. Net zoals het zo leuk is langs de straten van Kabwe te lopen en aangesproken te worden bij naam door mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken!

Mijn wedervaringen aan de Falls...

Donderdagmiddag na het lesgeven full speed in het busje gesprongen dat stopte aan het ronde punt naast het ziekenhuisje en het maisveld van Bwacha. Het bracht me naar het BP station (waar we altijd op internet gaan). Vandaar te voet naar de Shoprite (ik heb gemerkt dat kleine winkeltjes langs de baan soms Riteshop noemen, als verwijzing naar het grote zusje). Boodschappen doen voor de picknick en busrit. Taxi naar huis, volgepakt met boodschappenzakjes. Eten gemaakt (een koud plaatje van het eten van gisteren toen de elektriciteit uitviel en we niet verder konden koken...). Daarna mijn rugzak gemaakt en badkamer en slaapkamer gekuist. Wat een productieve voormiddag! Tegen lunchtijd kwamen de andere meisjes aan en konden we echt vertrekken. Aan het busstation moesten we toch even wachten, maar de man met het t-shirtje met gaatjes (weet je wel, zoals een netje... niet erg elegant, heel misschien ergens wat stoer) verzekerde ons dat er een goede bus in aantocht was. Juist, zo bleek. Want even later konden we opstappen. We zijn al erg bedreven in het bussen nemen. Ik geniet er elke keer van de manier alles hier in zijn werk gaat.

De busrit naar Lusaka vloog weer voorbij. In de Chachacha troffen we Evelien, de zus van Yasmien aan. En na even wachten kwamen ook Lien en Stefanie toe. Samen zijn we gaan eten bij de Indier. Lekker eten, zo verschillende gerechtjes met kip. Elk net een ander sausje. Helaas alles met koreander... Ugh!!! Maar als ik er niet teveel op lette, smaakte het eten me toch goed.. zoals ze zeggen is honger de beste saus. Zelfs al is ze gekruid met koreander.

Na het eten al snel in het anderste bedje van de stapel gekropen. Om er een paar uur later weer vanonder te kruipen. Vroeg opstaan was de boodschap wilden we de bus van 6 halen naar Livingstone.

De busrit was lang.... en slapen lukte niet. Dus liet ik het landschap aan me voorbij gaan al lezend in mijn reisgids en in de Flairs die Evelien meebracht (wat een verschrikkelijk tijdschrift is dat eigenlijk!! Een dame die bij ons in de bus zat, wilde graag ook eens in een flairke bladeren. We gaven er haar eentje, maar wisten niet goed hoe ze ging reageren. In de flair ging het over pikante onderwerpen en er stonden nogal expliciete foto's.... de vrouw keek er stilletjes in maar gaf hem al snel terug... Woeps..!). Al snel protesteerde mijn maag en werd ik gedwongen de roddels langs de kant te leggen. Ik heb het altijd al zo jammer gevonden dat mijn evenwichtssysteem me niet toelaat te lezen en in de auto te zitten tegelijkertijd.

Na zeven uur bollen zagen Elke en ik lodges langs de kant van de weg. We zochten ze op in de Bradtgids om te zien of het nog lang rijden was naar Livingstone (er staan nooit borden langs de weg, dus je weet eigenlijk nooit waar je je bevindt op de landkaart van Zambia). Maar we konden onszelf nog niet helemaal situeren. Plots zag ik een wolkenmassa die van onder kwam in plaats van langs boven. Ik zei tegen Elke dat het de falls waren, maar ze geloofde me niet. Toch bleek ik gelijk te hebben :)

Aangekomen aan de bushalte in Livingstone (rechtover de Hungry Lion) werden we overal aangesproken door taxis die ons naar Jollyboys (de backpackershostel waar we 5 nachtjes gingen slapen) wilden brengen. Maar Lara had iemand leren kennen op de bus die ons de weg erheen wilde tonen. Het was op wandelafstand. De valies van Evelien werd door een van de jongens op zijn hoofd gedragen en de troep van zeven meisjes zette zich in beweging.

