vrijdag 29 februari 2008
Week 4
De week zelf was goed gevuld met lesgeven en voorbereiden. Op een avond hebben we afgesproken met Sefanie, Lien, Yves en Karlien. Arteveldestudenten van kleuter en lager onderwijs en sociaal werk. We hebben een leuke avond gehad in Tuskers. Lien, Stefanie en Yves verblijven bij een gezin thuis en hadden al heel wat verhalen. Het eten in Tuskers blijft smaken. De kip met rijst in de lodge, ik begin er eigenlijk wel aan te wennen. Misschien is er zelfs al een gevoel van gemis nu ik daar niet ben... maar als ik dan uiteindelijk het bord voor mij krijg met heerlijke pizza erop, dan verdwijnt het gemisgevoel als blokjes kaas is een roodgloeiende oven! Samen met het gezelschap alle elementen voor een geslaagde avond.
Het lesgeven op Nkrumah deze week was opnieuw een toffe ervaring. De studenten kennen ons al, want we hadden al meerdere lessen meegevolgd. En omdat ze eigenlijk onze leeftijd of ouder zijn, is er een gemoedelijke sfeer. Onze manier van lesgeven; casusjes die ze moesten oplossen en die we dan bespreken, was een geslaagd opzet. De meningen werden volop gedeeld en soms geraakte de discussie zelfs wat oververhit (of is het overhit? Ik twijfel steeds aan dat woord..). Voor de volgende weken plannen we rollenspelen, om de studenten nog actiever bij de lessen te betrekken.
Na de les van donderdag konden we in het computerlab op internet om ons uitje van het weekend te plannen. Gebeld voor een reservering in de Chachacha-backpackers (het was daar echt tof de vorige keer...dus we blijven er plakken). Vrijdagmiddag, na de lessen vlug onze rugzakjes gepakt, picknick gegeten, zonnecreme opgesmeerd en naar de Bigbite gewandeld. Nog net voor ons vertrek hadden we gehoord dat we zondag om 14 u opgehaald werden voor ons nieuwe huisje.... we moesten nu wel vroeger terugkomen van de hoofdstad, maar dan zullen we ook nog wat tijd hebben om onze lessen verder voor te bereiden.
De vrijdagmiddag aangekomen in Lusaka. We keken erg uit naar ons bezoek aan de grote superspar in de Arcades (hadden we al veel verhalen over gehoord, die we nu toch moesten verifieren). Maar vooraleer we daarheen gingen wilden we in de plaatselijke winkeltjes wat kleren en Afrikaanse stoffen kopen. Rokjes en zakjes, we zullen er geen tekort van hebben (Camille, je Malizak heeft al model gestaan!)! Nu hebben we vele kleurige stoffen, met sierlijke of net abstracte figuren. Komende week gaan we zeker bij de kleermaakster langs.
En dan... de SuperSpar! We waren allevier erg onder de indruk. Het is eigenlijk zoals een supermarkt in Belgie (hier ook met veel blanken), maar we waren het duidelijk niet meer gewoon. Al die keuze!!! Omdat we hongerig uitkeken naar ons diner in Rhapsodys, de vele verleidingen weerstaan (enkel choco en chococonsoorten gekocht (voor thuis in Kabwe ;)). Het viel me weer op hoe rustig iedereen boodschappen doet in Zambia, als je dat vergelijkt met het hectische heen en weer gekar tussen de Belgische rekken. Tja, dan kan je niet anders dan je hier relaxed voelen!
Na het shoppen op zoek naar een plaatsje om te eten. We wisten van het bestaan van Rhapsodys af, maar hadden het nog niet gezien. Na wat rondkuieren zagen we plots het blauwe licht van het restaurant! Onmiddellijk voelde ik welke honger ik eigenlijk had. We gingen binnen en werden hartelijk ontvangen. We dronken wijn, aten heerlijke broodjes met tapenade, een hoofdgerecht en achteraf vanzelfsprekend een zoet dessert met een echt en heet koffietje (mijn eerste hier!)! Het eten heeft gesmaakt zoals geen enkele keer voordien in de voorbije maand. Het gevoel van echt voldaan te zijn, had ik al een poosje niet meer gehad. Met als groot gevolg dat ik, na het eten, een wel heel harde mokerslag van de hamer kreeg. Het heeft dan ook voor geen van de vier lang geduurd voor we in de dorm van chachacha in het donker onze pyjama zochten (behalve Elke, zij was hem vergeten!). En ik de kuil in mijn matras opzocht die me helaas een niet zo soundly nacht bezorgde...
Toen ik de volgende ochtend als eerste opstond, kwam ik in de hal een Hollands koppel tegen die er alles behalve gelukkig uitzagen. Bleek dat ze al drie nachten bijna niet geslapen hadden op hun weg naar Lusaka. In een lodge in het noorden van Zambia waren ze overvallen. Vier gewapende mannen kwamen op een ochtend binnen en schoten een van de mensen daar in de schouder. Ze hebben allemaal alles moeten afgeven, en stonden dus in de chachacha met niets meer dan hun kleren. Wat ze verder gingen doen, doorreizen of naar huis gaan, daar waren ze nog niet uit.
Zaterdag zijn we vroeg vertrokken naar het reptielenpark. De taxichauffeur 'James' ging ons er veilig en snel heenbrengen. Maar dat was buiten de Zambiaanse wegen gerekend. Zelfs onze ervaren chauffeur had er zich aan mispakt. Hoge hobbels en even diepe kuilen verstopt onder een troebel wateroppervlak zorgden voor een lange, warme en zwierige rit. Voor ons veel toffer dan voor de taxichauffeur. We konden de grond onder onze voeten voelen. Door de auto heen, zo dicht hing hij tegen de grond. Het schuurende en knisperende geluid bezorgde me goose-pimples en ik voelde me erg schuldig. Hard hopend dat de auto achteraf niet zo gekrast zou zijn als het geluid dat hij voortbracht... wat uiteindelijk gelukkig het geval niet was, volgens onze driver.
Het bordje 'entry at own risk' aan de ingang van het reptielenpark was naar mijn menig wel wat hoog gegrepen. Alle dieren zaten veilig achter glas of muurtjes (anders had ik ook wel niet verwacht hoor). Ik heb van het bezoek genoten, en onze gids wist boeiende dingen te vertellen. We sloten het bezoek af met een omhelzing van de boa-slang. Ik dacht, dat doe ik wel gewoon even, maar het was toch wel een apart gevoel. De slang was veel groter dan mezelf, erg krachtig en moeilijk vast te houden. De diameter van zo'n beest ligt ver boven die van mijn vuist en daarmee wel very impressionant. Daarbij wetende dat het dier hangend rond mijn nek eigenlijk een wurgslang is die als hij het in zijn kleine kopje haalt wel met mij aan de haal zou kunnen slaan!
Zondag: Ons nieuwe thuis!
Yasmien was al eens gaan kijken en blijkbaar was het toch niet hetzelfde huisje als vorig jaar. De mevrouw die daarin woont wil nog niet weg. Wij hebben nu een kamer in een ander huis. Het is wel echt tiny, maar extra gezellig dus?! Het is max 6 op 6 meter denk ik, voor 4 bedden en al onze spullen (massa's als ik eens bekijk wat we allemaal in het busje gestouwd hebben dat ons hierheen bracht)... met een badkamer (en een wc die amper werkt), met een bad (warm water) en helaas een erg onfunctionele kraan (ik dacht dat kranen bedoelt waren om het water in slechts 1 bepaalde richting te sturen). En een keukentje waar een tafel en twee stoelen staan voor gemeenschappelijk gebruik met de andere bewoners.
De geur die hier hangt is niet aangenaam, deels te danken aan de massa tuinkippen en de voorliefde van onze medebewoners voor gebakken vis. Gisteren ook voor het eerst moeten jagen op cockroaches. Het zijn maar kleintjes maar dat komt enkel omdat de grote genoeg levenservaring en plezier hebben om zich slim bedeisd te houden..
Week 5
Maandag, naar de immigratiedienst
Onze visa waren nog niet in orde, en dat moest dringend geregeld worden. Een beetje bezorgd gingen we er heen. Niet omdat we het land uitgezet zouden worden, maar omdat we echt geen zin hadden om een hoge boete te betalen. We hadden in brussel al een visum voor drie maanden aangevraagd en betaald!
In de dienst waren we een echte trekpleister. Iedereen moest plots iets hebben uit het kantoortje waar wij zaten. De prosecutors vonden het erg gezellig ons over de vloer te hebben. Er werd drank voor ons gehaald en veel gebabbeld. We speelden het spelletje een beetje mee en lachten om de mopjes die ze maakten. Na een paar uur mochten we dan mee voor een stempel in ons passport... we mochten nog 60 dagen langer blijven zonder te moeten bijbetalen. Gelukkig!
We hebben ook de eerste keren eten gemaakt in ons huisje. Met de potten en pannen die we geleend hadden van de medebewoners een heerlijke spaghetti en kip curry gemaakt. Momenteel hebben we gelukkig al zelf ons kookmateriaal (want de nschima uit die kookpotten van hier krijgen is een werk van lange adem en sterke hand). Yasmien en ik zijn er in Nkrumah omgegaan. We liepen dan met een grote teil vol spulletjes over straat... gelukkig kwam Elke net toe met de taxi en konden we nog een eindje meerijden. Want de potten en pannen hier zijn niet zo van die gebruiksvriendelijke, hanteerbaar lichte exemplaren als bij ons thuis...
Ik hou ervan om 's ochtends om 6 op te staan, de groezelige taxi en het squizy busje naar Bwacha te nemen en biologie te geven. Achteraf ga ik nu en dan alleen naar huis, dan kan ik echt Afrika tot mij laten komen. Op die momenten heb ik hard het gevoel dat ik hier thuisben. Aangekomen in stad ga ik inkopen doen, in de winketjes kijken, naar het internetcafŽ... Wanneer ik daar genoeg van heb, neem ik een taxi aan de Shoprite en voor 5 000 kwacha (1 euro) sta ik op amper 1O minuutjes voor onze rode ingangspoort... in de taxi vraag ik dan Zambiaanse muziek en tuur uit het raam naar het voorbijvliegende landschap en alle mensen met elk hun eigen bezigheden langs de weg.. kindjes in schooluniform, krantenverkopers, kraampjes met snoepjes of geroosterde mais, mensen die op weg zijn en waarvan ik me soms afvraag waarheen ze eigenlijk allemaal wel gaan...
De week zelf was goed gevuld met lesgeven en voorbereiden. Op een avond hebben we afgesproken met Sefanie, Lien, Yves en Karlien. Arteveldestudenten van kleuter en lager onderwijs en sociaal werk. We hebben een leuke avond gehad in Tuskers. Lien, Stefanie en Yves verblijven bij een gezin thuis en hadden al heel wat verhalen. Het eten in Tuskers blijft smaken. De kip met rijst in de lodge, ik begin er eigenlijk wel aan te wennen. Misschien is er zelfs al een gevoel van gemis nu ik daar niet ben... maar als ik dan uiteindelijk het bord voor mij krijg met heerlijke pizza erop, dan verdwijnt het gemisgevoel als blokjes kaas is een roodgloeiende oven! Samen met het gezelschap alle elementen voor een geslaagde avond.
Het lesgeven op Nkrumah deze week was opnieuw een toffe ervaring. De studenten kennen ons al, want we hadden al meerdere lessen meegevolgd. En omdat ze eigenlijk onze leeftijd of ouder zijn, is er een gemoedelijke sfeer. Onze manier van lesgeven; casusjes die ze moesten oplossen en die we dan bespreken, was een geslaagd opzet. De meningen werden volop gedeeld en soms geraakte de discussie zelfs wat oververhit (of is het overhit? Ik twijfel steeds aan dat woord..). Voor de volgende weken plannen we rollenspelen, om de studenten nog actiever bij de lessen te betrekken.
Na de les van donderdag konden we in het computerlab op internet om ons uitje van het weekend te plannen. Gebeld voor een reservering in de Chachacha-backpackers (het was daar echt tof de vorige keer...dus we blijven er plakken). Vrijdagmiddag, na de lessen vlug onze rugzakjes gepakt, picknick gegeten, zonnecreme opgesmeerd en naar de Bigbite gewandeld. Nog net voor ons vertrek hadden we gehoord dat we zondag om 14 u opgehaald werden voor ons nieuwe huisje.... we moesten nu wel vroeger terugkomen van de hoofdstad, maar dan zullen we ook nog wat tijd hebben om onze lessen verder voor te bereiden.
De vrijdagmiddag aangekomen in Lusaka. We keken erg uit naar ons bezoek aan de grote superspar in de Arcades (hadden we al veel verhalen over gehoord, die we nu toch moesten verifieren). Maar vooraleer we daarheen gingen wilden we in de plaatselijke winkeltjes wat kleren en Afrikaanse stoffen kopen. Rokjes en zakjes, we zullen er geen tekort van hebben (Camille, je Malizak heeft al model gestaan!)! Nu hebben we vele kleurige stoffen, met sierlijke of net abstracte figuren. Komende week gaan we zeker bij de kleermaakster langs.
En dan... de SuperSpar! We waren allevier erg onder de indruk. Het is eigenlijk zoals een supermarkt in Belgie (hier ook met veel blanken), maar we waren het duidelijk niet meer gewoon. Al die keuze!!! Omdat we hongerig uitkeken naar ons diner in Rhapsodys, de vele verleidingen weerstaan (enkel choco en chococonsoorten gekocht (voor thuis in Kabwe ;)). Het viel me weer op hoe rustig iedereen boodschappen doet in Zambia, als je dat vergelijkt met het hectische heen en weer gekar tussen de Belgische rekken. Tja, dan kan je niet anders dan je hier relaxed voelen!
Na het shoppen op zoek naar een plaatsje om te eten. We wisten van het bestaan van Rhapsodys af, maar hadden het nog niet gezien. Na wat rondkuieren zagen we plots het blauwe licht van het restaurant! Onmiddellijk voelde ik welke honger ik eigenlijk had. We gingen binnen en werden hartelijk ontvangen. We dronken wijn, aten heerlijke broodjes met tapenade, een hoofdgerecht en achteraf vanzelfsprekend een zoet dessert met een echt en heet koffietje (mijn eerste hier!)! Het eten heeft gesmaakt zoals geen enkele keer voordien in de voorbije maand. Het gevoel van echt voldaan te zijn, had ik al een poosje niet meer gehad. Met als groot gevolg dat ik, na het eten, een wel heel harde mokerslag van de hamer kreeg. Het heeft dan ook voor geen van de vier lang geduurd voor we in de dorm van chachacha in het donker onze pyjama zochten (behalve Elke, zij was hem vergeten!). En ik de kuil in mijn matras opzocht die me helaas een niet zo soundly nacht bezorgde...
Toen ik de volgende ochtend als eerste opstond, kwam ik in de hal een Hollands koppel tegen die er alles behalve gelukkig uitzagen. Bleek dat ze al drie nachten bijna niet geslapen hadden op hun weg naar Lusaka. In een lodge in het noorden van Zambia waren ze overvallen. Vier gewapende mannen kwamen op een ochtend binnen en schoten een van de mensen daar in de schouder. Ze hebben allemaal alles moeten afgeven, en stonden dus in de chachacha met niets meer dan hun kleren. Wat ze verder gingen doen, doorreizen of naar huis gaan, daar waren ze nog niet uit.
