Eerste week in Nkrumah

Een beetje een vervelende start van de week, het eerste uur dat ik ging observeren viel tegen! De HOD van science (head of departement) nam me mee naar de les biologie van het eerste jaar. Toen ik de klas binnenkwam, keek de lerares zo kwaad! Ik was niet welkom. Ik groette de studenten in de klas (26 leerlingen, bijna allemaal jongens) en ze gaven me een antwoord, monotoon in koor. Er werd een stoeltje achteraan in de klas vrijgemaakt waarop ik mocht gaan zitten. Het stoeltje was veel hoger dan die van de andere studenten, ik zat precies op een troon, beetje grappig wel. Zo viel ik nog meer op in die klas van zwartjes.

Tijdens de les leerden de studenten hoe ze een voorwerp onder de microscoop kunnen meten. Ik schrok toch wel als ik zag hoeveel materiaal er in de klas aanwezig was. Betrekkelijk nieuwe microscopen, lenzen van verschillende vergrotingen, ingewikkelde rekenmachines en een witte labojas voor elk.

Tijdens de les gunde de leerkracht me geen blik waardig. Na twee uur liep de les op zijn einde en was het tijd voor teabreak. Ik holde de lerares achterna om haar te bedanken dat ik de les mocht bijwonen, toen glimlachte ze (heel even). Tijdens de daaropvolgende uren die ik observeerde (ICT en psychology) begon ik stilaan te merken dat het niet simpel ging zijn om hier les te mogen geven!

De Ict-les was een microteaching. Natuurlijk vroeg de leerkracht aan mij of ik de lessen die gegeven werden wou beoordelen. Dat wilde ik graag doen, maar ik zag maar weinig goede punten die ik kon opnoemen. Niet dat het slechte leerkrachten in spe zijn! Maar hun manier van werken is gewoon helemaal anders. Ik durfde niet veel werkpuntjes opnoemen, omdat ik wist dat de leerkracht de lesjes wel erg goed vond. Voorzichtig heb ik geprobeerd enkele principes uit te leggen zoals inductie. Ik gaf voorbeeldjes, maar ik denk niet dat de studenten en de leerkracht er de meerwaarde van inzagen. Na mijn uitleg merkte ik op dat de computer voor me in standby was gegaan. Als screensaver verscheen de tekst 'believe Jezus, he saves' in rode letters. Een hele geruststelling, was ik gelovig geweest.

De studenten zijn allemaal heel sympathiek. De een al nieuwsgieriger dan de ander, maar allemaal heel open en zo ontzettend gemotiveerd om te leren! Het is niet te vergelijken met de schoolmoeheid waarmee we in onze scholen meer en meer te maken krijgen. Ze lachen vaak met mijn eerste woordjes Bemba maar de zinnetjes Nederlands dat ik hen leerde zijn net zo grappig! Er zijn al een aantal studenten die me bij naam aanspreken en allemaal zijn ze erg benieuwd naar onze ervaringen hier en in Belgi‘. Erg leuk!

Tijdens de lunch hadden Yasmien en ik drie uur vrij. We trokken onze wandelschoenen aan (letterlijk want zo maken we onze deftige schoentjes waarmee we op school rondlopen niet te vuil in de vele modderpoelen) en vertrokken naar de Shoprite. Na de inkopen installeerden we ons op een muurtje om de yoghurt en het brood op te eten. Momenteel eten we hier eigenlijk voornamelijk brood met confituur (wat ik thuis NOOIT eet), chips (eet in natuurlijk wel ;)) en kip met rijst. Als tussendoortje bananen of een yoghurtje... ik zat daar goed op het muurtje en het sobere eten smaakte me al was het er eentje van Romeinse overdaad.

We sprongen van het kleine muurtje en hadden nog 2 uur tijd over. Een klein uurtje daarvan hadden we nodig om naar school te wandelen. De overige tijd gingen we al surfend op het net spenderen. Wat moesten we anders? :)

Ik zat op een wankele manke stoel aan computer nummer 7, toen aan nummer 8 een blanke man opdook. We begonnen te praten. Hij vertelde dat hij hier voor 6 jaar in de bush ging wonen en momenteel in Kabwe was voor zijn les Bemba. Hij wou ons graag eens mee uit nemen voor een koffie. Mijn heilig zieltje schrok wel even toen hij missionaris bleek te zijn! Het lijkt me wel heel interessant met hem te praten, dus wisselden we contactgegevens uit. We konden eens mee naar de bush, waar hij woont. Dat lijkt me een hele ervaring!