Zaterdagochtend opnieuw heel vroeg opgestaan. De falls staan open voor publiek vanaf 6 uur in de ochtend en we wilden graag de zonsopgang zien. Een taxi pikte ons op om iets voor zes. Zeven paar blote benen opeengepakt in de taxi richting de grote wolk watervalnevel... Aan het paar bruine benen onder het stuur hing daarom een grote glimlach vast.

Natuurlijk waren de bewakers van het park er maar om half zeven... de zonsopgang gemist! Maar de lucht was helder en het geluid van de falls maakte zijn opmars. Met ons kaartje van school mochten we binnen voor 2000 kwacha per persoon (40 eurocent) in plaats van 10 dollar. Local teachers van Kabwe, dat zijn wij!

Hoe de falls zijn en wat je voelt als je voor dit wonder staat kan ik niet omschrijven... onmogelijk om op papier te vatten. Ik hoop dat de foto's een beetje voor zich spreken. Maar echt ervaren kan je natuurlijk pas als je er zelf voor staat. Spetterend water, jungleachtige natuur die precies niet echt is (wegens te perfect), stralende zon, regenbogen, nevel... de hele sfeer... Nat waren we wel! De watervallen hebben zo een kracht en er is door het einde van het regenseizoen zoveel water dat het overal rondspatterd.

Zondag zijn we op gamedrive geweest. Ook tof! Het meest indrukwekkend vond ik de giraffen (eerst een mannetje alleen en dan een vrouwtje met een kleintje, ze liepen op de weg voor ons en keken ons aan!) maar ook de olifanten, apen, zwijnen, zebra's... waren allemaal mooi om te zien in hun natuurlijke omgeving. Tijdens de stop aan de Zambesi konden we nijlpaarden horen. Niet gedacht dat ik er een dag later tussen zou peddelen in een bootje!

Maandag was een rustige dag. Aan het zwembad gelegen. Wel serieus warm.. mijn buik is verbrand! Ook het museum bezocht. Op zijn Afrikaans maar wel eens leuk om te zien. En natuurlijk souvenirs gekocht!! Schoon ze ;)

En dan was het zo ver. De kanotocht op de Zambesi!

Lara, Elke en ik stonden op tijd klaar om te vertrekken. We gingen samen met nog drie anderen. Zij werkten in Congo voor een of andere organisatie. Ik weet niet meer precies welke. Een van de jongens organiseerde logistiek de medicatie, de andere jongen was piloot en ging alles met een vliegtuig halen en het meisje was de verpleegster die de medicatie ter plaatse gebruikte. Ik vond het indrukwekkend om hun verhalen te horen. Ze werkten al 7 maand samen en hadden een goede band.

Op weg naar het vertrekpunt aan de Zambesirivier kwamen we een olifant tegen. Hij stond langs de kant van de weg rustig te eten. Aan de rivier zelf werden de rubberen bootjes opgepomt en werd ons wat uitleg gegeven. Wat moet je doen als je een hippo tegenkomt? Wegpeddelen zo snel als je armspieren toelaten... hippos zijn gevaarlijker dan krokodillen! Maar als je die laatste tegenkomt kan je beter ook niet twijfelen om het hazenpad te nemen. Een croccy, bijt je vast en sleurt je al draaiend de dieperik in. Zo geraakt zijn prooi de kluts kwijt tussen boven en onder en verdrinkt hij. Dus, als je jezelf in de greep van een crocco vindt, meedraaiden zodat je het noorden behoudt en je arm (als die vrij is) in de keel van het reptiel steken. Zo verslikt hij zich en zal je je kunnen lossen! Dat was dus het theoretische aspect... Moest dan toch wel even slikken toen ik mijn zwemvest aantrok (en nog eens extra controleerde of hij goed zat) en voor Elke in het bootje stapte. We werden als eerste van de kant geduwd richting stroming. De gids riep naar ons dat we moesten vertragen en wachten. Makkelijker gezegd dan gedaan als je je in zo'n drijvend ding bevindt met de mighty Zambesiriver onder je!