Zaterdag zijn we vroeg vertrokken naar het reptielenpark. De taxichauffeur 'James' ging ons er veilig en snel heenbrengen. Maar dat was buiten de Zambiaanse wegen gerekend. Zelfs onze ervaren chauffeur had er zich aan mispakt. Hoge hobbels en even diepe kuilen verstopt onder een troebel wateroppervlak zorgden voor een lange, warme en zwierige rit. Voor ons veel toffer dan voor de taxichauffeur. We konden de grond onder onze voeten voelen. Door de auto heen, zo dicht hing hij tegen de grond. Het schuurende en knisperende geluid bezorgde me goose-pimples en ik voelde me erg schuldig. Hard hopend dat de auto achteraf niet zo gekrast zou zijn als het geluid dat hij voortbracht... wat uiteindelijk gelukkig het geval niet was, volgens onze driver.
Het bordje 'entry at own risk' aan de ingang van het reptielenpark was naar mijn menig wel wat hoog gegrepen. Alle dieren zaten veilig achter glas of muurtjes (anders had ik ook wel niet verwacht hoor). Ik heb van het bezoek genoten, en onze gids wist boeiende dingen te vertellen. We sloten het bezoek af met een omhelzing van de boa-slang. Ik dacht, dat doe ik wel gewoon even, maar het was toch wel een apart gevoel. De slang was veel groter dan mezelf, erg krachtig en moeilijk vast te houden. De diameter van zo'n beest ligt ver boven die van mijn vuist en daarmee wel very impressionant. Daarbij wetende dat het dier hangend rond mijn nek eigenlijk een wurgslang is die als hij het in zijn kleine kopje haalt wel met mij aan de haal zou kunnen slaan!
Zondag: Ons nieuwe thuis!
Yasmien was al eens gaan kijken en blijkbaar was het toch niet hetzelfde huisje als vorig jaar. De mevrouw die daarin woont wil nog niet weg. Wij hebben nu een kamer in een ander huis. Het is wel echt tiny, maar extra gezellig dus?! Het is max 6 op 6 meter denk ik, voor 4 bedden en al onze spullen (massa's als ik eens bekijk wat we allemaal in het busje gestouwd hebben dat ons hierheen bracht)... met een badkamer (en een wc die amper werkt), met een bad (warm water) en helaas een erg onfunctionele kraan (ik dacht dat kranen bedoelt waren om het water in slechts 1 bepaalde richting te sturen). En een keukentje waar een tafel en twee stoelen staan voor gemeenschappelijk gebruik met de andere bewoners.
De geur die hier hangt is niet aangenaam, deels te danken aan de massa tuinkippen en de voorliefde van onze medebewoners voor gebakken vis. Gisteren ook voor het eerst moeten jagen op cockroaches. Het zijn maar kleintjes maar dat komt enkel omdat de grote genoeg levenservaring en plezier hebben om zich slim bedeisd te houden..
Week 5
Maandag, naar de immigratiedienst
Onze visa waren nog niet in orde, en dat moest dringend geregeld worden. Een beetje bezorgd gingen we er heen. Niet omdat we het land uitgezet zouden worden, maar omdat we echt geen zin hadden om een hoge boete te betalen. We hadden in brussel al een visum voor drie maanden aangevraagd en betaald!
In de dienst waren we een echte trekpleister. Iedereen moest plots iets hebben uit het kantoortje waar wij zaten. De prosecutors vonden het erg gezellig ons over de vloer te hebben. Er werd drank voor ons gehaald en veel gebabbeld. We speelden het spelletje een beetje mee en lachten om de mopjes die ze maakten. Na een paar uur mochten we dan mee voor een stempel in ons passport... we mochten nog 60 dagen langer blijven zonder te moeten bijbetalen. Gelukkig!
We hebben ook de eerste keren eten gemaakt in ons huisje. Met de potten en pannen die we geleend hadden van de medebewoners een heerlijke spaghetti en kip curry gemaakt. Momenteel hebben we gelukkig al zelf ons kookmateriaal (want de nschima uit die kookpotten van hier krijgen is een werk van lange adem en sterke hand). Yasmien en ik zijn er in Nkrumah omgegaan. We liepen dan met een grote teil vol spulletjes over straat... gelukkig kwam Elke net toe met de taxi en konden we nog een eindje meerijden. Want de potten en pannen hier zijn niet zo van die gebruiksvriendelijke, hanteerbaar lichte exemplaren als bij ons thuis...
Ik hou ervan om 's ochtends om 6 op te staan, de groezelige taxi en het squizy busje naar Bwacha te nemen en biologie te geven. Achteraf ga ik nu en dan alleen naar huis, dan kan ik echt Afrika tot mij laten komen. Op die momenten heb ik hard het gevoel dat ik hier thuisben. Aangekomen in stad ga ik inkopen doen, in de winketjes kijken, naar het internetcafŽ... Wanneer ik daar genoeg van heb, neem ik een taxi aan de Shoprite en voor 5 000 kwacha (1 euro) sta ik op amper 1O minuutjes voor onze rode ingangspoort... in de taxi vraag ik dan Zambiaanse muziek en tuur uit het raam naar het voorbijvliegende landschap en alle mensen met elk hun eigen bezigheden langs de weg.. kindjes in schooluniform, krantenverkopers, kraampjes met snoepjes of geroosterde mais, mensen die op weg zijn en waarvan ik me soms afvraag waarheen ze eigenlijk allemaal wel gaan...
woensdag 20 februari 2008
De rest van de week... week van 11 februari
Deze week hebben we vooral voor school gewerkt, al hadden we ook meerdere nevendingetjes te doen :)
Dinsdagavond gingen we normaal eten bij de legerman, maar hij belde op het laatste nippertje af (hij zat in Lusaka voor een interventie...?) Aangezien we geen eten hadden gereserveerd in lodge, moesten we wel pizza gaan eten in Tuskers! Yasmien en Lara hadden vlees met frietjes besteld maar aangezien ondertussen de kaarsen weer bovengehaald moesten worden, werd het toch iets anders. Ik weet niet hoe het komt dat er hier zoveel stroompannes zijn. Volgens mij leggen ze het express nu en dan plat om overbelasting te vermijden. Gijs en co (Europeanen die hier een workshop geven over management) waren er ook. Na hun vergadering kwamen ze aan ons tafeltje zitten. Zo hebben we hen wat beter leren kennen. Ze nodigden ons uit voor een spaghetti in hun lodge morgen.
De laatste week en een half heeft het eigenlijk al niets meer geregend. Op Bwacha is de watertoren al bijna leeg... we merken het ook aan onze kleren en spullen, die direct dik onder het stof zitten. Maar het zomergevoel is er dubbel door aanwezig!
Woensagavond waren we uitgenodigd voor een drei-lŠndermeeting. Inderdaad, Belgie, Nederland en Duitsland vertegenwoordigd bij een bord spaghetti (koud want opnieuw geen elektriciteit). Emmanuel (chauffeur van de Hollanders) kwam ons oppikken aan Tuskers. Na een kwartiertje rijden kwamen we toe in Brokenhill, een erg mooie lodge waar onze nieuwe vrienden verblijven. Ze zaten al op ons te wachten in de tuin. Op tafel stonden allemaal kaarsjes, niet alleen voor de sfeer... ook louter uit praktische overwegingen! Het was een leuke avond, met boeiende gesprekken en lekker eten en drinken.
Vrijdag was opnieuw een drukke dag (zoals ik ze graag heb!). Toch tussendoor tijd gezocht om een even mailtjes te sturen. Ook naar school, want we hebben wat problemen met de uren op Nkrumah. Yasmien en ik konden eerst 4 uur methodology geven. Maar dat werd plots gereduceerd tot 1 uurtje! Ze panikeerden op school omdat ze nog zoveel leerstof aan de studenten moeten meegeven en vrezen niet klaar te geraken als wij uren overnemen.
Het internetcafŽ is een echt meetingspot voor blanken. Vaak als we daar zijn, leren we iemand nieuw kennen. Dit keer was er een blanke Zuid-Afrikaan die hier op een farm woont. We werden uitgenodigd hem eens te bezoeken. Ik vertrouwde hem voor geen haar. De blik in zijn ogen was niet zuiver, hij gaf me direct een slecht gevoel. Uiteindelijk heeft Yasmien me vandaag gelijk moeten geven toen hij haar benaderde toen ze alleen van school kwam, met bedoelingen zo troebel als zijn ogen...
Ik sprak er over met de Nederlanders die we eerder deze week ontmoetten. Blijkbaar zijn de meeste blanken die hier echt wonen en niet verbonden zijn aan een internationale organisatie, refugees van de naburige landen die hier met rust gelaten worden. Mensen die beter te vermijden zijn.
Het is eigenlijk over het algemeen een bewogen week geweest. Opnieuw veel nieuwe indrukken en ervaringen. Na drie weken hier begint de cultuur pas echt door te dringen. Ik begin enkele mensen door te zien en anderen net heel goed te leren kennen en vertrouwen.
Vrijdagmiddag zijn Elke, Yasmien in ik naar Sables gegaan. Yves was er ook. Een student, sociaal assistent uit Gent. Hij werkt gedurende de week in Sables als stage. Omdat het vrijdag was, waren er niet zoveel jongens. Net goed om spelletjes te spelen die met een grote groep niet gaan. Omdat we in een kleiner groepje waren konden we kinderen ook beter leren kennen en gesprekjes mee voeren. Ik probeerde al wat namen van buiten te leren. Na enkele uurtjes naar het kantoortje van Sydney. We bedankten hem voor de kans dat we hier mochten werken en maakten een afspraak voor de volgende dag. Helaas kunnen we moeilijk vanonder zijn voorstel om ook met hem eens naar de mis te gaan.
Zaterdag
De jongens waren voetbal aan het spelen bij het politiestation. We gingen er heen door kleine wegeltjes tussen kleine maar erg mooie huisjes. Omringd met oranje bloemetjes en perceeltjes ma•s als soort van voortuintje. De kindjes uit het dorpje kwamen stiekem kijken toen we langsliepen. Van op een afstandje liepen ze mee in onze voetsporen.
Op het voetbalveld bleken slechts een aantal jongens echt bezig met de bal. De anderen hingen er maar wat rond. Enkelen wisten nog mijn naam en kwamen me een hand of Hi 5 geven. We namen een groepje samen en begonnen een spel. Het duurde maar enkele seconden voor de groep zich uitgebreid had. We speelden een spel waar er gezongen moet worden. Omdat ze kinderen het liedje nog niet kenden zongen wij voor hen. De groep was zo groot dat we echt moesten roepen om het liedje duidelijk te maken. Het gaf een erg speciaal gevoel. Spelen met straatjongens en buurmeisjes, samen in een groep. Het dorre gras van de droogte zorgde voor een zachte landing bij de enthousiastelingen die zich volledig gaven in het spel. De warme middagzon verwarmde de gezichtjes van de meisjes langs de kant.
Er deed ook een heel klein meisje mee. Toen het haar buurt was om rond de cirkel te lopen (de andere moest haar proberen te vangen) zongen we het liedje en moedigden we haar aan. Ze liep zo snel op haar fijne beentjes! Ik schrok wel even toen ze recht naar mij liep in plaats van rond de cirkel en me zo hard vasthield dat ik bijna even mijn evenwicht verloor..
Dinsdagavond gingen we normaal eten bij de legerman, maar hij belde op het laatste nippertje af (hij zat in Lusaka voor een interventie...?) Aangezien we geen eten hadden gereserveerd in lodge, moesten we wel pizza gaan eten in Tuskers! Yasmien en Lara hadden vlees met frietjes besteld maar aangezien ondertussen de kaarsen weer bovengehaald moesten worden, werd het toch iets anders. Ik weet niet hoe het komt dat er hier zoveel stroompannes zijn. Volgens mij leggen ze het express nu en dan plat om overbelasting te vermijden. Gijs en co (Europeanen die hier een workshop geven over management) waren er ook. Na hun vergadering kwamen ze aan ons tafeltje zitten. Zo hebben we hen wat beter leren kennen. Ze nodigden ons uit voor een spaghetti in hun lodge morgen.
De laatste week en een half heeft het eigenlijk al niets meer geregend. Op Bwacha is de watertoren al bijna leeg... we merken het ook aan onze kleren en spullen, die direct dik onder het stof zitten. Maar het zomergevoel is er dubbel door aanwezig!
Woensagavond waren we uitgenodigd voor een drei-lŠndermeeting. Inderdaad, Belgie, Nederland en Duitsland vertegenwoordigd bij een bord spaghetti (koud want opnieuw geen elektriciteit). Emmanuel (chauffeur van de Hollanders) kwam ons oppikken aan Tuskers. Na een kwartiertje rijden kwamen we toe in Brokenhill, een erg mooie lodge waar onze nieuwe vrienden verblijven. Ze zaten al op ons te wachten in de tuin. Op tafel stonden allemaal kaarsjes, niet alleen voor de sfeer... ook louter uit praktische overwegingen! Het was een leuke avond, met boeiende gesprekken en lekker eten en drinken.
Vrijdag was opnieuw een drukke dag (zoals ik ze graag heb!). Toch tussendoor tijd gezocht om een even mailtjes te sturen. Ook naar school, want we hebben wat problemen met de uren op Nkrumah. Yasmien en ik konden eerst 4 uur methodology geven. Maar dat werd plots gereduceerd tot 1 uurtje! Ze panikeerden op school omdat ze nog zoveel leerstof aan de studenten moeten meegeven en vrezen niet klaar te geraken als wij uren overnemen.
Het internetcafŽ is een echt meetingspot voor blanken. Vaak als we daar zijn, leren we iemand nieuw kennen. Dit keer was er een blanke Zuid-Afrikaan die hier op een farm woont. We werden uitgenodigd hem eens te bezoeken. Ik vertrouwde hem voor geen haar. De blik in zijn ogen was niet zuiver, hij gaf me direct een slecht gevoel. Uiteindelijk heeft Yasmien me vandaag gelijk moeten geven toen hij haar benaderde toen ze alleen van school kwam, met bedoelingen zo troebel als zijn ogen...
Ik sprak er over met de Nederlanders die we eerder deze week ontmoetten. Blijkbaar zijn de meeste blanken die hier echt wonen en niet verbonden zijn aan een internationale organisatie, refugees van de naburige landen die hier met rust gelaten worden. Mensen die beter te vermijden zijn.
Het is eigenlijk over het algemeen een bewogen week geweest. Opnieuw veel nieuwe indrukken en ervaringen. Na drie weken hier begint de cultuur pas echt door te dringen. Ik begin enkele mensen door te zien en anderen net heel goed te leren kennen en vertrouwen.
Vrijdagmiddag zijn Elke, Yasmien in ik naar Sables gegaan. Yves was er ook. Een student, sociaal assistent uit Gent. Hij werkt gedurende de week in Sables als stage. Omdat het vrijdag was, waren er niet zoveel jongens. Net goed om spelletjes te spelen die met een grote groep niet gaan. Omdat we in een kleiner groepje waren konden we kinderen ook beter leren kennen en gesprekjes mee voeren. Ik probeerde al wat namen van buiten te leren. Na enkele uurtjes naar het kantoortje van Sydney. We bedankten hem voor de kans dat we hier mochten werken en maakten een afspraak voor de volgende dag. Helaas kunnen we moeilijk vanonder zijn voorstel om ook met hem eens naar de mis te gaan.
Zaterdag
De jongens waren voetbal aan het spelen bij het politiestation. We gingen er heen door kleine wegeltjes tussen kleine maar erg mooie huisjes. Omringd met oranje bloemetjes en perceeltjes ma•s als soort van voortuintje. De kindjes uit het dorpje kwamen stiekem kijken toen we langsliepen. Van op een afstandje liepen ze mee in onze voetsporen.
