Tweede weekend

Het tweede weekend in Zambia enthousiast ingezet met een sessie Prison Break! Ik blijf het speciaal vinden om in een Afrikaans land naar een Amerikaanse serie te kijken. Het was een mooie aanzet tot een, opnieuw, meer dan fantastische weekend.

Zaterdag

De eerste keer sinds we hier zijn, niet moeten wachten op onze afspraak! Stipt om 10 uur stonden Ben en Sydney van Sables aan de Shoprite. Met ons vier meisjes op de achterbank van de auto naar het centrum. (Maar we geraakten er vlot in hoor ;))

Sables is een centrum waar wezen en andere kwetsbare kinderen en jongeren opgevangen worden. Voorlopig enkel voor jongens. De kinderen verwachtten ons en we kregen onmiddellijk een rondleiding in het centrum. Er was voetbaltraining aan de gang, maar veel van de jongens die niet voetbalden hadden niets om handen. We namen ze mee naar het koertje waar we samen dassenroof en dokter knobbel speelden. Het was wat moeilijk om uit te leggen (veel van de jongens kennen geen engels), maar na even voortonen en inoefenen waren ze er allemaal snel mee weg (vooral dokter knobbel vonden ze super, de hele tijd riepen ze: "Doctor doctor, we need your help!!). Mooi om te zien hoe ze samen in het spel opgingen. Hier zijn bij deze kinderen is zo droevig en mooi tegelijk. Het zijn echt vriendelijke jongens ook, maar allemaal met hun eigen problemen. Gelukkig krijgen ze hier steun en onderdak. De jongens toonden een showtje Afrikaanse dans. (Heel erg aangeleerd en ingestudeerd maar daarom niet minder charmant). Ons eerste bezoek aan Sables werd afgesloten door een hupse sprong in het springtouw.

Toen ik aan het spelen was met de kinderen kreeg ik een smsje van Maciek, die Pool en priester vereenzelvigd. Hij wou graag met ons afspreken. Na enig overleg samen gaan luchen in Tuskers Hotel. Een unieke ervaring. Hij bleek een erg moderne versie van missionaris te zijn. Zo probeerde hij toch 'subtiel' wat versiertrucjes (via de kelners). Maar ik vind hem toch sympatiek en heel sociaal. Hij praatte ook niet over het geloof, want daar was ik wel wat bang voor. Achteraf zijn we zelfs nog samen gaan shoppen!

Volgend weekend mogen we in de achterbak van zijn 4x4 klauteren en rijdt hij met ons richting the bush! Ik kijk al uit naar het gevoel dat het geeft, met toch wel wat snelheid rijden onder de hoge zon, haren wapperend in de wind en lichtjes moeilijk om te ademen als je in de rijrichting kijkt... Het viel me op dat de mensen op straat veel rustiger zijn als we samen met Maciek (of Mattias in het Engels) over straat lopen. Maciek moest erg lachen toen ik hem dat vertelde, want zo stoer of angstaanjagend zag hij er toch niet uit!

Na het wegdromen over dat beloofde moment in de bush zijn we naar huis vertrokken. Om te werken voor school. Maandag moeten we de eerste lessen geven. Ik ga beginnen met 2 uur practicum van biologie. "To test a leaf for starch".

Om 19 uur kwamen Ben (leerkracht Bwacha) en Sydney (werkt op Sables) die we deze ochtend leerden kennen ons oppikken aan het motel. Ze namen ons op sleeptouw door het Zambia by night. Onze uitstap eindigde in de Bigbite. Een busstation dat in de avond omgebouwd wordt tot openlucht disco. Lang gebabbeld met een luitenant (zo een die uit vliegtuigen springt met parachutes en het omschrijft als goede seks...). Hij was immens aan het stoefen, maar het was ook wel boeiend wat hij allemaal zei (zo is hij momenteel mee aan het helpen met de evacuatie van mensen in ondergelopen dorpjes door de overvloedige regen). Toen het gesprek me wat begon te vervelen heb ik een voorzichtig pasje op de dansvloer gewaagd.

Vier blanke meisjes trekken de nodige aandacht. Het was soms echt nodig hide and seek te spelen om de plakkers kwijt te geraken. Na een poosje kwam Christian (de Duister) ons vergezellen. De mannelijke Zambianen allemaal een beetje verontwaardigd tegenover hem. Ze hadden er hem duidelijk liever niet bij. Bij de Zambiaanse meisjes was hij dan wel populair, hij vertelde me achteraf dat hij toch wel een aantak kneepjes in zijn bil te verwerken kreeg!

De mannen met we we gekomen waren, wouden ons tegen middernacht naar huis voeren. Het dansen start al om acht, waardoor de avond lang is zonder laat te zijn...
Ze hadden echter al enkele biertjes op, dus bedankten we vriendelijk. We wilden trouwens graag nog even blijven. Later heeft de chauffeur van Christian (wat is die verwend ;)) ons aan de deur van ons slaapkamer afgezet (nu voel ik me zelf ook best wat spoiled..)! For free! We hebben eigenlijk de hele avond niets betaald! Op een bepaald moment stond ons klein rond tafeltje vol met (nog volle!) flesjes mosi (het plaatselijke bier) en hier en daar een cola. Ik denk dat ze uiteindelijk nooit helemaal opgedronken zijn, ik ben in ieder geval het spoor bijster van het aantal flesjes die de revue passeerden.

Zondag

Met Cedric de principle van Nkrumah en zijn vrouw naar de chapel. Ik had 's nachts maar 2 uurtjes kunnen slapen, vast door al die cola... mijn oogjes piekten serieus in de zon toen ik iedereen begroette. Zo hard als mijn ogen piekten, suisden mijn oren nog na van de luide bigbitemuziek...

In de kerk was de mis al even bezig, er werd gezongen over God en Halleluja. Best indrukwekkend maar toch iets te lang. Toen kwam de priester aan het woord. Hij vroeg aan de bezoekers van de kapel om eens recht te staan. En daar rezen 4 witte hoofdjes de hoogte in. We stonden in het midden van de kerk, een beetje ongemakkelijk te glimlachen om een roosje in ontvangst te nemen. (Helemaal verwelkt, het bloemetje hing naar beneden. Een erg mooi gebaar, maar misschien iets betekenisvoller was het plantje nog fier geweest).

De mis zelf, was er eentje zoals je soms kan zien op televisie. Heel extreem eigenlijk, met wijdse gebaren en angstaanjagende toonhoogtes. Opgelucht was ik toen op het einde van de mis iemand ons kwam halen voor een welkomstwoord in de bezoekersruimte. We kregen er een koekje en een drankje en van ons werd een voorstelling verwacht... Bij deze ben ik opgenomen in de plaatselijke gelovigengemeenschap. Ik heb nieuwe indrukken opgedaan en ben blij dit eens ervaren te hebben.

In de namiddag moest hard gewerkt worden aan lesvoorbereidingen voor maandag. Ik was eigenlijk al klaar en hielp Yasmien en Elke met het vertalen en nalezen van hun werkjes. Zo ging het voor ons allevier goed vooruit en hadden we even tijd om naar Nkrumah te gaan. Een paar uur, ongedwongen en gratis browsen :)

Even melig moet ik toch nog zeggen: Ik kan niet wennen aan hoe speciaal en goed het hier voelt. Het is machtig!