Toen de drie bootjes met ons erin zich op het water bevonden, nam de gids ons mee naar de overkant van de rivier. Daar ligt Zimbabwe. Het kanoen ging heel vlot en Elke en ik waren goed op gang. We werden zelfs teruggeroepen. Onze gids wou dat we het kalmer aan deden. Volgens mij kon hij niet goed mee. Hij had ons in het begin gezegd altijd voor ons te blijven. Maar die positie heeft hij maar enkele minuutjes willen volhouden! Afikanen doen echt alles zo rustig en op het gemak... wel leuk, nu en dan legden we onze peddels in de boot en hielden we elkaar vast zodat we samen bleven. Dan was het rusten en genieten van het uitzicht (maar toch allemaal steeds op ons hoede)...

Nu en dan voeren we langs een kudde hippos die aan het baden waren. Meestal rond het struikgewas dat zich sporadisch in het water bevond. Op veel plaatsen kwamen bubbeltjes naar boven en zag je bewegingen in het water. Een tigerfish, of wie weet wel een crocco... spannend! Hier en daar had je ook van die draaikolkjes. We probeerden ze zoveel mogelijk te ontwijken, maar eigenlijk als je erover vaart, merk je er niet zo veel van. Wel moesten we een aantal stroomversnellingen door. Dan waarschuwde de gids ons allemaal en werden we stil van concentratie. Geen van ons wilde in het water vallen. Al zou het best verfrissend zijn! Het was erg heet op het water. Maar nu en dan werden we natgespetste door de gidsen en de jongens in hun bootje. Dus dat bracht ook wel wat verkoeling. De stroomversnellingen gaven me een kick. Ik vond het jammer dat we niet konden raften. Maar daarvoor was het te gevaarlijk. Er is zodanig veel water dat de raftroutes gesloten zijn. Yves had het begin januari wel nog gedaan en toen is zijn instructor een beetje verdronken... ze hebben hem nog kunnen redden maar het is toch wel ernstig.

In een bepaalde bocht weken we iets teveel af naar het struikgewas. De gids riep ons terug, hij had er iets gezien waar we beter niet te dicht naartoe gingen. Het lukte mij en Elke om de planten te ontwijken, maar plots hoorden we veel gespatter, en geschreeuw van de jongens die net achter ons kwamen. Er was een krokodil die hun bootje twee keer had aangevallen. Het dier had geprobeerd de peddel uit hun handen te rukken. De jongens waren erg geschrokken en wij lusiterden vol ongeloof naar hun verhaal. Want niemand van ons had de krokodil gezien. En de jongens hadden de hele tocht al iedereen geplaagd en onnozel gedaan. Onze gids zei dat hij nog nooit had meegemaakt dat een krokodil een bootje aanviel. Maar tegenwoordig zijn er meer een meer cruises op de Zambesi. Veel eten wordt dan overboord gegooid. Misschien had deze krokodil het wit van de peddel aanzien als een broodje... even later kwamen we een grotere boot tegen. Bij hun had een krokodil op net dezelfde plaats effectief een peddel kunnen bemachtigen. Zij hadden een goed beeld van het reusachtige beest gehad. Hij was tussen de drie en de vier meter lang. Groter dan onze bootjes!!

28 kilometer later en tegen drie uur in de namiddag naderden we de falls. Echt indrukwekkend. We waren op amper 2 kilometer van de afgrond! Je kon het water horen vallen en de nevel zien! Daar eindigde ons fantastische bootavontuur... het was een superervaring. Het gevoel van Afrika, op die grote rivier... tussen het wild.. net als in de ontdekkingsreizigersfilms (en zoals in Anaconda...)!