Op het voetbalveld bleken slechts een aantal jongens echt bezig met de bal. De anderen hingen er maar wat rond. Enkelen wisten nog mijn naam en kwamen me een hand of Hi 5 geven. We namen een groepje samen en begonnen een spel. Het duurde maar enkele seconden voor de groep zich uitgebreid had. We speelden een spel waar er gezongen moet worden. Omdat ze kinderen het liedje nog niet kenden zongen wij voor hen. De groep was zo groot dat we echt moesten roepen om het liedje duidelijk te maken. Het gaf een erg speciaal gevoel. Spelen met straatjongens en buurmeisjes, samen in een groep. Het dorre gras van de droogte zorgde voor een zachte landing bij de enthousiastelingen die zich volledig gaven in het spel. De warme middagzon verwarmde de gezichtjes van de meisjes langs de kant.
Er deed ook een heel klein meisje mee. Toen het haar buurt was om rond de cirkel te lopen (de andere moest haar proberen te vangen) zongen we het liedje en moedigden we haar aan. Ze liep zo snel op haar fijne beentjes! Ik schrok wel even toen ze recht naar mij liep in plaats van rond de cirkel en me zo hard vasthield dat ik bijna even mijn evenwicht verloor..
vrijdag 15 februari 2008
Eerste officiele werkweek
Eerste dag les: maandag 12 februari
Om half 6 opgestaan om tijdig een busje te kunnen nemen naar Bwacha! Het is eerst hier 5 minuutjes stappen, dan dikke twintig minuten op blauwe mini-busje en dan nog 10 minuutjes stappen... en we moeten al vroeg op school zijn! Eigenlijk erg stom. Ik moet maar lesgeven in periode 6 en 7 (dat is van iets voor 12u tot iets na 1u) en toch moet ik er de hele ochtend zijn!
Het was dus lang wachten en het maakte me erg zenuwachtig. Het duurde een eeuwigheid voor het tijd was voor mij om mijn proefjes voor te bereiden. Ik zit graag op de bankjes daar in de zon, maar vandaag was de ochtend nog bewolkt, dus zocht ik de iets warmere leraarskamer op. Ik zocht een plaatsje aan tafel (want de zetels zitten vol vlooien) en nam mijn les nog eens door. In mijn ooghoeken zag ik een grote rat over de boordjes aan het plafond lopen. Zo snel als zo'n diertje kan zijn glipte het via de kast naar de kleine keukenruimte... zich behendig vasthoudend met zijn lange, kale staart.
Mijn mentor kwam me halen voor de les voor te bereiden. Toen alles opgesteld was, bleek hij een periode fout te zijn. Nu moet ik toch echt Macieks uitspaak T.I.A (this is Africa) gebruiken!
In het biologielab had ik 6 banken. Maar er bleken maar kaarsen te zijn voor 4. Ok, dacht ik. Dat is nog steeds goed en ergens wel haalbaar. Maar omdat de kaarsjes echt klein zijn en niet veel warmte geven, heb ik eerst het water gekookt op het vuur in de keuken. Eenmaal het aan de kook was, zouden de kaarsjes die warmte-energie wel in stand houden. Maar niets was minder waar. Ik kwam terug in de klas en goot het kokend hete water in de maatbekers. Ik plaatste ze boven de kaars en na enige pogingen slaagde ik er ook in het vuur aan te steken. Maar helaas, de bubbeltjes in het water verdwenen en het water was niet kokende als nooit tevoren. Nuja, ik had wel nog wat tijd voor de leerlingen kwamen. Tegen dan zal het wel in orde zijn...
De bel ging en de leerlingen gingen in een rij staan. Best imponerend, een lange rij van 4O pupils (klas 11D, te vergelijken met het vijfde middelbaar bij ons).
Ik verdeelde de studenten over de 4 overgebleven tafels (het water kookte nog steeds niet). Ik begin de les en op het moment dat het proefje begon doofden 2 kaarsen uit. Niets meer aan te doen, er zijn geen reserve... De kaarsloze 20 leerlingen verdeeld over de andere helft en mijn les getracht verder te zetten. Uiteindelijk is alles wel goed afgelopen. Ik ga zo beginnen aan de verbetering van de reports die ze ijverig hebben geschreven.
Terug in het motel, eerst een poging gedaan om wat slapen. De laatste dagen waren de nachten mij niet gunstig gezind. Maar ook nu zat het me niet mee, was ik net in slaap kwam de receptie langs om rekeningen te laten ondertekenen. Terwijl ik hen al verschillende maal gezegd heb dat de andere meisjes dat evengoed mogen!
Voor de Franse club op Nkrumah 's avonds (waar ik lid van ben) had ik nog afgesproken met Ngonga voor een Nederlandse les. Achteraf pikte een taxi Yasmien en mij op om 20 uur aan school (is dan te donker om nog te voet te gaan). En de eerste echte lesdag zat erop...
Om half 6 opgestaan om tijdig een busje te kunnen nemen naar Bwacha! Het is eerst hier 5 minuutjes stappen, dan dikke twintig minuten op blauwe mini-busje en dan nog 10 minuutjes stappen... en we moeten al vroeg op school zijn! Eigenlijk erg stom. Ik moet maar lesgeven in periode 6 en 7 (dat is van iets voor 12u tot iets na 1u) en toch moet ik er de hele ochtend zijn!
Het was dus lang wachten en het maakte me erg zenuwachtig. Het duurde een eeuwigheid voor het tijd was voor mij om mijn proefjes voor te bereiden. Ik zit graag op de bankjes daar in de zon, maar vandaag was de ochtend nog bewolkt, dus zocht ik de iets warmere leraarskamer op. Ik zocht een plaatsje aan tafel (want de zetels zitten vol vlooien) en nam mijn les nog eens door. In mijn ooghoeken zag ik een grote rat over de boordjes aan het plafond lopen. Zo snel als zo'n diertje kan zijn glipte het via de kast naar de kleine keukenruimte... zich behendig vasthoudend met zijn lange, kale staart.
Mijn mentor kwam me halen voor de les voor te bereiden. Toen alles opgesteld was, bleek hij een periode fout te zijn. Nu moet ik toch echt Macieks uitspaak T.I.A (this is Africa) gebruiken!
In het biologielab had ik 6 banken. Maar er bleken maar kaarsen te zijn voor 4. Ok, dacht ik. Dat is nog steeds goed en ergens wel haalbaar. Maar omdat de kaarsjes echt klein zijn en niet veel warmte geven, heb ik eerst het water gekookt op het vuur in de keuken. Eenmaal het aan de kook was, zouden de kaarsjes die warmte-energie wel in stand houden. Maar niets was minder waar. Ik kwam terug in de klas en goot het kokend hete water in de maatbekers. Ik plaatste ze boven de kaars en na enige pogingen slaagde ik er ook in het vuur aan te steken. Maar helaas, de bubbeltjes in het water verdwenen en het water was niet kokende als nooit tevoren. Nuja, ik had wel nog wat tijd voor de leerlingen kwamen. Tegen dan zal het wel in orde zijn...
De bel ging en de leerlingen gingen in een rij staan. Best imponerend, een lange rij van 4O pupils (klas 11D, te vergelijken met het vijfde middelbaar bij ons).
Ik verdeelde de studenten over de 4 overgebleven tafels (het water kookte nog steeds niet). Ik begin de les en op het moment dat het proefje begon doofden 2 kaarsen uit. Niets meer aan te doen, er zijn geen reserve... De kaarsloze 20 leerlingen verdeeld over de andere helft en mijn les getracht verder te zetten. Uiteindelijk is alles wel goed afgelopen. Ik ga zo beginnen aan de verbetering van de reports die ze ijverig hebben geschreven.
Terug in het motel, eerst een poging gedaan om wat slapen. De laatste dagen waren de nachten mij niet gunstig gezind. Maar ook nu zat het me niet mee, was ik net in slaap kwam de receptie langs om rekeningen te laten ondertekenen. Terwijl ik hen al verschillende maal gezegd heb dat de andere meisjes dat evengoed mogen!
Voor de Franse club op Nkrumah 's avonds (waar ik lid van ben) had ik nog afgesproken met Ngonga voor een Nederlandse les. Achteraf pikte een taxi Yasmien en mij op om 20 uur aan school (is dan te donker om nog te voet te gaan). En de eerste echte lesdag zat erop...
Tweede weekend
Het tweede weekend in Zambia enthousiast ingezet met een sessie Prison Break! Ik blijf het speciaal vinden om in een Afrikaans land naar een Amerikaanse serie te kijken. Het was een mooie aanzet tot een, opnieuw, meer dan fantastische weekend.
Zaterdag
De eerste keer sinds we hier zijn, niet moeten wachten op onze afspraak! Stipt om 10 uur stonden Ben en Sydney van Sables aan de Shoprite. Met ons vier meisjes op de achterbank van de auto naar het centrum. (Maar we geraakten er vlot in hoor ;))
Sables is een centrum waar wezen en andere kwetsbare kinderen en jongeren opgevangen worden. Voorlopig enkel voor jongens. De kinderen verwachtten ons en we kregen onmiddellijk een rondleiding in het centrum. Er was voetbaltraining aan de gang, maar veel van de jongens die niet voetbalden hadden niets om handen. We namen ze mee naar het koertje waar we samen dassenroof en dokter knobbel speelden. Het was wat moeilijk om uit te leggen (veel van de jongens kennen geen engels), maar na even voortonen en inoefenen waren ze er allemaal snel mee weg (vooral dokter knobbel vonden ze super, de hele tijd riepen ze: "Doctor doctor, we need your help!!). Mooi om te zien hoe ze samen in het spel opgingen. Hier zijn bij deze kinderen is zo droevig en mooi tegelijk. Het zijn echt vriendelijke jongens ook, maar allemaal met hun eigen problemen. Gelukkig krijgen ze hier steun en onderdak. De jongens toonden een showtje Afrikaanse dans. (Heel erg aangeleerd en ingestudeerd maar daarom niet minder charmant). Ons eerste bezoek aan Sables werd afgesloten door een hupse sprong in het springtouw.
Toen ik aan het spelen was met de kinderen kreeg ik een smsje van Maciek, die Pool en priester vereenzelvigd. Hij wou graag met ons afspreken. Na enig overleg samen gaan luchen in Tuskers Hotel. Een unieke ervaring. Hij bleek een erg moderne versie van missionaris te zijn. Zo probeerde hij toch 'subtiel' wat versiertrucjes (via de kelners). Maar ik vind hem toch sympatiek en heel sociaal. Hij praatte ook niet over het geloof, want daar was ik wel wat bang voor. Achteraf zijn we zelfs nog samen gaan shoppen!
Volgend weekend mogen we in de achterbak van zijn 4x4 klauteren en rijdt hij met ons richting the bush! Ik kijk al uit naar het gevoel dat het geeft, met toch wel wat snelheid rijden onder de hoge zon, haren wapperend in de wind en lichtjes moeilijk om te ademen als je in de rijrichting kijkt... Het viel me op dat de mensen op straat veel rustiger zijn als we samen met Maciek (of Mattias in het Engels) over straat lopen. Maciek moest erg lachen toen ik hem dat vertelde, want zo stoer of angstaanjagend zag hij er toch niet uit!
Na het wegdromen over dat beloofde moment in de bush zijn we naar huis vertrokken. Om te werken voor school. Maandag moeten we de eerste lessen geven. Ik ga beginnen met 2 uur practicum van biologie. "To test a leaf for starch".
Om 19 uur kwamen Ben (leerkracht Bwacha) en Sydney (werkt op Sables) die we deze ochtend leerden kennen ons oppikken aan het motel. Ze namen ons op sleeptouw door het Zambia by night. Onze uitstap eindigde in de Bigbite. Een busstation dat in de avond omgebouwd wordt tot openlucht disco. Lang gebabbeld met een luitenant (zo een die uit vliegtuigen springt met parachutes en het omschrijft als goede seks...). Hij was immens aan het stoefen, maar het was ook wel boeiend wat hij allemaal zei (zo is hij momenteel mee aan het helpen met de evacuatie van mensen in ondergelopen dorpjes door de overvloedige regen). Toen het gesprek me wat begon te vervelen heb ik een voorzichtig pasje op de dansvloer gewaagd.
Vier blanke meisjes trekken de nodige aandacht. Het was soms echt nodig hide and seek te spelen om de plakkers kwijt te geraken. Na een poosje kwam Christian (de Duister) ons vergezellen. De mannelijke Zambianen allemaal een beetje verontwaardigd tegenover hem. Ze hadden er hem duidelijk liever niet bij. Bij de Zambiaanse meisjes was hij dan wel populair, hij vertelde me achteraf dat hij toch wel een aantak kneepjes in zijn bil te verwerken kreeg!
De mannen met we we gekomen waren, wouden ons tegen middernacht naar huis voeren. Het dansen start al om acht, waardoor de avond lang is zonder laat te zijn...
Ze hadden echter al enkele biertjes op, dus bedankten we vriendelijk. We wilden trouwens graag nog even blijven. Later heeft de chauffeur van Christian (wat is die verwend ;)) ons aan de deur van ons slaapkamer afgezet (nu voel ik me zelf ook best wat spoiled..)! For free! We hebben eigenlijk de hele avond niets betaald! Op een bepaald moment stond ons klein rond tafeltje vol met (nog volle!) flesjes mosi (het plaatselijke bier) en hier en daar een cola. Ik denk dat ze uiteindelijk nooit helemaal opgedronken zijn, ik ben in ieder geval het spoor bijster van het aantal flesjes die de revue passeerden.
Zondag
Met Cedric de principle van Nkrumah en zijn vrouw naar de chapel. Ik had 's nachts maar 2 uurtjes kunnen slapen, vast door al die cola... mijn oogjes piekten serieus in de zon toen ik iedereen begroette. Zo hard als mijn ogen piekten, suisden mijn oren nog na van de luide bigbitemuziek...
In de kerk was de mis al even bezig, er werd gezongen over God en Halleluja. Best indrukwekkend maar toch iets te lang. Toen kwam de priester aan het woord. Hij vroeg aan de bezoekers van de kapel om eens recht te staan. En daar rezen 4 witte hoofdjes de hoogte in. We stonden in het midden van de kerk, een beetje ongemakkelijk te glimlachen om een roosje in ontvangst te nemen. (Helemaal verwelkt, het bloemetje hing naar beneden. Een erg mooi gebaar, maar misschien iets betekenisvoller was het plantje nog fier geweest).
De mis zelf, was er eentje zoals je soms kan zien op televisie. Heel extreem eigenlijk, met wijdse gebaren en angstaanjagende toonhoogtes. Opgelucht was ik toen op het einde van de mis iemand ons kwam halen voor een welkomstwoord in de bezoekersruimte. We kregen er een koekje en een drankje en van ons werd een voorstelling verwacht... Bij deze ben ik opgenomen in de plaatselijke gelovigengemeenschap. Ik heb nieuwe indrukken opgedaan en ben blij dit eens ervaren te hebben.
In de namiddag moest hard gewerkt worden aan lesvoorbereidingen voor maandag. Ik was eigenlijk al klaar en hielp Yasmien en Elke met het vertalen en nalezen van hun werkjes. Zo ging het voor ons allevier goed vooruit en hadden we even tijd om naar Nkrumah te gaan. Een paar uur, ongedwongen en gratis browsen :)
Even melig moet ik toch nog zeggen: Ik kan niet wennen aan hoe speciaal en goed het hier voelt. Het is machtig!
