Ons eerste weekend!

Maandag ga ik officieel observeren in Nkrumah. Er ligt dus een heel weekend voor ons om Zambia te verkennen. Een weekend is helaas wel kort als je rekening moet houden met het feit dat de bussen hier in het donker niet op de baan mogen.

Na wat overleg en gezoek in de reisgids hebben we besloten naar Lusaka te gaan, eenmaal daar aangekomen zouden we wel zien wat we gingen doen. Daarvoor zaterdagochtend vroeg opgestaan om mijn lakenzak (oma, hij bezorgt me steeds een zalige nachtrust!), tandenborstel en medicatie (mijn verantwoordelijkheid) samen te zoeken en naar de bigbite te vertrekken. Daar vertrekken de grote bussen (die zijn het veiligste) naar Lusaka. We waren nog nooit de richting van bigbite uitgeweest en vroegen aan een meneer of hij wou uitleggen hoe we er kwamen. Mijn stelling werd weer bevestigd. Spreek een deftig uitziende Zambiaan aan en praktisch altijd neemt hij je mee op sleeptouw. Ze gaan niet weg vooraleer je veilig bent waar je moet zijn. Ik verwonder me er steeds over, met hoeveel plezier en overgave ze dit doen. Zonder iets terug te verwachten. In Belgie zou dit nooit gebeuren.Onze meneer deze keer was leerkracht science in een secundaire school in de buurt. Hij nam ons mee naar de bus. Toen we op een bankje wachtten, haalde ik de Bradt gids uit. Ik heb lang met William gepraat over Lusaka en omgeving. Waar nemen we best de bus en wat is de moeite om te bezoeken... Plots werd er luid getoeterd en 'Lusaka' geschreeuwd. Het teken voor ons en ons meneer om recht te springen, de backpacks te nemen en naar de bus te hollen. William onderhandelde over een goede prijs.

Na het bedanken, de nodige 'nice meeting you' en de speciale handdruk op de bus gekropen. Ik had een plaatsje gevonden tussen twee toffe jongens. Het is zo leuk om echt tussen de bevolking te leven. Al gauw knoopte ik een gesprek met hen aan, ze bestookten me allebei met veel vragen, en hadden er volop plezier in dat ik constant tussen hen wisselde van gesprek. Vooral die linkse had een grappige lach. Hij boog dan telkens voorover, sloeg met zijn hand op zijn been en keek me sluiks aan. Als ik erop lette, werkte het ook op mijn gemoed en toen begon de rechtste natuurlijk mee. Gelukkig viel het gesprek na enige tijd stil. Het is altijd leuk hoor, om zo te babbelen, maar ik hou zo van reizen in een bus. Het geeft me een rustig en gemoedelijk gevoel. Wanneer ik in een bus zit, ben ik het liefst in mijn eigen gedachten verzonken. De buurmannen gaven me daar uiteindelijk ook de kans toe.. en al gauw schommelden mijn gedachten tussen Afrika en Belgi‘. Mee met de bewegingen van de bus (die toch niet te onderschatten zijn, de putten in de weg in rekening gebracht).

Elke was in de rij naast mij (in de bus zitten 2 personen links, dan de gang en dan rechts drie personen naast elkaar) ook druk in gesprek met een meisje. Nu en dan vroeg ze me een woordje om te vertalen in het engels. Zo kon ik eigenlijk ook hun gesprek volgen. Het ging voornamelijk over Zambiaans en Afrikaans eten. Het verwonderde me dat Nschima enkel bestaat uit meel en water. Elke legde het recept van pannenkoeken uit. Ze vroeg me het woord voor bloem in het engels. Ik had er nooit bij stilgestaan, bloem is in het engels flour maar in zijn andere betekenis ook flower. Zelfde woord, enkel andere uitspraak.

Na twee uur rijden herkende ik de roundebounds waarover de meneer in Kabwe vertelde. Goed dat ik er met hem over gesproken had, zo herkende ik de weg :) Leuk om mee te volgen.