Dinsdag

Opnieuw een dag waarop Yasmien en ik probeerden zoveel mogelijk te regelen met betrekking tot ons lesgeven. Maar het blijkt nog steeds erg moeilijk. We zijn uiteindelijk wat lessen gaan observeren. Het was een leerrijke ervaring, maar verdere plannen voor ons zijn er nog niet opgedoken. Misschien morgen?!

De avond was leuk, al geraakten we tijdens onze maaltijd (kip met rijst) niet verlost van Sylvia. Een lieve mevrouw die helaas geen grenzen kent in haar levensverhalen en ons zo geen rust gunt. Het gesprek kreeg wel een speciale wending toen alle elektriciteit uitviel (door de hevige regen en storm). Het was pikkedonker (jammer dat ik geen sterren kan 'lezen', het was de uitgelezen situatie...)!

Ik babbelde verder met de praatgrage dame, maar in een donkerdere dimensie, we zagen namelijk echt niets! Na een poosje kregen we allemaal een kaarsje en ik zocht mijn weg naar Lara die op de kamer was gebleven. Ik tastte in het flikkerende kaarslicht naar een schaaltje om onze enige lichtbron stevig in vast te zetten en nam daarna Lara mee naar Elke en Yasmien. Voor een sessie prison break 2! We hadden nog laptopenergie voor een uurtje ofzo, dus tijd genoeg voor een aflevering van de spannende serie met handsome Scofield!

Woensdag

Vandaag verdere vorderingen in onze strijd naar lesuurtjes! Van de principle naar de vice, van de HOD over de HOS naar de mentor, van geschiedenis tot biologie, richting lokaal 12 via kantoor 28... en uiteindelijk tot bij Mr. Zulu! Na nogmaar eens ons verhaal te doen, kregen we van hem eindelijk een lessenrooster! Zou onze stage toch nog vorm krijgen?

Hij zei wel dat we vandaag tot 16u niets meer kunnen doen, pas dan is er een meeting met hem en een andere leerkracht. Dan opnieuw bespreken wat er precies gaat gebeuren. Dus hopelijk komt het in orde en hebben we onze uren. Ik hou jullie op de hoogte!

We besloten de middag door te brengen in het motel en tegen vier uur terug te keren naar school. Na even wandelen stopte er een auto naast ons, we kregen opnieuw een lift van een van de leerkrachten (deze keer van de school recht tegenover Nkrumah)! Altijd fun, en handig!

Rond drie uur vertrokken om rustig te wandelen naar Nkrumah. We waren wel wat te vroeg, dus namen we plaats op het bankje dat we nu al zo goed kennen. Om vier uur nog geen Zulu te zien. Misschien is hij in het computerlokaal? Even kijken, maar geen Zulu... terug naar het kantoortje maar onderweg werden we aangesproken door 2 jongens! Ngonga en Saul stelden zich voor. Ngonga wilde graag een vervolg op de Nederlandse les die hij vorig jaar van David kreeg. Hij sprak zelfs nog enkele woordjes Nederlands! Ik heb morgen met hen afgesproken om onze uurroosters eens samen te leggen. Er moet zeker een plaatsje zijn voor de Vlaamse taal!

Na beide jongens te verzekeren dat we absoluut contact gingen houden, stapten we de trapjes af en de volgende weer op richting kantoor Zulu. De next stop was eerst nog Mr Christiaan. Een Duitser die sinds een week op Nkrumah werkt. We spraken met hem af een half uurtje later in zijn kantoor (waar we uiteindelijk ook Nicole van Australie ontmoeten die samen met ons in het huisje gaat wonen). Nog geen twee stappen verder klampte de mentor Frans ons aan. Wanneer komen jullie nog eens mee naar de franse les (dat hadden we al eens gedaan, en het was heel gezellig... ook de mentor zelf is heel hartelijk)? Loti liep ook net langs en we gaven hem zijn chocolaatjes die we speciaal bewaard hadden.