Zaterdag
De eerste keer sinds we hier zijn, niet moeten wachten op onze afspraak! Stipt om 10 uur stonden Ben en Sydney van Sables aan de Shoprite. Met ons vier meisjes op de achterbank van de auto naar het centrum. (Maar we geraakten er vlot in hoor ;))
Sables is een centrum waar wezen en andere kwetsbare kinderen en jongeren opgevangen worden. Voorlopig enkel voor jongens. De kinderen verwachtten ons en we kregen onmiddellijk een rondleiding in het centrum. Er was voetbaltraining aan de gang, maar veel van de jongens die niet voetbalden hadden niets om handen. We namen ze mee naar het koertje waar we samen dassenroof en dokter knobbel speelden. Het was wat moeilijk om uit te leggen (veel van de jongens kennen geen engels), maar na even voortonen en inoefenen waren ze er allemaal snel mee weg (vooral dokter knobbel vonden ze super, de hele tijd riepen ze: "Doctor doctor, we need your help!!). Mooi om te zien hoe ze samen in het spel opgingen. Hier zijn bij deze kinderen is zo droevig en mooi tegelijk. Het zijn echt vriendelijke jongens ook, maar allemaal met hun eigen problemen. Gelukkig krijgen ze hier steun en onderdak. De jongens toonden een showtje Afrikaanse dans. (Heel erg aangeleerd en ingestudeerd maar daarom niet minder charmant). Ons eerste bezoek aan Sables werd afgesloten door een hupse sprong in het springtouw.
Toen ik aan het spelen was met de kinderen kreeg ik een smsje van Maciek, die Pool en priester vereenzelvigd. Hij wou graag met ons afspreken. Na enig overleg samen gaan luchen in Tuskers Hotel. Een unieke ervaring. Hij bleek een erg moderne versie van missionaris te zijn. Zo probeerde hij toch 'subtiel' wat versiertrucjes (via de kelners). Maar ik vind hem toch sympatiek en heel sociaal. Hij praatte ook niet over het geloof, want daar was ik wel wat bang voor. Achteraf zijn we zelfs nog samen gaan shoppen!
Volgend weekend mogen we in de achterbak van zijn 4x4 klauteren en rijdt hij met ons richting the bush! Ik kijk al uit naar het gevoel dat het geeft, met toch wel wat snelheid rijden onder de hoge zon, haren wapperend in de wind en lichtjes moeilijk om te ademen als je in de rijrichting kijkt... Het viel me op dat de mensen op straat veel rustiger zijn als we samen met Maciek (of Mattias in het Engels) over straat lopen. Maciek moest erg lachen toen ik hem dat vertelde, want zo stoer of angstaanjagend zag hij er toch niet uit!
Na het wegdromen over dat beloofde moment in de bush zijn we naar huis vertrokken. Om te werken voor school. Maandag moeten we de eerste lessen geven. Ik ga beginnen met 2 uur practicum van biologie. "To test a leaf for starch".
Om 19 uur kwamen Ben (leerkracht Bwacha) en Sydney (werkt op Sables) die we deze ochtend leerden kennen ons oppikken aan het motel. Ze namen ons op sleeptouw door het Zambia by night. Onze uitstap eindigde in de Bigbite. Een busstation dat in de avond omgebouwd wordt tot openlucht disco. Lang gebabbeld met een luitenant (zo een die uit vliegtuigen springt met parachutes en het omschrijft als goede seks...). Hij was immens aan het stoefen, maar het was ook wel boeiend wat hij allemaal zei (zo is hij momenteel mee aan het helpen met de evacuatie van mensen in ondergelopen dorpjes door de overvloedige regen). Toen het gesprek me wat begon te vervelen heb ik een voorzichtig pasje op de dansvloer gewaagd.
Vier blanke meisjes trekken de nodige aandacht. Het was soms echt nodig hide and seek te spelen om de plakkers kwijt te geraken. Na een poosje kwam Christian (de Duister) ons vergezellen. De mannelijke Zambianen allemaal een beetje verontwaardigd tegenover hem. Ze hadden er hem duidelijk liever niet bij. Bij de Zambiaanse meisjes was hij dan wel populair, hij vertelde me achteraf dat hij toch wel een aantak kneepjes in zijn bil te verwerken kreeg!
De mannen met we we gekomen waren, wouden ons tegen middernacht naar huis voeren. Het dansen start al om acht, waardoor de avond lang is zonder laat te zijn...
Ze hadden echter al enkele biertjes op, dus bedankten we vriendelijk. We wilden trouwens graag nog even blijven. Later heeft de chauffeur van Christian (wat is die verwend ;)) ons aan de deur van ons slaapkamer afgezet (nu voel ik me zelf ook best wat spoiled..)! For free! We hebben eigenlijk de hele avond niets betaald! Op een bepaald moment stond ons klein rond tafeltje vol met (nog volle!) flesjes mosi (het plaatselijke bier) en hier en daar een cola. Ik denk dat ze uiteindelijk nooit helemaal opgedronken zijn, ik ben in ieder geval het spoor bijster van het aantal flesjes die de revue passeerden.
Zondag
Met Cedric de principle van Nkrumah en zijn vrouw naar de chapel. Ik had 's nachts maar 2 uurtjes kunnen slapen, vast door al die cola... mijn oogjes piekten serieus in de zon toen ik iedereen begroette. Zo hard als mijn ogen piekten, suisden mijn oren nog na van de luide bigbitemuziek...
In de kerk was de mis al even bezig, er werd gezongen over God en Halleluja. Best indrukwekkend maar toch iets te lang. Toen kwam de priester aan het woord. Hij vroeg aan de bezoekers van de kapel om eens recht te staan. En daar rezen 4 witte hoofdjes de hoogte in. We stonden in het midden van de kerk, een beetje ongemakkelijk te glimlachen om een roosje in ontvangst te nemen. (Helemaal verwelkt, het bloemetje hing naar beneden. Een erg mooi gebaar, maar misschien iets betekenisvoller was het plantje nog fier geweest).
De mis zelf, was er eentje zoals je soms kan zien op televisie. Heel extreem eigenlijk, met wijdse gebaren en angstaanjagende toonhoogtes. Opgelucht was ik toen op het einde van de mis iemand ons kwam halen voor een welkomstwoord in de bezoekersruimte. We kregen er een koekje en een drankje en van ons werd een voorstelling verwacht... Bij deze ben ik opgenomen in de plaatselijke gelovigengemeenschap. Ik heb nieuwe indrukken opgedaan en ben blij dit eens ervaren te hebben.
In de namiddag moest hard gewerkt worden aan lesvoorbereidingen voor maandag. Ik was eigenlijk al klaar en hielp Yasmien en Elke met het vertalen en nalezen van hun werkjes. Zo ging het voor ons allevier goed vooruit en hadden we even tijd om naar Nkrumah te gaan. Een paar uur, ongedwongen en gratis browsen :)
Even melig moet ik toch nog zeggen: Ik kan niet wennen aan hoe speciaal en goed het hier voelt. Het is machtig!
vrijdag 8 februari 2008
Eerste week in Nkrumah
Een beetje een vervelende start van de week, het eerste uur dat ik ging observeren viel tegen! De HOD van science (head of departement) nam me mee naar de les biologie van het eerste jaar. Toen ik de klas binnenkwam, keek de lerares zo kwaad! Ik was niet welkom. Ik groette de studenten in de klas (26 leerlingen, bijna allemaal jongens) en ze gaven me een antwoord, monotoon in koor. Er werd een stoeltje achteraan in de klas vrijgemaakt waarop ik mocht gaan zitten. Het stoeltje was veel hoger dan die van de andere studenten, ik zat precies op een troon, beetje grappig wel. Zo viel ik nog meer op in die klas van zwartjes.
Tijdens de les leerden de studenten hoe ze een voorwerp onder de microscoop kunnen meten. Ik schrok toch wel als ik zag hoeveel materiaal er in de klas aanwezig was. Betrekkelijk nieuwe microscopen, lenzen van verschillende vergrotingen, ingewikkelde rekenmachines en een witte labojas voor elk.
Tijdens de les gunde de leerkracht me geen blik waardig. Na twee uur liep de les op zijn einde en was het tijd voor teabreak. Ik holde de lerares achterna om haar te bedanken dat ik de les mocht bijwonen, toen glimlachte ze (heel even). Tijdens de daaropvolgende uren die ik observeerde (ICT en psychology) begon ik stilaan te merken dat het niet simpel ging zijn om hier les te mogen geven!
De Ict-les was een microteaching. Natuurlijk vroeg de leerkracht aan mij of ik de lessen die gegeven werden wou beoordelen. Dat wilde ik graag doen, maar ik zag maar weinig goede punten die ik kon opnoemen. Niet dat het slechte leerkrachten in spe zijn! Maar hun manier van werken is gewoon helemaal anders. Ik durfde niet veel werkpuntjes opnoemen, omdat ik wist dat de leerkracht de lesjes wel erg goed vond. Voorzichtig heb ik geprobeerd enkele principes uit te leggen zoals inductie. Ik gaf voorbeeldjes, maar ik denk niet dat de studenten en de leerkracht er de meerwaarde van inzagen. Na mijn uitleg merkte ik op dat de computer voor me in standby was gegaan. Als screensaver verscheen de tekst 'believe Jezus, he saves' in rode letters. Een hele geruststelling, was ik gelovig geweest.
De studenten zijn allemaal heel sympathiek. De een al nieuwsgieriger dan de ander, maar allemaal heel open en zo ontzettend gemotiveerd om te leren! Het is niet te vergelijken met de schoolmoeheid waarmee we in onze scholen meer en meer te maken krijgen. Ze lachen vaak met mijn eerste woordjes Bemba maar de zinnetjes Nederlands dat ik hen leerde zijn net zo grappig! Er zijn al een aantal studenten die me bij naam aanspreken en allemaal zijn ze erg benieuwd naar onze ervaringen hier en in Belgi‘. Erg leuk!
Tijdens de lunch hadden Yasmien en ik drie uur vrij. We trokken onze wandelschoenen aan (letterlijk want zo maken we onze deftige schoentjes waarmee we op school rondlopen niet te vuil in de vele modderpoelen) en vertrokken naar de Shoprite. Na de inkopen installeerden we ons op een muurtje om de yoghurt en het brood op te eten. Momenteel eten we hier eigenlijk voornamelijk brood met confituur (wat ik thuis NOOIT eet), chips (eet in natuurlijk wel ;)) en kip met rijst. Als tussendoortje bananen of een yoghurtje... ik zat daar goed op het muurtje en het sobere eten smaakte me al was het er eentje van Romeinse overdaad.
We sprongen van het kleine muurtje en hadden nog 2 uur tijd over. Een klein uurtje daarvan hadden we nodig om naar school te wandelen. De overige tijd gingen we al surfend op het net spenderen. Wat moesten we anders? :)
Ik zat op een wankele manke stoel aan computer nummer 7, toen aan nummer 8 een blanke man opdook. We begonnen te praten. Hij vertelde dat hij hier voor 6 jaar in de bush ging wonen en momenteel in Kabwe was voor zijn les Bemba. Hij wou ons graag eens mee uit nemen voor een koffie. Mijn heilig zieltje schrok wel even toen hij missionaris bleek te zijn! Het lijkt me wel heel interessant met hem te praten, dus wisselden we contactgegevens uit. We konden eens mee naar de bush, waar hij woont. Dat lijkt me een hele ervaring!
Dinsdag
Opnieuw een dag waarop Yasmien en ik probeerden zoveel mogelijk te regelen met betrekking tot ons lesgeven. Maar het blijkt nog steeds erg moeilijk. We zijn uiteindelijk wat lessen gaan observeren. Het was een leerrijke ervaring, maar verdere plannen voor ons zijn er nog niet opgedoken. Misschien morgen?!
De avond was leuk, al geraakten we tijdens onze maaltijd (kip met rijst) niet verlost van Sylvia. Een lieve mevrouw die helaas geen grenzen kent in haar levensverhalen en ons zo geen rust gunt. Het gesprek kreeg wel een speciale wending toen alle elektriciteit uitviel (door de hevige regen en storm). Het was pikkedonker (jammer dat ik geen sterren kan 'lezen', het was de uitgelezen situatie...)!
Ik babbelde verder met de praatgrage dame, maar in een donkerdere dimensie, we zagen namelijk echt niets! Na een poosje kregen we allemaal een kaarsje en ik zocht mijn weg naar Lara die op de kamer was gebleven. Ik tastte in het flikkerende kaarslicht naar een schaaltje om onze enige lichtbron stevig in vast te zetten en nam daarna Lara mee naar Elke en Yasmien. Voor een sessie prison break 2! We hadden nog laptopenergie voor een uurtje ofzo, dus tijd genoeg voor een aflevering van de spannende serie met handsome Scofield!
Woensdag
Vandaag verdere vorderingen in onze strijd naar lesuurtjes! Van de principle naar de vice, van de HOD over de HOS naar de mentor, van geschiedenis tot biologie, richting lokaal 12 via kantoor 28... en uiteindelijk tot bij Mr. Zulu! Na nogmaar eens ons verhaal te doen, kregen we van hem eindelijk een lessenrooster! Zou onze stage toch nog vorm krijgen?
Hij zei wel dat we vandaag tot 16u niets meer kunnen doen, pas dan is er een meeting met hem en een andere leerkracht. Dan opnieuw bespreken wat er precies gaat gebeuren. Dus hopelijk komt het in orde en hebben we onze uren. Ik hou jullie op de hoogte!
We besloten de middag door te brengen in het motel en tegen vier uur terug te keren naar school. Na even wandelen stopte er een auto naast ons, we kregen opnieuw een lift van een van de leerkrachten (deze keer van de school recht tegenover Nkrumah)! Altijd fun, en handig!
Rond drie uur vertrokken om rustig te wandelen naar Nkrumah. We waren wel wat te vroeg, dus namen we plaats op het bankje dat we nu al zo goed kennen. Om vier uur nog geen Zulu te zien. Misschien is hij in het computerlokaal? Even kijken, maar geen Zulu... terug naar het kantoortje maar onderweg werden we aangesproken door 2 jongens! Ngonga en Saul stelden zich voor. Ngonga wilde graag een vervolg op de Nederlandse les die hij vorig jaar van David kreeg. Hij sprak zelfs nog enkele woordjes Nederlands! Ik heb morgen met hen afgesproken om onze uurroosters eens samen te leggen. Er moet zeker een plaatsje zijn voor de Vlaamse taal!
Na beide jongens te verzekeren dat we absoluut contact gingen houden, stapten we de trapjes af en de volgende weer op richting kantoor Zulu. De next stop was eerst nog Mr Christiaan. Een Duitser die sinds een week op Nkrumah werkt. We spraken met hem af een half uurtje later in zijn kantoor (waar we uiteindelijk ook Nicole van Australie ontmoeten die samen met ons in het huisje gaat wonen). Nog geen twee stappen verder klampte de mentor Frans ons aan. Wanneer komen jullie nog eens mee naar de franse les (dat hadden we al eens gedaan, en het was heel gezellig... ook de mentor zelf is heel hartelijk)? Loti liep ook net langs en we gaven hem zijn chocolaatjes die we speciaal bewaard hadden.