Toen de bus het station binnenreed, hadden de taxichauffeurs al snel door dat er 4 blanke meisjes aan boord waren. Er werd op de bus geklopt, handen door de ramen gestoken, geroepen... Ik voelde me best populair. Maar ze hebben toch een klein hartje, en enkel een grote mond als de wand van de bus er tussen zit. Want eenmaal afgestapt, waren ze al veel rustiger.
De weg naar Chachacha, de lodge waar we voor een nachtje gingen blijven, was duidelijk uitgelegd in de gids van Zambia. Ik had het goed bekeken hoor, zoveel straten in en dan de tweede rechts. Toen we die straat ingingen bleek er een huis midden van de straat te zijn gebouwd. We waren dus eigenlijk in de juiste straat, maar konden niet naar de andere kant. Mits een serieuze omweg (maar niet alleen door dat huis, ook door onze foute redenering.. zou het dan toch kloppen wat ze zeggen over vrouwen en de kaart lezen?) aan het backpackersmotel geraakt. Geen plaats meer in de dorms, maar wel nog twee huisjes over. Yasmien en ik sliepen in de wat wij noemen, honeymoon suite. Wel erg gezellig. Groot bed (maar klein muskietennet, nachtelijk gekrab tot gevolg) in een driehoekig huisje met strodak.

Na ons geinstalleerd te hebben, op tocht in Lusaka. We zochten een bepaald restaurantje maar we vonden het nergens! Leuk gevolg is wel dat we al een groot deel van de buitenwijken van Lusaka hebben gezien. Wel nog ver stappen naar het centrum dus we hebben een taxi genomen (als je hem nodig hebt, twas een goede +260 977 16 19 87). Ik was al meerdere malen tijdens de wandeling opgeschrikt door het getut van de autos en taxis die voorbij reden. Deze keer mochten we er eentje beantwoorden met een omhoogstoken hand. De taxichaffeur draaide zo snel hij kon, om ons op te pikken. Na onderhandelen over de prijs (we hebben uiteindelijk 15 000 kwacha betaald tot in centrum, das zo'n 3 euro voor ons allemaal) in zijn blauwe auto. Hij vertelde ons dat hij nog niet getrouwd was. Maar wij zagen in hem geen potentiele partner. Herlaas pindakaas (dat eten ze hier trouwens veel).

We vroegen of hij ons kon afzetten aan de pizza-inn... En wat heeft die pizza gesmaakt! Het was al laat in de middag en na de lange busrit en dito wandeling was mijn energiepeil behoorlijk laag. Na de pizza schoot die toch snel de hoogte in, en was ik klaar voor het bezoek aan de marktjes. Tot onze teleurstelling kwamen we wel tot de constatatie dat vele winkeltjes ook de zaterdag gesloten zijn (later te weten gekomen dat dit het gevolg is van de aanhangers van de Seventh day advantist church, hun week begint op zondag met de zaterdag een dag van goed doen en praying). In een enkel winkeltje vonden we wel schoentjes voor Lara die bwachaproof zijn. En dvd's van Prison Break! Heel goedkoop bekomen door de weglooptactiek. De zon brandde hard, maar ik voelde me zo verwaand als ik me zonnebril opzette (ookal is ie van Flair). Bij de insmeersessie hadden we wel meer bekijk dan anders. Hun mooie bruine huid heeft geen zonnemelk nodig!

De plaatselijke Shoprite was under construuction maar de Spar (door hun als Spy uitgesproken) stond er in volle glorie.. De producten zijn wat gelijklopend als die van de Shoprite, maar het is er minder proper. De broden liggen op de grond en alles ziet er wat groezeliger uit. Enkel bananen, drank, yoghurt en kaas gekocht. De wandeling terug naar de chachacha gaf ons weer wat tijd om van de stad te genieten. Een stad die ik eigenlijk helemaal anders had verwacht. Veel properder en met een positievere sfeer. Een leuke ontdekking dus.

Sinds we onze valiezen hebben, hebben we het spel Junglespeed ontdekt. We zijn er al fervent in hoor. Ben zelfs al MEERDERE malen gewonnen (dit is mijn competitiegeest die spreekt). Met een drankje in de zeteltjes aan de bar en naast het zwembad(je)... de mannen van de lodge waren naast ons voetbal aan het kijken en dat gaf een leuke aanvulling aan het enthousiasme waarmee wij het junglespel speelden. Een van de mannen trakteerde ons op het plaatselijke bier. Wel lekker, veel zachter dan het bier in Belgie. Hij was blank maar geboren in Zambia, we kregen zijn kaartje. Om op te bellen als we het nodig hadden. Zambia can be very hard... wat hij daar precies mee bedoelde kon ik op dat moment niet achterhalen. We vroegen hem mee te spelen met ons spel. Daar ging hij graag op in. Toen zaten we daar met z'n vijven met een biertje in de hand (Lara een 7up :)) en de totem grijpklaar in ons midden. Shane kende het spel niet, maar na een aantal rondes was hij wel mee.. Trager dan ons was hij wel, maar dat ligt vermoedelijk aan zijn biertje, dat vast het eerste niet was. Al spelende veel gepraat. Hij nodigt ons uit voor een trip met zijn boot op de Zambesi. We zouden er vissen (op de grote tigerfish), zwemmen (super!), zonnen (nog meer verbranden?)... maar ook olifanten, nijlpaarden en krokodillen zien (zwemmen??). Het is erg verleidelijk om in te gaan op zijn aanbod. We zouden enkel zijn bezine moeten betalen en de busrit naar Lusaka...pompom. Toch, mijn gezond verstand zegt nee, nu hopen dat de anderen er ook zo over denken.