Zo ging de tijd heel snel, en toen we aan het kantoortje aankwamen voor de meeting, was Mr Zulu waarempel daar! We kwamen overeen dat het niet lukt om in Nkrumah onze eigen vakken te geven, ze willen dat liever niet... maar we hebben voet bij stuk gehouden voor de methodology. En het lukte, want nu mogen we 5 uur les geven op Nkrumah aan de eerste en tweede jaars over de verschillende methodes van lesgeven en evalueren... de andere uren gaan we op Bwacha geven. En bij nader inzien, hadden we dat eigenlijk deze morgen al vastgelegd...

Donderdag

Het busje van kwart voor 7 aan de Hungry Lion net niet gehaald! Maar hier is dat allemaal niet erg, transport genoeg. We klauterden in een blauw minibusje. Het wiebelde zo hard in de putten van de weg dat ik nu en dan bijna met mijn hoofd tegen het dakje stootte. Er stapte meer en meer volk op, en net als je denkt dat het niet meer kan, komt er nog iemand bij. Op die manier samengedrukt en volledig wakker gewiebeld de poort van Bwacha binnengestapt.

Yasmien en ik gingen eerst naar de principle om ons opnieuw aan te melden. Want vorige week was besloten dat wij niet hier gingen lesgeven. We werden enorm hartelijk ontvangen. Ook in de staffroom was iedereen zo blij om Yasmien en mij terug te zien. Had ik zo een ontvangst even niet verwacht! Ik moest wel nog lang wachten tot ik een les biologie kon observeren. Ik ging op een bankje in het ochtendzonnetje zitten en sporadisch maakte ik een gesprekje met de voorbijkomende leerkrachten. Ondertussen probeerde ik mijn timetable in elkaar te puzzelen.

Daarvoor moest ik steeds mee met de HOD van science. Ik mocht meerdere malen in zijn kantoortje zitten, waar we enkele woorden wisselden en opnieuw vertrokken naar een andere leerkracht. Dan terug in zijn kantoortje om alles te bespreken en nog eens weg. Ik kon niet vinden waarom we steeds naar zijn MINI-kantoortje moesten... zeker niet omdat we samen amper binnenkonden en het eeuwen duurde voor hij de hangsloten op zijn deur eraf had gehaald en later weer op slot had gedaan.

Na een aantal uur, samen met de leerkracht van biologie en Lara een proefje voorbereid dat we de volgende periode gingen geven. Het ging over het bewijzen dat je zetmeel in bladeren kan vinden, en daaraan gelinkt de rol van fotosynthese. Wanneer de leerlingen het bio-practicum binnenkwamen kon de eerste les beginnen! En ik kijk nu al uit naar de volgende :)SNa de les haastten Yasmien, Elke en ik ons naar de Shoprite. We troffen er heerlijke pistoleetjes, die belegd met kaas zalig smaakten. Dan was het alweer bijna tijd om naar Nkrumah te vertrekken.

We gingen er een les methodology volgen. Achteraf met de erg vriendelijke leerkracht afgesproken dat we (echt waar!) de lessen mogen geven over het boekje van Debby en Marjolein. Wat een opluchting. Heel opgelaten wandelden Yasmien en ik terug naar huis (in de ondergaande zon.. wat een sfeer!). Na enkele honderden meters kreeg ik telefoon van Ngonga. Ik sprak met hem af aan het motel. Hij kwam (heel verlegen) toe met zijn groenig gekreukelde schriftje. Daarin had hij zinnetjes en woordjes geschreven die ik moest vertalen. Ik deed het met plezier en we oefenden samen de uitspraak.

Ngonga was pas vertrokken en Louis kwam ons halen voor een etentje in Tuskers hotel. Hij is een enorme (slechte) versierder, heel doorzichtig en te oppervlakkig. Ik had hier echt geen behoefte aan, en zei niet veel. Op sommige momenten waren hij en de situatie echt wel grappig. Hij nam ons mee in zijn chique auto naar een pizza cheese and tomato!