Zo ging de tijd heel snel, en toen we aan het kantoortje aankwamen voor de meeting, was Mr Zulu waarempel daar! We kwamen overeen dat het niet lukt om in Nkrumah onze eigen vakken te geven, ze willen dat liever niet... maar we hebben voet bij stuk gehouden voor de methodology. En het lukte, want nu mogen we 5 uur les geven op Nkrumah aan de eerste en tweede jaars over de verschillende methodes van lesgeven en evalueren... de andere uren gaan we op Bwacha geven. En bij nader inzien, hadden we dat eigenlijk deze morgen al vastgelegd...
Donderdag
Het busje van kwart voor 7 aan de Hungry Lion net niet gehaald! Maar hier is dat allemaal niet erg, transport genoeg. We klauterden in een blauw minibusje. Het wiebelde zo hard in de putten van de weg dat ik nu en dan bijna met mijn hoofd tegen het dakje stootte. Er stapte meer en meer volk op, en net als je denkt dat het niet meer kan, komt er nog iemand bij. Op die manier samengedrukt en volledig wakker gewiebeld de poort van Bwacha binnengestapt.
Yasmien en ik gingen eerst naar de principle om ons opnieuw aan te melden. Want vorige week was besloten dat wij niet hier gingen lesgeven. We werden enorm hartelijk ontvangen. Ook in de staffroom was iedereen zo blij om Yasmien en mij terug te zien. Had ik zo een ontvangst even niet verwacht! Ik moest wel nog lang wachten tot ik een les biologie kon observeren. Ik ging op een bankje in het ochtendzonnetje zitten en sporadisch maakte ik een gesprekje met de voorbijkomende leerkrachten. Ondertussen probeerde ik mijn timetable in elkaar te puzzelen.
Daarvoor moest ik steeds mee met de HOD van science. Ik mocht meerdere malen in zijn kantoortje zitten, waar we enkele woorden wisselden en opnieuw vertrokken naar een andere leerkracht. Dan terug in zijn kantoortje om alles te bespreken en nog eens weg. Ik kon niet vinden waarom we steeds naar zijn MINI-kantoortje moesten... zeker niet omdat we samen amper binnenkonden en het eeuwen duurde voor hij de hangsloten op zijn deur eraf had gehaald en later weer op slot had gedaan.
Na een aantal uur, samen met de leerkracht van biologie en Lara een proefje voorbereid dat we de volgende periode gingen geven. Het ging over het bewijzen dat je zetmeel in bladeren kan vinden, en daaraan gelinkt de rol van fotosynthese. Wanneer de leerlingen het bio-practicum binnenkwamen kon de eerste les beginnen! En ik kijk nu al uit naar de volgende :)SNa de les haastten Yasmien, Elke en ik ons naar de Shoprite. We troffen er heerlijke pistoleetjes, die belegd met kaas zalig smaakten. Dan was het alweer bijna tijd om naar Nkrumah te vertrekken.
We gingen er een les methodology volgen. Achteraf met de erg vriendelijke leerkracht afgesproken dat we (echt waar!) de lessen mogen geven over het boekje van Debby en Marjolein. Wat een opluchting. Heel opgelaten wandelden Yasmien en ik terug naar huis (in de ondergaande zon.. wat een sfeer!). Na enkele honderden meters kreeg ik telefoon van Ngonga. Ik sprak met hem af aan het motel. Hij kwam (heel verlegen) toe met zijn groenig gekreukelde schriftje. Daarin had hij zinnetjes en woordjes geschreven die ik moest vertalen. Ik deed het met plezier en we oefenden samen de uitspraak.
Ngonga was pas vertrokken en Louis kwam ons halen voor een etentje in Tuskers hotel. Hij is een enorme (slechte) versierder, heel doorzichtig en te oppervlakkig. Ik had hier echt geen behoefte aan, en zei niet veel. Op sommige momenten waren hij en de situatie echt wel grappig. Hij nam ons mee in zijn chique auto naar een pizza cheese and tomato!
Tijdens de les leerden de studenten hoe ze een voorwerp onder de microscoop kunnen meten. Ik schrok toch wel als ik zag hoeveel materiaal er in de klas aanwezig was. Betrekkelijk nieuwe microscopen, lenzen van verschillende vergrotingen, ingewikkelde rekenmachines en een witte labojas voor elk.
Tijdens de les gunde de leerkracht me geen blik waardig. Na twee uur liep de les op zijn einde en was het tijd voor teabreak. Ik holde de lerares achterna om haar te bedanken dat ik de les mocht bijwonen, toen glimlachte ze (heel even). Tijdens de daaropvolgende uren die ik observeerde (ICT en psychology) begon ik stilaan te merken dat het niet simpel ging zijn om hier les te mogen geven!
De Ict-les was een microteaching. Natuurlijk vroeg de leerkracht aan mij of ik de lessen die gegeven werden wou beoordelen. Dat wilde ik graag doen, maar ik zag maar weinig goede punten die ik kon opnoemen. Niet dat het slechte leerkrachten in spe zijn! Maar hun manier van werken is gewoon helemaal anders. Ik durfde niet veel werkpuntjes opnoemen, omdat ik wist dat de leerkracht de lesjes wel erg goed vond. Voorzichtig heb ik geprobeerd enkele principes uit te leggen zoals inductie. Ik gaf voorbeeldjes, maar ik denk niet dat de studenten en de leerkracht er de meerwaarde van inzagen. Na mijn uitleg merkte ik op dat de computer voor me in standby was gegaan. Als screensaver verscheen de tekst 'believe Jezus, he saves' in rode letters. Een hele geruststelling, was ik gelovig geweest.
De studenten zijn allemaal heel sympathiek. De een al nieuwsgieriger dan de ander, maar allemaal heel open en zo ontzettend gemotiveerd om te leren! Het is niet te vergelijken met de schoolmoeheid waarmee we in onze scholen meer en meer te maken krijgen. Ze lachen vaak met mijn eerste woordjes Bemba maar de zinnetjes Nederlands dat ik hen leerde zijn net zo grappig! Er zijn al een aantal studenten die me bij naam aanspreken en allemaal zijn ze erg benieuwd naar onze ervaringen hier en in Belgi‘. Erg leuk!
Tijdens de lunch hadden Yasmien en ik drie uur vrij. We trokken onze wandelschoenen aan (letterlijk want zo maken we onze deftige schoentjes waarmee we op school rondlopen niet te vuil in de vele modderpoelen) en vertrokken naar de Shoprite. Na de inkopen installeerden we ons op een muurtje om de yoghurt en het brood op te eten. Momenteel eten we hier eigenlijk voornamelijk brood met confituur (wat ik thuis NOOIT eet), chips (eet in natuurlijk wel ;)) en kip met rijst. Als tussendoortje bananen of een yoghurtje... ik zat daar goed op het muurtje en het sobere eten smaakte me al was het er eentje van Romeinse overdaad.
We sprongen van het kleine muurtje en hadden nog 2 uur tijd over. Een klein uurtje daarvan hadden we nodig om naar school te wandelen. De overige tijd gingen we al surfend op het net spenderen. Wat moesten we anders? :)
Ik zat op een wankele manke stoel aan computer nummer 7, toen aan nummer 8 een blanke man opdook. We begonnen te praten. Hij vertelde dat hij hier voor 6 jaar in de bush ging wonen en momenteel in Kabwe was voor zijn les Bemba. Hij wou ons graag eens mee uit nemen voor een koffie. Mijn heilig zieltje schrok wel even toen hij missionaris bleek te zijn! Het lijkt me wel heel interessant met hem te praten, dus wisselden we contactgegevens uit. We konden eens mee naar de bush, waar hij woont. Dat lijkt me een hele ervaring!
Dinsdag
Opnieuw een dag waarop Yasmien en ik probeerden zoveel mogelijk te regelen met betrekking tot ons lesgeven. Maar het blijkt nog steeds erg moeilijk. We zijn uiteindelijk wat lessen gaan observeren. Het was een leerrijke ervaring, maar verdere plannen voor ons zijn er nog niet opgedoken. Misschien morgen?!
De avond was leuk, al geraakten we tijdens onze maaltijd (kip met rijst) niet verlost van Sylvia. Een lieve mevrouw die helaas geen grenzen kent in haar levensverhalen en ons zo geen rust gunt. Het gesprek kreeg wel een speciale wending toen alle elektriciteit uitviel (door de hevige regen en storm). Het was pikkedonker (jammer dat ik geen sterren kan 'lezen', het was de uitgelezen situatie...)!
Ik babbelde verder met de praatgrage dame, maar in een donkerdere dimensie, we zagen namelijk echt niets! Na een poosje kregen we allemaal een kaarsje en ik zocht mijn weg naar Lara die op de kamer was gebleven. Ik tastte in het flikkerende kaarslicht naar een schaaltje om onze enige lichtbron stevig in vast te zetten en nam daarna Lara mee naar Elke en Yasmien. Voor een sessie prison break 2! We hadden nog laptopenergie voor een uurtje ofzo, dus tijd genoeg voor een aflevering van de spannende serie met handsome Scofield!
Woensdag
Vandaag verdere vorderingen in onze strijd naar lesuurtjes! Van de principle naar de vice, van de HOD over de HOS naar de mentor, van geschiedenis tot biologie, richting lokaal 12 via kantoor 28... en uiteindelijk tot bij Mr. Zulu! Na nogmaar eens ons verhaal te doen, kregen we van hem eindelijk een lessenrooster! Zou onze stage toch nog vorm krijgen?
Hij zei wel dat we vandaag tot 16u niets meer kunnen doen, pas dan is er een meeting met hem en een andere leerkracht. Dan opnieuw bespreken wat er precies gaat gebeuren. Dus hopelijk komt het in orde en hebben we onze uren. Ik hou jullie op de hoogte!
We besloten de middag door te brengen in het motel en tegen vier uur terug te keren naar school. Na even wandelen stopte er een auto naast ons, we kregen opnieuw een lift van een van de leerkrachten (deze keer van de school recht tegenover Nkrumah)! Altijd fun, en handig!
Rond drie uur vertrokken om rustig te wandelen naar Nkrumah. We waren wel wat te vroeg, dus namen we plaats op het bankje dat we nu al zo goed kennen. Om vier uur nog geen Zulu te zien. Misschien is hij in het computerlokaal? Even kijken, maar geen Zulu... terug naar het kantoortje maar onderweg werden we aangesproken door 2 jongens! Ngonga en Saul stelden zich voor. Ngonga wilde graag een vervolg op de Nederlandse les die hij vorig jaar van David kreeg. Hij sprak zelfs nog enkele woordjes Nederlands! Ik heb morgen met hen afgesproken om onze uurroosters eens samen te leggen. Er moet zeker een plaatsje zijn voor de Vlaamse taal!
Na beide jongens te verzekeren dat we absoluut contact gingen houden, stapten we de trapjes af en de volgende weer op richting kantoor Zulu. De next stop was eerst nog Mr Christiaan. Een Duitser die sinds een week op Nkrumah werkt. We spraken met hem af een half uurtje later in zijn kantoor (waar we uiteindelijk ook Nicole van Australie ontmoeten die samen met ons in het huisje gaat wonen). Nog geen twee stappen verder klampte de mentor Frans ons aan. Wanneer komen jullie nog eens mee naar de franse les (dat hadden we al eens gedaan, en het was heel gezellig... ook de mentor zelf is heel hartelijk)? Loti liep ook net langs en we gaven hem zijn chocolaatjes die we speciaal bewaard hadden.
Zo ging de tijd heel snel, en toen we aan het kantoortje aankwamen voor de meeting, was Mr Zulu waarempel daar! We kwamen overeen dat het niet lukt om in Nkrumah onze eigen vakken te geven, ze willen dat liever niet... maar we hebben voet bij stuk gehouden voor de methodology. En het lukte, want nu mogen we 5 uur les geven op Nkrumah aan de eerste en tweede jaars over de verschillende methodes van lesgeven en evalueren... de andere uren gaan we op Bwacha geven. En bij nader inzien, hadden we dat eigenlijk deze morgen al vastgelegd...
Donderdag
Het busje van kwart voor 7 aan de Hungry Lion net niet gehaald! Maar hier is dat allemaal niet erg, transport genoeg. We klauterden in een blauw minibusje. Het wiebelde zo hard in de putten van de weg dat ik nu en dan bijna met mijn hoofd tegen het dakje stootte. Er stapte meer en meer volk op, en net als je denkt dat het niet meer kan, komt er nog iemand bij. Op die manier samengedrukt en volledig wakker gewiebeld de poort van Bwacha binnengestapt.
Yasmien en ik gingen eerst naar de principle om ons opnieuw aan te melden. Want vorige week was besloten dat wij niet hier gingen lesgeven. We werden enorm hartelijk ontvangen. Ook in de staffroom was iedereen zo blij om Yasmien en mij terug te zien. Had ik zo een ontvangst even niet verwacht! Ik moest wel nog lang wachten tot ik een les biologie kon observeren. Ik ging op een bankje in het ochtendzonnetje zitten en sporadisch maakte ik een gesprekje met de voorbijkomende leerkrachten. Ondertussen probeerde ik mijn timetable in elkaar te puzzelen.
Daarvoor moest ik steeds mee met de HOD van science. Ik mocht meerdere malen in zijn kantoortje zitten, waar we enkele woorden wisselden en opnieuw vertrokken naar een andere leerkracht. Dan terug in zijn kantoortje om alles te bespreken en nog eens weg. Ik kon niet vinden waarom we steeds naar zijn MINI-kantoortje moesten... zeker niet omdat we samen amper binnenkonden en het eeuwen duurde voor hij de hangsloten op zijn deur eraf had gehaald en later weer op slot had gedaan.
Na een aantal uur, samen met de leerkracht van biologie en Lara een proefje voorbereid dat we de volgende periode gingen geven. Het ging over het bewijzen dat je zetmeel in bladeren kan vinden, en daaraan gelinkt de rol van fotosynthese. Wanneer de leerlingen het bio-practicum binnenkwamen kon de eerste les beginnen! En ik kijk nu al uit naar de volgende :)SNa de les haastten Yasmien, Elke en ik ons naar de Shoprite. We troffen er heerlijke pistoleetjes, die belegd met kaas zalig smaakten. Dan was het alweer bijna tijd om naar Nkrumah te vertrekken.
We gingen er een les methodology volgen. Achteraf met de erg vriendelijke leerkracht afgesproken dat we (echt waar!) de lessen mogen geven over het boekje van Debby en Marjolein. Wat een opluchting. Heel opgelaten wandelden Yasmien en ik terug naar huis (in de ondergaande zon.. wat een sfeer!). Na enkele honderden meters kreeg ik telefoon van Ngonga. Ik sprak met hem af aan het motel. Hij kwam (heel verlegen) toe met zijn groenig gekreukelde schriftje. Daarin had hij zinnetjes en woordjes geschreven die ik moest vertalen. Ik deed het met plezier en we oefenden samen de uitspraak.
Ngonga was pas vertrokken en Louis kwam ons halen voor een etentje in Tuskers hotel. Hij is een enorme (slechte) versierder, heel doorzichtig en te oppervlakkig. Ik had hier echt geen behoefte aan, en zei niet veel. Op sommige momenten waren hij en de situatie echt wel grappig. Hij nam ons mee in zijn chique auto naar een pizza cheese and tomato!
donderdag 7 februari 2008
dinsdag 5 februari 2008
Ons eerste weekend!
Maandag ga ik officieel observeren in Nkrumah. Er ligt dus een heel weekend voor ons om Zambia te verkennen. Een weekend is helaas wel kort als je rekening moet houden met het feit dat de bussen hier in het donker niet op de baan mogen.