De avond vorderde snel en al dat wandelen maakt moe. Heb me dus teruggetrokken in onze suite. Omdat enkel een strodak ons scheidde van de buitenwereld, konden we veel geluiden horen en een echt Afrikagevoel tot ons laten doordringen. Ik had ook nog wat van het thuisfront gehoord, en dat zorgde ervoor dat ik zalig in slaap ben gevallen.

Zondag 3/2/08

Ik was vroeg op, heb zoals steeds moeite met uitslapen als ik weet dat er weer een spiksplinternieuwe dag staat te wachten om begonnen te worden. Het was aangenaam om onder het strodakje op de frisse stenen te zitten, wachtend op de andere meisjes.

Er zitten hier in het motel natuurlijk ook nog andere mensen, maar die zijn echt niet vriendelijk laat staan sympathiek. Best bizar. Alle blanken die we hier tegengekomen zijn nors. Ze negeren ons eigenlijk. Niet dat ik hun aandacht nodig heb, maar eens gedag zeggen zou wel tof zijn. Ik begrijp niet goed waarom ze zo zijn. Het zal wel beteren eenmaal we hier langer zijn. Dit staat lijnrecht tegenover de vriendelijkheid van de zwarte en blanke Zambianen. Dit maakt het contrast nog groter.

Een ontbijt van bananen haalde me uit mijn gepieker over de reden van die onhartelijke reacties. Ze verschaften me net die energieboost die ik nodig had om in actie te schieten. Die actie hield het zoeken van een bus naar Kabwe in. In het intercity busstation waren veel bussen die die richting uit gingen. Als ze konden, trokken de klantenronselaars met twee aan een arm en drie aan een voet om me precies in hun bus te krijgen (maar de bananen van vanmorgen boden weerstand). Het was een hele drukte maar ik voelde me er zeker niet ongemakkelijk bij. Uiteindelijk kozen we er een groene bus uit en slaagden we erin een goede prijs te krijgen. Zelfs minder dan de prijs die William voor ons regelde in Kabwe voor de bus naar de hoofdstad. We hadden nu natuurlijk ook wel de situatie in ons voordeel. Er was een groot applaus en gelatenheid toen we de busschaufeur de hand gaven om de deal af te ronden. De bussen hier vertrekken maar als ze vol zitten. We moesten dan ook wel wat wachten. Met mondjesmaat stapten meer en meer passagiers op.

Ik zat helemaal achter aan het rechterraam en kon goed zien wat er zich buiten allemaal afspeelde. Vrouwen met kindjes in schattige jurkjes, fakeuurwerkenverkopers, kwajongens die op de bus schreven en joelend wegstoven toen ze betrapt werden, mannen in kostuum en hier en daar toch wel een sjofeler figuur.

Het deeltje achterbank dat ik mocht bezetten moest ik steeds verder en verder zoeken. Elke en het raampje daarintegen kwamen steeds dichter en dichter bij. Mijn benen konden slechs in een positie hun gading vinden.. maar ik kon wel teevee kijken! Het was Rambo! Elke en ik hielden ons bezig met het voorspellen wat er allemaal met de massa speierbundel ging gebeuren.. we hadden bijna altijd gelijk! Net die ene keer niet toen ik dacht dat de slechterik in de brandende oven ging vallen maar hij doorboord werd door een zware loden pijp. Die tegelijkertijd de ketel achter die man spiesde. De stoom kwam zo via de buis (en de arme man) naar buiten. Rambo zei: "now you can let of some steam". Vanonder dit luguber beeld dook plots een prediker de bus op. Met de Bijbel (met zilveren blaadjes) in de ene hand en de andere hand met uitgestoken vinger de lucht in. Hij sprak over de blanke studenten in de bus, en trachtte ons te bekeren. Maar dat is mij niet gezien.

Eindelijk kwam de bus in beweging, maar hij wiebelde zo hard dat ik op een bepaald moment echt dacht dat hij ging omkantelen. Op het moment dat dat door mijn hoofd flitste, zag ik het gebouw van de police and roadsafety aan me voorbij passeren.