Na wat overleg en gezoek in de reisgids hebben we besloten naar Lusaka te gaan, eenmaal daar aangekomen zouden we wel zien wat we gingen doen. Daarvoor zaterdagochtend vroeg opgestaan om mijn lakenzak (oma, hij bezorgt me steeds een zalige nachtrust!), tandenborstel en medicatie (mijn verantwoordelijkheid) samen te zoeken en naar de bigbite te vertrekken. Daar vertrekken de grote bussen (die zijn het veiligste) naar Lusaka. We waren nog nooit de richting van bigbite uitgeweest en vroegen aan een meneer of hij wou uitleggen hoe we er kwamen. Mijn stelling werd weer bevestigd. Spreek een deftig uitziende Zambiaan aan en praktisch altijd neemt hij je mee op sleeptouw. Ze gaan niet weg vooraleer je veilig bent waar je moet zijn. Ik verwonder me er steeds over, met hoeveel plezier en overgave ze dit doen. Zonder iets terug te verwachten. In Belgie zou dit nooit gebeuren.Onze meneer deze keer was leerkracht science in een secundaire school in de buurt. Hij nam ons mee naar de bus. Toen we op een bankje wachtten, haalde ik de Bradt gids uit. Ik heb lang met William gepraat over Lusaka en omgeving. Waar nemen we best de bus en wat is de moeite om te bezoeken... Plots werd er luid getoeterd en 'Lusaka' geschreeuwd. Het teken voor ons en ons meneer om recht te springen, de backpacks te nemen en naar de bus te hollen. William onderhandelde over een goede prijs.
Na het bedanken, de nodige 'nice meeting you' en de speciale handdruk op de bus gekropen. Ik had een plaatsje gevonden tussen twee toffe jongens. Het is zo leuk om echt tussen de bevolking te leven. Al gauw knoopte ik een gesprek met hen aan, ze bestookten me allebei met veel vragen, en hadden er volop plezier in dat ik constant tussen hen wisselde van gesprek. Vooral die linkse had een grappige lach. Hij boog dan telkens voorover, sloeg met zijn hand op zijn been en keek me sluiks aan. Als ik erop lette, werkte het ook op mijn gemoed en toen begon de rechtste natuurlijk mee. Gelukkig viel het gesprek na enige tijd stil. Het is altijd leuk hoor, om zo te babbelen, maar ik hou zo van reizen in een bus. Het geeft me een rustig en gemoedelijk gevoel. Wanneer ik in een bus zit, ben ik het liefst in mijn eigen gedachten verzonken. De buurmannen gaven me daar uiteindelijk ook de kans toe.. en al gauw schommelden mijn gedachten tussen Afrika en Belgi‘. Mee met de bewegingen van de bus (die toch niet te onderschatten zijn, de putten in de weg in rekening gebracht).
Elke was in de rij naast mij (in de bus zitten 2 personen links, dan de gang en dan rechts drie personen naast elkaar) ook druk in gesprek met een meisje. Nu en dan vroeg ze me een woordje om te vertalen in het engels. Zo kon ik eigenlijk ook hun gesprek volgen. Het ging voornamelijk over Zambiaans en Afrikaans eten. Het verwonderde me dat Nschima enkel bestaat uit meel en water. Elke legde het recept van pannenkoeken uit. Ze vroeg me het woord voor bloem in het engels. Ik had er nooit bij stilgestaan, bloem is in het engels flour maar in zijn andere betekenis ook flower. Zelfde woord, enkel andere uitspraak.
Na twee uur rijden herkende ik de roundebounds waarover de meneer in Kabwe vertelde. Goed dat ik er met hem over gesproken had, zo herkende ik de weg :) Leuk om mee te volgen.
Toen de bus het station binnenreed, hadden de taxichauffeurs al snel door dat er 4 blanke meisjes aan boord waren. Er werd op de bus geklopt, handen door de ramen gestoken, geroepen... Ik voelde me best populair. Maar ze hebben toch een klein hartje, en enkel een grote mond als de wand van de bus er tussen zit. Want eenmaal afgestapt, waren ze al veel rustiger.
De weg naar Chachacha, de lodge waar we voor een nachtje gingen blijven, was duidelijk uitgelegd in de gids van Zambia. Ik had het goed bekeken hoor, zoveel straten in en dan de tweede rechts. Toen we die straat ingingen bleek er een huis midden van de straat te zijn gebouwd. We waren dus eigenlijk in de juiste straat, maar konden niet naar de andere kant. Mits een serieuze omweg (maar niet alleen door dat huis, ook door onze foute redenering.. zou het dan toch kloppen wat ze zeggen over vrouwen en de kaart lezen?) aan het backpackersmotel geraakt. Geen plaats meer in de dorms, maar wel nog twee huisjes over. Yasmien en ik sliepen in de wat wij noemen, honeymoon suite. Wel erg gezellig. Groot bed (maar klein muskietennet, nachtelijk gekrab tot gevolg) in een driehoekig huisje met strodak.
Na ons geinstalleerd te hebben, op tocht in Lusaka. We zochten een bepaald restaurantje maar we vonden het nergens! Leuk gevolg is wel dat we al een groot deel van de buitenwijken van Lusaka hebben gezien. Wel nog ver stappen naar het centrum dus we hebben een taxi genomen (als je hem nodig hebt, twas een goede +260 977 16 19 87). Ik was al meerdere malen tijdens de wandeling opgeschrikt door het getut van de autos en taxis die voorbij reden. Deze keer mochten we er eentje beantwoorden met een omhoogstoken hand. De taxichaffeur draaide zo snel hij kon, om ons op te pikken. Na onderhandelen over de prijs (we hebben uiteindelijk 15 000 kwacha betaald tot in centrum, das zo'n 3 euro voor ons allemaal) in zijn blauwe auto. Hij vertelde ons dat hij nog niet getrouwd was. Maar wij zagen in hem geen potentiele partner. Herlaas pindakaas (dat eten ze hier trouwens veel).
We vroegen of hij ons kon afzetten aan de pizza-inn... En wat heeft die pizza gesmaakt! Het was al laat in de middag en na de lange busrit en dito wandeling was mijn energiepeil behoorlijk laag. Na de pizza schoot die toch snel de hoogte in, en was ik klaar voor het bezoek aan de marktjes. Tot onze teleurstelling kwamen we wel tot de constatatie dat vele winkeltjes ook de zaterdag gesloten zijn (later te weten gekomen dat dit het gevolg is van de aanhangers van de Seventh day advantist church, hun week begint op zondag met de zaterdag een dag van goed doen en praying). In een enkel winkeltje vonden we wel schoentjes voor Lara die bwachaproof zijn. En dvd's van Prison Break! Heel goedkoop bekomen door de weglooptactiek. De zon brandde hard, maar ik voelde me zo verwaand als ik me zonnebril opzette (ookal is ie van Flair). Bij de insmeersessie hadden we wel meer bekijk dan anders. Hun mooie bruine huid heeft geen zonnemelk nodig!
De plaatselijke Shoprite was under construuction maar de Spar (door hun als Spy uitgesproken) stond er in volle glorie.. De producten zijn wat gelijklopend als die van de Shoprite, maar het is er minder proper. De broden liggen op de grond en alles ziet er wat groezeliger uit. Enkel bananen, drank, yoghurt en kaas gekocht. De wandeling terug naar de chachacha gaf ons weer wat tijd om van de stad te genieten. Een stad die ik eigenlijk helemaal anders had verwacht. Veel properder en met een positievere sfeer. Een leuke ontdekking dus.
Sinds we onze valiezen hebben, hebben we het spel Junglespeed ontdekt. We zijn er al fervent in hoor. Ben zelfs al MEERDERE malen gewonnen (dit is mijn competitiegeest die spreekt). Met een drankje in de zeteltjes aan de bar en naast het zwembad(je)... de mannen van de lodge waren naast ons voetbal aan het kijken en dat gaf een leuke aanvulling aan het enthousiasme waarmee wij het junglespel speelden. Een van de mannen trakteerde ons op het plaatselijke bier. Wel lekker, veel zachter dan het bier in Belgie. Hij was blank maar geboren in Zambia, we kregen zijn kaartje. Om op te bellen als we het nodig hadden. Zambia can be very hard... wat hij daar precies mee bedoelde kon ik op dat moment niet achterhalen. We vroegen hem mee te spelen met ons spel. Daar ging hij graag op in. Toen zaten we daar met z'n vijven met een biertje in de hand (Lara een 7up :)) en de totem grijpklaar in ons midden. Shane kende het spel niet, maar na een aantal rondes was hij wel mee.. Trager dan ons was hij wel, maar dat ligt vermoedelijk aan zijn biertje, dat vast het eerste niet was. Al spelende veel gepraat. Hij nodigt ons uit voor een trip met zijn boot op de Zambesi. We zouden er vissen (op de grote tigerfish), zwemmen (super!), zonnen (nog meer verbranden?)... maar ook olifanten, nijlpaarden en krokodillen zien (zwemmen??). Het is erg verleidelijk om in te gaan op zijn aanbod. We zouden enkel zijn bezine moeten betalen en de busrit naar Lusaka...pompom. Toch, mijn gezond verstand zegt nee, nu hopen dat de anderen er ook zo over denken.
De avond vorderde snel en al dat wandelen maakt moe. Heb me dus teruggetrokken in onze suite. Omdat enkel een strodak ons scheidde van de buitenwereld, konden we veel geluiden horen en een echt Afrikagevoel tot ons laten doordringen. Ik had ook nog wat van het thuisfront gehoord, en dat zorgde ervoor dat ik zalig in slaap ben gevallen.
Zondag 3/2/08
Ik was vroeg op, heb zoals steeds moeite met uitslapen als ik weet dat er weer een spiksplinternieuwe dag staat te wachten om begonnen te worden. Het was aangenaam om onder het strodakje op de frisse stenen te zitten, wachtend op de andere meisjes.
Er zitten hier in het motel natuurlijk ook nog andere mensen, maar die zijn echt niet vriendelijk laat staan sympathiek. Best bizar. Alle blanken die we hier tegengekomen zijn nors. Ze negeren ons eigenlijk. Niet dat ik hun aandacht nodig heb, maar eens gedag zeggen zou wel tof zijn. Ik begrijp niet goed waarom ze zo zijn. Het zal wel beteren eenmaal we hier langer zijn. Dit staat lijnrecht tegenover de vriendelijkheid van de zwarte en blanke Zambianen. Dit maakt het contrast nog groter.
Een ontbijt van bananen haalde me uit mijn gepieker over de reden van die onhartelijke reacties. Ze verschaften me net die energieboost die ik nodig had om in actie te schieten. Die actie hield het zoeken van een bus naar Kabwe in. In het intercity busstation waren veel bussen die die richting uit gingen. Als ze konden, trokken de klantenronselaars met twee aan een arm en drie aan een voet om me precies in hun bus te krijgen (maar de bananen van vanmorgen boden weerstand). Het was een hele drukte maar ik voelde me er zeker niet ongemakkelijk bij. Uiteindelijk kozen we er een groene bus uit en slaagden we erin een goede prijs te krijgen. Zelfs minder dan de prijs die William voor ons regelde in Kabwe voor de bus naar de hoofdstad. We hadden nu natuurlijk ook wel de situatie in ons voordeel. Er was een groot applaus en gelatenheid toen we de busschaufeur de hand gaven om de deal af te ronden. De bussen hier vertrekken maar als ze vol zitten. We moesten dan ook wel wat wachten. Met mondjesmaat stapten meer en meer passagiers op.
Ik zat helemaal achter aan het rechterraam en kon goed zien wat er zich buiten allemaal afspeelde. Vrouwen met kindjes in schattige jurkjes, fakeuurwerkenverkopers, kwajongens die op de bus schreven en joelend wegstoven toen ze betrapt werden, mannen in kostuum en hier en daar toch wel een sjofeler figuur.
Het deeltje achterbank dat ik mocht bezetten moest ik steeds verder en verder zoeken. Elke en het raampje daarintegen kwamen steeds dichter en dichter bij. Mijn benen konden slechs in een positie hun gading vinden.. maar ik kon wel teevee kijken! Het was Rambo! Elke en ik hielden ons bezig met het voorspellen wat er allemaal met de massa speierbundel ging gebeuren.. we hadden bijna altijd gelijk! Net die ene keer niet toen ik dacht dat de slechterik in de brandende oven ging vallen maar hij doorboord werd door een zware loden pijp. Die tegelijkertijd de ketel achter die man spiesde. De stoom kwam zo via de buis (en de arme man) naar buiten. Rambo zei: "now you can let of some steam". Vanonder dit luguber beeld dook plots een prediker de bus op. Met de Bijbel (met zilveren blaadjes) in de ene hand en de andere hand met uitgestoken vinger de lucht in. Hij sprak over de blanke studenten in de bus, en trachtte ons te bekeren. Maar dat is mij niet gezien.
Eindelijk kwam de bus in beweging, maar hij wiebelde zo hard dat ik op een bepaald moment echt dacht dat hij ging omkantelen. Op het moment dat dat door mijn hoofd flitste, zag ik het gebouw van de police and roadsafety aan me voorbij passeren.
Na wat overleg en gezoek in de reisgids hebben we besloten naar Lusaka te gaan, eenmaal daar aangekomen zouden we wel zien wat we gingen doen. Daarvoor zaterdagochtend vroeg opgestaan om mijn lakenzak (oma, hij bezorgt me steeds een zalige nachtrust!), tandenborstel en medicatie (mijn verantwoordelijkheid) samen te zoeken en naar de bigbite te vertrekken. Daar vertrekken de grote bussen (die zijn het veiligste) naar Lusaka. We waren nog nooit de richting van bigbite uitgeweest en vroegen aan een meneer of hij wou uitleggen hoe we er kwamen. Mijn stelling werd weer bevestigd. Spreek een deftig uitziende Zambiaan aan en praktisch altijd neemt hij je mee op sleeptouw. Ze gaan niet weg vooraleer je veilig bent waar je moet zijn. Ik verwonder me er steeds over, met hoeveel plezier en overgave ze dit doen. Zonder iets terug te verwachten. In Belgie zou dit nooit gebeuren.Onze meneer deze keer was leerkracht science in een secundaire school in de buurt. Hij nam ons mee naar de bus. Toen we op een bankje wachtten, haalde ik de Bradt gids uit. Ik heb lang met William gepraat over Lusaka en omgeving. Waar nemen we best de bus en wat is de moeite om te bezoeken... Plots werd er luid getoeterd en 'Lusaka' geschreeuwd. Het teken voor ons en ons meneer om recht te springen, de backpacks te nemen en naar de bus te hollen. William onderhandelde over een goede prijs.
Na het bedanken, de nodige 'nice meeting you' en de speciale handdruk op de bus gekropen. Ik had een plaatsje gevonden tussen twee toffe jongens. Het is zo leuk om echt tussen de bevolking te leven. Al gauw knoopte ik een gesprek met hen aan, ze bestookten me allebei met veel vragen, en hadden er volop plezier in dat ik constant tussen hen wisselde van gesprek. Vooral die linkse had een grappige lach. Hij boog dan telkens voorover, sloeg met zijn hand op zijn been en keek me sluiks aan. Als ik erop lette, werkte het ook op mijn gemoed en toen begon de rechtste natuurlijk mee. Gelukkig viel het gesprek na enige tijd stil. Het is altijd leuk hoor, om zo te babbelen, maar ik hou zo van reizen in een bus. Het geeft me een rustig en gemoedelijk gevoel. Wanneer ik in een bus zit, ben ik het liefst in mijn eigen gedachten verzonken. De buurmannen gaven me daar uiteindelijk ook de kans toe.. en al gauw schommelden mijn gedachten tussen Afrika en Belgi‘. Mee met de bewegingen van de bus (die toch niet te onderschatten zijn, de putten in de weg in rekening gebracht).
Elke was in de rij naast mij (in de bus zitten 2 personen links, dan de gang en dan rechts drie personen naast elkaar) ook druk in gesprek met een meisje. Nu en dan vroeg ze me een woordje om te vertalen in het engels. Zo kon ik eigenlijk ook hun gesprek volgen. Het ging voornamelijk over Zambiaans en Afrikaans eten. Het verwonderde me dat Nschima enkel bestaat uit meel en water. Elke legde het recept van pannenkoeken uit. Ze vroeg me het woord voor bloem in het engels. Ik had er nooit bij stilgestaan, bloem is in het engels flour maar in zijn andere betekenis ook flower. Zelfde woord, enkel andere uitspraak.
Na twee uur rijden herkende ik de roundebounds waarover de meneer in Kabwe vertelde. Goed dat ik er met hem over gesproken had, zo herkende ik de weg :) Leuk om mee te volgen.
Toen de bus het station binnenreed, hadden de taxichauffeurs al snel door dat er 4 blanke meisjes aan boord waren. Er werd op de bus geklopt, handen door de ramen gestoken, geroepen... Ik voelde me best populair. Maar ze hebben toch een klein hartje, en enkel een grote mond als de wand van de bus er tussen zit. Want eenmaal afgestapt, waren ze al veel rustiger.
De weg naar Chachacha, de lodge waar we voor een nachtje gingen blijven, was duidelijk uitgelegd in de gids van Zambia. Ik had het goed bekeken hoor, zoveel straten in en dan de tweede rechts. Toen we die straat ingingen bleek er een huis midden van de straat te zijn gebouwd. We waren dus eigenlijk in de juiste straat, maar konden niet naar de andere kant. Mits een serieuze omweg (maar niet alleen door dat huis, ook door onze foute redenering.. zou het dan toch kloppen wat ze zeggen over vrouwen en de kaart lezen?) aan het backpackersmotel geraakt. Geen plaats meer in de dorms, maar wel nog twee huisjes over. Yasmien en ik sliepen in de wat wij noemen, honeymoon suite. Wel erg gezellig. Groot bed (maar klein muskietennet, nachtelijk gekrab tot gevolg) in een driehoekig huisje met strodak.
Na ons geinstalleerd te hebben, op tocht in Lusaka. We zochten een bepaald restaurantje maar we vonden het nergens! Leuk gevolg is wel dat we al een groot deel van de buitenwijken van Lusaka hebben gezien. Wel nog ver stappen naar het centrum dus we hebben een taxi genomen (als je hem nodig hebt, twas een goede +260 977 16 19 87). Ik was al meerdere malen tijdens de wandeling opgeschrikt door het getut van de autos en taxis die voorbij reden. Deze keer mochten we er eentje beantwoorden met een omhoogstoken hand. De taxichaffeur draaide zo snel hij kon, om ons op te pikken. Na onderhandelen over de prijs (we hebben uiteindelijk 15 000 kwacha betaald tot in centrum, das zo'n 3 euro voor ons allemaal) in zijn blauwe auto. Hij vertelde ons dat hij nog niet getrouwd was. Maar wij zagen in hem geen potentiele partner. Herlaas pindakaas (dat eten ze hier trouwens veel).
We vroegen of hij ons kon afzetten aan de pizza-inn... En wat heeft die pizza gesmaakt! Het was al laat in de middag en na de lange busrit en dito wandeling was mijn energiepeil behoorlijk laag. Na de pizza schoot die toch snel de hoogte in, en was ik klaar voor het bezoek aan de marktjes. Tot onze teleurstelling kwamen we wel tot de constatatie dat vele winkeltjes ook de zaterdag gesloten zijn (later te weten gekomen dat dit het gevolg is van de aanhangers van de Seventh day advantist church, hun week begint op zondag met de zaterdag een dag van goed doen en praying). In een enkel winkeltje vonden we wel schoentjes voor Lara die bwachaproof zijn. En dvd's van Prison Break! Heel goedkoop bekomen door de weglooptactiek. De zon brandde hard, maar ik voelde me zo verwaand als ik me zonnebril opzette (ookal is ie van Flair). Bij de insmeersessie hadden we wel meer bekijk dan anders. Hun mooie bruine huid heeft geen zonnemelk nodig!
De plaatselijke Shoprite was under construuction maar de Spar (door hun als Spy uitgesproken) stond er in volle glorie.. De producten zijn wat gelijklopend als die van de Shoprite, maar het is er minder proper. De broden liggen op de grond en alles ziet er wat groezeliger uit. Enkel bananen, drank, yoghurt en kaas gekocht. De wandeling terug naar de chachacha gaf ons weer wat tijd om van de stad te genieten. Een stad die ik eigenlijk helemaal anders had verwacht. Veel properder en met een positievere sfeer. Een leuke ontdekking dus.
Sinds we onze valiezen hebben, hebben we het spel Junglespeed ontdekt. We zijn er al fervent in hoor. Ben zelfs al MEERDERE malen gewonnen (dit is mijn competitiegeest die spreekt). Met een drankje in de zeteltjes aan de bar en naast het zwembad(je)... de mannen van de lodge waren naast ons voetbal aan het kijken en dat gaf een leuke aanvulling aan het enthousiasme waarmee wij het junglespel speelden. Een van de mannen trakteerde ons op het plaatselijke bier. Wel lekker, veel zachter dan het bier in Belgie. Hij was blank maar geboren in Zambia, we kregen zijn kaartje. Om op te bellen als we het nodig hadden. Zambia can be very hard... wat hij daar precies mee bedoelde kon ik op dat moment niet achterhalen. We vroegen hem mee te spelen met ons spel. Daar ging hij graag op in. Toen zaten we daar met z'n vijven met een biertje in de hand (Lara een 7up :)) en de totem grijpklaar in ons midden. Shane kende het spel niet, maar na een aantal rondes was hij wel mee.. Trager dan ons was hij wel, maar dat ligt vermoedelijk aan zijn biertje, dat vast het eerste niet was. Al spelende veel gepraat. Hij nodigt ons uit voor een trip met zijn boot op de Zambesi. We zouden er vissen (op de grote tigerfish), zwemmen (super!), zonnen (nog meer verbranden?)... maar ook olifanten, nijlpaarden en krokodillen zien (zwemmen??). Het is erg verleidelijk om in te gaan op zijn aanbod. We zouden enkel zijn bezine moeten betalen en de busrit naar Lusaka...pompom. Toch, mijn gezond verstand zegt nee, nu hopen dat de anderen er ook zo over denken.
De avond vorderde snel en al dat wandelen maakt moe. Heb me dus teruggetrokken in onze suite. Omdat enkel een strodak ons scheidde van de buitenwereld, konden we veel geluiden horen en een echt Afrikagevoel tot ons laten doordringen. Ik had ook nog wat van het thuisfront gehoord, en dat zorgde ervoor dat ik zalig in slaap ben gevallen.
Zondag 3/2/08
Ik was vroeg op, heb zoals steeds moeite met uitslapen als ik weet dat er weer een spiksplinternieuwe dag staat te wachten om begonnen te worden. Het was aangenaam om onder het strodakje op de frisse stenen te zitten, wachtend op de andere meisjes.
Er zitten hier in het motel natuurlijk ook nog andere mensen, maar die zijn echt niet vriendelijk laat staan sympathiek. Best bizar. Alle blanken die we hier tegengekomen zijn nors. Ze negeren ons eigenlijk. Niet dat ik hun aandacht nodig heb, maar eens gedag zeggen zou wel tof zijn. Ik begrijp niet goed waarom ze zo zijn. Het zal wel beteren eenmaal we hier langer zijn. Dit staat lijnrecht tegenover de vriendelijkheid van de zwarte en blanke Zambianen. Dit maakt het contrast nog groter.
Een ontbijt van bananen haalde me uit mijn gepieker over de reden van die onhartelijke reacties. Ze verschaften me net die energieboost die ik nodig had om in actie te schieten. Die actie hield het zoeken van een bus naar Kabwe in. In het intercity busstation waren veel bussen die die richting uit gingen. Als ze konden, trokken de klantenronselaars met twee aan een arm en drie aan een voet om me precies in hun bus te krijgen (maar de bananen van vanmorgen boden weerstand). Het was een hele drukte maar ik voelde me er zeker niet ongemakkelijk bij. Uiteindelijk kozen we er een groene bus uit en slaagden we erin een goede prijs te krijgen. Zelfs minder dan de prijs die William voor ons regelde in Kabwe voor de bus naar de hoofdstad. We hadden nu natuurlijk ook wel de situatie in ons voordeel. Er was een groot applaus en gelatenheid toen we de busschaufeur de hand gaven om de deal af te ronden. De bussen hier vertrekken maar als ze vol zitten. We moesten dan ook wel wat wachten. Met mondjesmaat stapten meer en meer passagiers op.
Ik zat helemaal achter aan het rechterraam en kon goed zien wat er zich buiten allemaal afspeelde. Vrouwen met kindjes in schattige jurkjes, fakeuurwerkenverkopers, kwajongens die op de bus schreven en joelend wegstoven toen ze betrapt werden, mannen in kostuum en hier en daar toch wel een sjofeler figuur.
Het deeltje achterbank dat ik mocht bezetten moest ik steeds verder en verder zoeken. Elke en het raampje daarintegen kwamen steeds dichter en dichter bij. Mijn benen konden slechs in een positie hun gading vinden.. maar ik kon wel teevee kijken! Het was Rambo! Elke en ik hielden ons bezig met het voorspellen wat er allemaal met de massa speierbundel ging gebeuren.. we hadden bijna altijd gelijk! Net die ene keer niet toen ik dacht dat de slechterik in de brandende oven ging vallen maar hij doorboord werd door een zware loden pijp. Die tegelijkertijd de ketel achter die man spiesde. De stoom kwam zo via de buis (en de arme man) naar buiten. Rambo zei: "now you can let of some steam". Vanonder dit luguber beeld dook plots een prediker de bus op. Met de Bijbel (met zilveren blaadjes) in de ene hand en de andere hand met uitgestoken vinger de lucht in. Hij sprak over de blanke studenten in de bus, en trachtte ons te bekeren. Maar dat is mij niet gezien.
Eindelijk kwam de bus in beweging, maar hij wiebelde zo hard dat ik op een bepaald moment echt dacht dat hij ging omkantelen. Op het moment dat dat door mijn hoofd flitste, zag ik het gebouw van de police and roadsafety aan me voorbij passeren.
vrijdag 1 februari 2008
Dinsdag
Door onze natte kleren het lessen-observeren in Bwacha uitgesteld. Helaas kunnen we de school niet telefonisch bereiken. Afrikanen zijn erg goed in het geven van telefoonnummers die niet kloppen. We hebben dan maar genoten van de warmte die zelfs de prille ochtendzon reeds uitstraalde, dezelfde zon die ook onze broodnodige kleren droogde. Voor dezoveelste keer Uno gespeeld (deze keer moet IK winnen!) en roddelblaadjes gelezen (ik weet nu eindelijk wat ik deze winter zou moeten dragen ;)) op het terrasje voor de rode trapjes van kamer 2c. Helaas was mijn (voordien beige) broek niet uitwasbaar wegens te vuil :p Daarom besloten om naar de markt te verkennen en rokken te zoeken. Ons motel stuurde een 'boy' mee die ons de weg naar een winkeltje moest tonen. En we hebben rokjes gevonden, erg 'modieuze'... maar dat is hier niet belangrijk en de kleermaakster kan al veel verhelpen. Ik vind de marktjes zoals deze, veel aangenamer dan de marktjes die ik in Azie bezocht. De mensen hier kijken wel, en vragen je binnen in hun kraampje, maar ik voel me helemaal niet onveilig. Integendeel. Ik vind de manier waarmee ze hun hulp aanbieden en verlegen gedag zeggen vertederend. We liepen door kleine steegjes, de plassen ontwijkend, tussen eetkraampjes, kledingzaakjes, kleermaaksters, schoenenverkopers... er zijn de wat mooiere huisjes maar evengoed de stalletjes gemaakt van zeilen en aan elkaar gesjorde houten balken.
Waar ik die dag ook erg naar uitkeek was ons eerste bezoek aan het internetcafŽ (Ja Damien, hier spreekt je internetliefje ;)). We hadden er al voor gesloten deuren gestaan maar deze keer zou het lukken. Groot was dan ook mijn (zonverbrande) glimlach toen ik jullie mailtjes las!
woensdag
'S ochtends opnieuw naar het internetcafŽ. Het is echt tijd om het thuisfront in te schakelen in verband met onze verloren bagage. Terwijl ik ijverig alle tag- and referencenumbers aan het doormailen was naar mama (niet zo eenvoudig op een querty-klavier met ENORM traag internet), kregen we telefoon van Loti. Hij was in Lusaka international aerport en deelde mee dat onze bagage is aangekomen. We geloven hem maar half. Er is al zo vaak gezegd dat de bagage er staat, dus zijn we op ons hoede. Ik stuur de mail met de gegevens toch door. Plots is Loti niet meer bereikbaar, we blijven dus nogmaar eens in het afrikaanse ongewisse... Later laat hij toch nog weten dat hij de bagage morgen zal brengen. We'll see...
Als tijdverdrijf nog eens naar onze favo-winkel. Shoprite! Maar vooral ook omdat we niet zoveel zin hebben in een lodge-lunch en graag wat noodvoedsel willen inslaan.De 20 000 kwacha dure kaas smaakte wel erg goed op de sneetjes nog warm brood. Zeker in ons hutje in de tuin van het motel.
Na de lunch (en de noodzakelijke middagrust) naar Nkrumah, om onze lesgeefplanning vast te leggen. Onze lange wandeling was uiteindelijk vruchteloos want toen we aankwamen had Mr Mbewe geen tijd voor ons. Een nieuwe afspraak werd vastgelegd voor morgenochtend, 9 uur. Maar de weg naar Nkrumah voelt al zo vertrouwd en vanzelfsprekend aan dat het helemaal niet erg is om ze eens 'voor niets' te doen. Elke keer komen we nieuwe mensen tegen, de een al met een boeiender verhaal dan de ander. Het enthousiasme van de kindjes langs de weg werkt aanstekelijk. Ze hebben schroom maar eenmaal de stap gezet, blijven ze van ver 'hellow, how are you?" roepen.
Vandaag hebben we ook gemerkt dat het lukt om de laptops op te laden. vandaar dat ik eindelijk eens rustig mijn blog kan schrijven. Geen stress meer dat hij elk moment kan uitvallen! oef :)
donderdag
Als ochtendritueel een deugddoende emmer water over mijn hoofd. Aan mijn voeten zit een klein hagedisachtig wezentje een beetje beduusd te kijken. Zijn kleine, bijna doorzichtige lijfje glijdt weg door het vallende water maar ik kan hem niet pakken. Ik geef hem even de tijd drogere oorden op te zoeken. Hij slaat me voortdurende gade, maar blijft nu wel rustig zitten. Ik bedenk welke naam Lara zou kunnen verzinnen voor dit diertje. We hebben al Fred de spin en Wilma de gekko, die twee wonen op ons plafond.
Deze keer stonden we op 30 minuten tijd aan de schoolpoort van Nkrumah (Debby en Marjolein, de blauwe auto is helaas niet meer daar...)! Te danken aan de friste van het ochtendgloren en het achterlaten van de local slippers... die veroorzaakten enkel wondjes, en we hebben niets bij om te ontsmetten. Echt tijd dat we de valiezen hebben !!! Normaal vandaag... ergens.
Sylvester was maar 45 minuten te laat! Wel met de mededeling dat we eigenlijk nog niets kunnen bespreken. De dame die er ook bij moet zijn is even niet in Kabwe. Handig dat hij dat gisteren niet vertelde. Nieuwe afspraak voor morgen, dit maal om 10 uur. We hebben wel een briefje kunnen meegeven naar Bwacha, via de chauffeur. Zo weten zij ook dat we pas volgende week gaan komen omdat we nog geen decent clothing hebben. Op de terugweg leuke gespreken gehad en zoals steeds veel plezier gemaakt. We zijn op verkenning geweest in de straatjes rond Kabwe. Eigenlijk zit alles hier heel logisch in elkaar en vonden we de weg op het gevoel. We worden wel nog steeds vaak aangsproken door voornamelijk mannen. De vrouwen zeggen eerder bescheiden hallo. De mannen komen een hand geven, en hebben denk ik niet steeds echt zuivere bedoelingen. Deze middag was er een die opnieuw met ons meewandelde. Aangezien hij dronken was, zo snel mogelijk proberen afschudden. Maar dat is niet steeds zo simpel. Negeren is dan de boodschap. Zo komt het steeds in orde.
Yasmien en ik hebben ondertussen besloten les te geven op Nkrumah, de lerarenopleiding. Ik hou van de sfeer die er heerst en de sympathieke docenten en studenten. Het zou leuk zijn om de bachelorproef van Debby en Marjolein van vorig jaar toe te passen en lessen te geven over het lesgeven zelf. Lara en Elke zien het meer zitten om op Bwacha High School stage te lopen. Nu nog afwachten of het voor de scholen ok is.
In de shoprite nieuwe confituur gekocht (wel aardbei, en das niet lekker..) en brood voor lunch. Op de terugweg waren we vurig aan het hopen dat de bagage aan onze deur zou staan. Maar helaas... ik heb me geinstalleerd met Elkes boek op de rode trapjes voor de deur. Ik zit al aan pagina 100 nu! Het is een goed boek, ik weet even de titel niet meer. Maar het gaat over een moord van lang geleden die nu pas ontrafeld kan worden. Het is raar om een boek te lezen dat zich in Europa afspeelt als ik onder de afrikaanse zon zit en voortdurend zambiaanse mensen zie voorbijkomen.
Om vijf uur besluit ik nog wat op de blog te schrijven. Ik neem mijn laptop op mijn schoot en begin te typen. Ik mijmer even weg en kijk door het raampje. Ik word al snel uit mijn dagdromen gerukt als ik een witte wagen, de oprit van de lodge zie opdraaien. Zou het...? Onze bagage!!! Ik had toch gelijk toen ik zei tegen Yasmien dat ik zeker was ze vandaag te krijgen.. :) Mijn intu•tie laat me niet in de steek. Loti en de principle van Nkrumah stapten uit. En ja hoor, onze bagage zat ik de laadruimte. Veel werknemers en gasten van de lodge kwamen kijken naar onze valiezen. Iedereen leefde al de hele week mee met ons gebrek aan propere kleren en materiaal, de vreugde was voelbaar onder alle aanwezigen. Het was een tof moment. We merkten wel dat de zak van Yasmien was opengeknipt en bij nader onderzoek bleek dat chocolaatjes gestolen waren. Uit de valies van Elke waren 4-kleurenstylo's getsjoept... Gelukkig is al de rest van ons materiaal er nog. Ik ben erg blij dat ik mijn bagage op laatste moment nog gesloten heb met een slotje. Het eerste wat ik heb gedaan heb als ik mijn valies opende is mijn verbrande huid ingesmeerd met bodymelk. Het piekte vreselijk maar voelde tegelijkertijd zo goed aan. Nu moet ik wel in de ochtend kiezen wat ik zal aandoen. Ik vond het wel gemakkelijk zo zonder enige keuze van kleren :) Even was er wel een gevoel van leegte. Ik had, samen met de anderen, veel moeite gedaan om de bagage uiteindelijk hier te krijgen. En nu ze er was.. jah, nu was ze er. Ik zal iets anders moeten zoeken om voor te ijveren. Het huisje rechtover Nkrumah! Hopelijk kunnen we er snel in.
Zou ik nog een smsje sturen naar Nicole? Ze is de bazin van het motel hier en stuurt me geregeld een berichtje. Meestal gewoon zomaar. Ik vind het wel sympathiek maar wil er ook niet teveel aan meedoen. Het is wat bizar dat ze hier vaak een smsje naar ons sturen om te sturen. Ik strooide liefst mijn gsmnummer niet teveel rond, maar door zo vaak te moeten bellen voor de bagage en het bereikbaar moeten blijven voor als de bagage toekomt of er een probleem is, heeft ervoor gezorg dat ik meerdere mensen mijn nummer heb gegeven. Ik ga er toch voorlopig zo min mogelijk op in.
Ik weet niet wanneer mijn berichtjes naar jullie toekomen. Ik heb er al verschillende gezonden maar soms merk ik dat ze niet aankomen. Aangezien ik niet weet of ze toekomen, hoop ik dat jullie me vergeven als het me niet lukt een berichtje te beanwoorden! :-) ...
Door onze natte kleren het lessen-observeren in Bwacha uitgesteld. Helaas kunnen we de school niet telefonisch bereiken. Afrikanen zijn erg goed in het geven van telefoonnummers die niet kloppen. We hebben dan maar genoten van de warmte die zelfs de prille ochtendzon reeds uitstraalde, dezelfde zon die ook onze broodnodige kleren droogde. Voor dezoveelste keer Uno gespeeld (deze keer moet IK winnen!) en roddelblaadjes gelezen (ik weet nu eindelijk wat ik deze winter zou moeten dragen ;)) op het terrasje voor de rode trapjes van kamer 2c. Helaas was mijn (voordien beige) broek niet uitwasbaar wegens te vuil :p Daarom besloten om naar de markt te verkennen en rokken te zoeken. Ons motel stuurde een 'boy' mee die ons de weg naar een winkeltje moest tonen. En we hebben rokjes gevonden, erg 'modieuze'... maar dat is hier niet belangrijk en de kleermaakster kan al veel verhelpen. Ik vind de marktjes zoals deze, veel aangenamer dan de marktjes die ik in Azie bezocht. De mensen hier kijken wel, en vragen je binnen in hun kraampje, maar ik voel me helemaal niet onveilig. Integendeel. Ik vind de manier waarmee ze hun hulp aanbieden en verlegen gedag zeggen vertederend. We liepen door kleine steegjes, de plassen ontwijkend, tussen eetkraampjes, kledingzaakjes, kleermaaksters, schoenenverkopers... er zijn de wat mooiere huisjes maar evengoed de stalletjes gemaakt van zeilen en aan elkaar gesjorde houten balken.
Waar ik die dag ook erg naar uitkeek was ons eerste bezoek aan het internetcafŽ (Ja Damien, hier spreekt je internetliefje ;)). We hadden er al voor gesloten deuren gestaan maar deze keer zou het lukken. Groot was dan ook mijn (zonverbrande) glimlach toen ik jullie mailtjes las!
woensdag
'S ochtends opnieuw naar het internetcafŽ. Het is echt tijd om het thuisfront in te schakelen in verband met onze verloren bagage. Terwijl ik ijverig alle tag- and referencenumbers aan het doormailen was naar mama (niet zo eenvoudig op een querty-klavier met ENORM traag internet), kregen we telefoon van Loti. Hij was in Lusaka international aerport en deelde mee dat onze bagage is aangekomen. We geloven hem maar half. Er is al zo vaak gezegd dat de bagage er staat, dus zijn we op ons hoede. Ik stuur de mail met de gegevens toch door. Plots is Loti niet meer bereikbaar, we blijven dus nogmaar eens in het afrikaanse ongewisse... Later laat hij toch nog weten dat hij de bagage morgen zal brengen. We'll see...
Als tijdverdrijf nog eens naar onze favo-winkel. Shoprite! Maar vooral ook omdat we niet zoveel zin hebben in een lodge-lunch en graag wat noodvoedsel willen inslaan.De 20 000 kwacha dure kaas smaakte wel erg goed op de sneetjes nog warm brood. Zeker in ons hutje in de tuin van het motel.
Na de lunch (en de noodzakelijke middagrust) naar Nkrumah, om onze lesgeefplanning vast te leggen. Onze lange wandeling was uiteindelijk vruchteloos want toen we aankwamen had Mr Mbewe geen tijd voor ons. Een nieuwe afspraak werd vastgelegd voor morgenochtend, 9 uur. Maar de weg naar Nkrumah voelt al zo vertrouwd en vanzelfsprekend aan dat het helemaal niet erg is om ze eens 'voor niets' te doen. Elke keer komen we nieuwe mensen tegen, de een al met een boeiender verhaal dan de ander. Het enthousiasme van de kindjes langs de weg werkt aanstekelijk. Ze hebben schroom maar eenmaal de stap gezet, blijven ze van ver 'hellow, how are you?" roepen.
Vandaag hebben we ook gemerkt dat het lukt om de laptops op te laden. vandaar dat ik eindelijk eens rustig mijn blog kan schrijven. Geen stress meer dat hij elk moment kan uitvallen! oef :)
donderdag
Als ochtendritueel een deugddoende emmer water over mijn hoofd. Aan mijn voeten zit een klein hagedisachtig wezentje een beetje beduusd te kijken. Zijn kleine, bijna doorzichtige lijfje glijdt weg door het vallende water maar ik kan hem niet pakken. Ik geef hem even de tijd drogere oorden op te zoeken. Hij slaat me voortdurende gade, maar blijft nu wel rustig zitten. Ik bedenk welke naam Lara zou kunnen verzinnen voor dit diertje. We hebben al Fred de spin en Wilma de gekko, die twee wonen op ons plafond.
Deze keer stonden we op 30 minuten tijd aan de schoolpoort van Nkrumah (Debby en Marjolein, de blauwe auto is helaas niet meer daar...)! Te danken aan de friste van het ochtendgloren en het achterlaten van de local slippers... die veroorzaakten enkel wondjes, en we hebben niets bij om te ontsmetten. Echt tijd dat we de valiezen hebben !!! Normaal vandaag... ergens.
Sylvester was maar 45 minuten te laat! Wel met de mededeling dat we eigenlijk nog niets kunnen bespreken. De dame die er ook bij moet zijn is even niet in Kabwe. Handig dat hij dat gisteren niet vertelde. Nieuwe afspraak voor morgen, dit maal om 10 uur. We hebben wel een briefje kunnen meegeven naar Bwacha, via de chauffeur. Zo weten zij ook dat we pas volgende week gaan komen omdat we nog geen decent clothing hebben. Op de terugweg leuke gespreken gehad en zoals steeds veel plezier gemaakt. We zijn op verkenning geweest in de straatjes rond Kabwe. Eigenlijk zit alles hier heel logisch in elkaar en vonden we de weg op het gevoel. We worden wel nog steeds vaak aangsproken door voornamelijk mannen. De vrouwen zeggen eerder bescheiden hallo. De mannen komen een hand geven, en hebben denk ik niet steeds echt zuivere bedoelingen. Deze middag was er een die opnieuw met ons meewandelde. Aangezien hij dronken was, zo snel mogelijk proberen afschudden. Maar dat is niet steeds zo simpel. Negeren is dan de boodschap. Zo komt het steeds in orde.
Yasmien en ik hebben ondertussen besloten les te geven op Nkrumah, de lerarenopleiding. Ik hou van de sfeer die er heerst en de sympathieke docenten en studenten. Het zou leuk zijn om de bachelorproef van Debby en Marjolein van vorig jaar toe te passen en lessen te geven over het lesgeven zelf. Lara en Elke zien het meer zitten om op Bwacha High School stage te lopen. Nu nog afwachten of het voor de scholen ok is.
In de shoprite nieuwe confituur gekocht (wel aardbei, en das niet lekker..) en brood voor lunch. Op de terugweg waren we vurig aan het hopen dat de bagage aan onze deur zou staan. Maar helaas... ik heb me geinstalleerd met Elkes boek op de rode trapjes voor de deur. Ik zit al aan pagina 100 nu! Het is een goed boek, ik weet even de titel niet meer. Maar het gaat over een moord van lang geleden die nu pas ontrafeld kan worden. Het is raar om een boek te lezen dat zich in Europa afspeelt als ik onder de afrikaanse zon zit en voortdurend zambiaanse mensen zie voorbijkomen.
Om vijf uur besluit ik nog wat op de blog te schrijven. Ik neem mijn laptop op mijn schoot en begin te typen. Ik mijmer even weg en kijk door het raampje. Ik word al snel uit mijn dagdromen gerukt als ik een witte wagen, de oprit van de lodge zie opdraaien. Zou het...? Onze bagage!!! Ik had toch gelijk toen ik zei tegen Yasmien dat ik zeker was ze vandaag te krijgen.. :) Mijn intu•tie laat me niet in de steek. Loti en de principle van Nkrumah stapten uit. En ja hoor, onze bagage zat ik de laadruimte. Veel werknemers en gasten van de lodge kwamen kijken naar onze valiezen. Iedereen leefde al de hele week mee met ons gebrek aan propere kleren en materiaal, de vreugde was voelbaar onder alle aanwezigen. Het was een tof moment. We merkten wel dat de zak van Yasmien was opengeknipt en bij nader onderzoek bleek dat chocolaatjes gestolen waren. Uit de valies van Elke waren 4-kleurenstylo's getsjoept... Gelukkig is al de rest van ons materiaal er nog. Ik ben erg blij dat ik mijn bagage op laatste moment nog gesloten heb met een slotje. Het eerste wat ik heb gedaan heb als ik mijn valies opende is mijn verbrande huid ingesmeerd met bodymelk. Het piekte vreselijk maar voelde tegelijkertijd zo goed aan. Nu moet ik wel in de ochtend kiezen wat ik zal aandoen. Ik vond het wel gemakkelijk zo zonder enige keuze van kleren :) Even was er wel een gevoel van leegte. Ik had, samen met de anderen, veel moeite gedaan om de bagage uiteindelijk hier te krijgen. En nu ze er was.. jah, nu was ze er. Ik zal iets anders moeten zoeken om voor te ijveren. Het huisje rechtover Nkrumah! Hopelijk kunnen we er snel in.
Zou ik nog een smsje sturen naar Nicole? Ze is de bazin van het motel hier en stuurt me geregeld een berichtje. Meestal gewoon zomaar. Ik vind het wel sympathiek maar wil er ook niet teveel aan meedoen. Het is wat bizar dat ze hier vaak een smsje naar ons sturen om te sturen. Ik strooide liefst mijn gsmnummer niet teveel rond, maar door zo vaak te moeten bellen voor de bagage en het bereikbaar moeten blijven voor als de bagage toekomt of er een probleem is, heeft ervoor gezorg dat ik meerdere mensen mijn nummer heb gegeven. Ik ga er toch voorlopig zo min mogelijk op in.
Ik weet niet wanneer mijn berichtjes naar jullie toekomen. Ik heb er al verschillende gezonden maar soms merk ik dat ze niet aankomen. Aangezien ik niet weet of ze toekomen, hoop ik dat jullie me vergeven als het me niet lukt een berichtje te beanwoorden! :-) ...
Abonneren op:
Posts (Atom)
