Dinsdag

Door onze natte kleren het lessen-observeren in Bwacha uitgesteld. Helaas kunnen we de school niet telefonisch bereiken. Afrikanen zijn erg goed in het geven van telefoonnummers die niet kloppen. We hebben dan maar genoten van de warmte die zelfs de prille ochtendzon reeds uitstraalde, dezelfde zon die ook onze broodnodige kleren droogde. Voor dezoveelste keer Uno gespeeld (deze keer moet IK winnen!) en roddelblaadjes gelezen (ik weet nu eindelijk wat ik deze winter zou moeten dragen ;)) op het terrasje voor de rode trapjes van kamer 2c. Helaas was mijn (voordien beige) broek niet uitwasbaar wegens te vuil :p Daarom besloten om naar de markt te verkennen en rokken te zoeken. Ons motel stuurde een 'boy' mee die ons de weg naar een winkeltje moest tonen. En we hebben rokjes gevonden, erg 'modieuze'... maar dat is hier niet belangrijk en de kleermaakster kan al veel verhelpen. Ik vind de marktjes zoals deze, veel aangenamer dan de marktjes die ik in Azie bezocht. De mensen hier kijken wel, en vragen je binnen in hun kraampje, maar ik voel me helemaal niet onveilig. Integendeel. Ik vind de manier waarmee ze hun hulp aanbieden en verlegen gedag zeggen vertederend. We liepen door kleine steegjes, de plassen ontwijkend, tussen eetkraampjes, kledingzaakjes, kleermaaksters, schoenenverkopers... er zijn de wat mooiere huisjes maar evengoed de stalletjes gemaakt van zeilen en aan elkaar gesjorde houten balken.

Waar ik die dag ook erg naar uitkeek was ons eerste bezoek aan het internetcafŽ (Ja Damien, hier spreekt je internetliefje ;)). We hadden er al voor gesloten deuren gestaan maar deze keer zou het lukken. Groot was dan ook mijn (zonverbrande) glimlach toen ik jullie mailtjes las!

woensdag

'S ochtends opnieuw naar het internetcafŽ. Het is echt tijd om het thuisfront in te schakelen in verband met onze verloren bagage. Terwijl ik ijverig alle tag- and referencenumbers aan het doormailen was naar mama (niet zo eenvoudig op een querty-klavier met ENORM traag internet), kregen we telefoon van Loti. Hij was in Lusaka international aerport en deelde mee dat onze bagage is aangekomen. We geloven hem maar half. Er is al zo vaak gezegd dat de bagage er staat, dus zijn we op ons hoede. Ik stuur de mail met de gegevens toch door. Plots is Loti niet meer bereikbaar, we blijven dus nogmaar eens in het afrikaanse ongewisse... Later laat hij toch nog weten dat hij de bagage morgen zal brengen. We'll see...

Als tijdverdrijf nog eens naar onze favo-winkel. Shoprite! Maar vooral ook omdat we niet zoveel zin hebben in een lodge-lunch en graag wat noodvoedsel willen inslaan.De 20 000 kwacha dure kaas smaakte wel erg goed op de sneetjes nog warm brood. Zeker in ons hutje in de tuin van het motel.

Na de lunch (en de noodzakelijke middagrust) naar Nkrumah, om onze lesgeefplanning vast te leggen. Onze lange wandeling was uiteindelijk vruchteloos want toen we aankwamen had Mr Mbewe geen tijd voor ons. Een nieuwe afspraak werd vastgelegd voor morgenochtend, 9 uur. Maar de weg naar Nkrumah voelt al zo vertrouwd en vanzelfsprekend aan dat het helemaal niet erg is om ze eens 'voor niets' te doen. Elke keer komen we nieuwe mensen tegen, de een al met een boeiender verhaal dan de ander. Het enthousiasme van de kindjes langs de weg werkt aanstekelijk. Ze hebben schroom maar eenmaal de stap gezet, blijven ze van ver 'hellow, how are you?" roepen.

Vandaag hebben we ook gemerkt dat het lukt om de laptops op te laden. vandaar dat ik eindelijk eens rustig mijn blog kan schrijven. Geen stress meer dat hij elk moment kan uitvallen! oef :)

donderdag

Als ochtendritueel een deugddoende emmer water over mijn hoofd. Aan mijn voeten zit een klein hagedisachtig wezentje een beetje beduusd te kijken. Zijn kleine, bijna doorzichtige lijfje glijdt weg door het vallende water maar ik kan hem niet pakken. Ik geef hem even de tijd drogere oorden op te zoeken. Hij slaat me voortdurende gade, maar blijft nu wel rustig zitten. Ik bedenk welke naam Lara zou kunnen verzinnen voor dit diertje. We hebben al Fred de spin en Wilma de gekko, die twee wonen op ons plafond.

Deze keer stonden we op 30 minuten tijd aan de schoolpoort van Nkrumah (Debby en Marjolein, de blauwe auto is helaas niet meer daar...)! Te danken aan de friste van het ochtendgloren en het achterlaten van de local slippers... die veroorzaakten enkel wondjes, en we hebben niets bij om te ontsmetten. Echt tijd dat we de valiezen hebben !!! Normaal vandaag... ergens.
Sylvester was maar 45 minuten te laat! Wel met de mededeling dat we eigenlijk nog niets kunnen bespreken. De dame die er ook bij moet zijn is even niet in Kabwe. Handig dat hij dat gisteren niet vertelde. Nieuwe afspraak voor morgen, dit maal om 10 uur. We hebben wel een briefje kunnen meegeven naar Bwacha, via de chauffeur. Zo weten zij ook dat we pas volgende week gaan komen omdat we nog geen decent clothing hebben. Op de terugweg leuke gespreken gehad en zoals steeds veel plezier gemaakt. We zijn op verkenning geweest in de straatjes rond Kabwe. Eigenlijk zit alles hier heel logisch in elkaar en vonden we de weg op het gevoel. We worden wel nog steeds vaak aangsproken door voornamelijk mannen. De vrouwen zeggen eerder bescheiden hallo. De mannen komen een hand geven, en hebben denk ik niet steeds echt zuivere bedoelingen. Deze middag was er een die opnieuw met ons meewandelde. Aangezien hij dronken was, zo snel mogelijk proberen afschudden. Maar dat is niet steeds zo simpel. Negeren is dan de boodschap. Zo komt het steeds in orde.

Yasmien en ik hebben ondertussen besloten les te geven op Nkrumah, de lerarenopleiding. Ik hou van de sfeer die er heerst en de sympathieke docenten en studenten. Het zou leuk zijn om de bachelorproef van Debby en Marjolein van vorig jaar toe te passen en lessen te geven over het lesgeven zelf. Lara en Elke zien het meer zitten om op Bwacha High School stage te lopen. Nu nog afwachten of het voor de scholen ok is.

In de shoprite nieuwe confituur gekocht (wel aardbei, en das niet lekker..) en brood voor lunch. Op de terugweg waren we vurig aan het hopen dat de bagage aan onze deur zou staan. Maar helaas... ik heb me geinstalleerd met Elkes boek op de rode trapjes voor de deur. Ik zit al aan pagina 100 nu! Het is een goed boek, ik weet even de titel niet meer. Maar het gaat over een moord van lang geleden die nu pas ontrafeld kan worden. Het is raar om een boek te lezen dat zich in Europa afspeelt als ik onder de afrikaanse zon zit en voortdurend zambiaanse mensen zie voorbijkomen.

Om vijf uur besluit ik nog wat op de blog te schrijven. Ik neem mijn laptop op mijn schoot en begin te typen. Ik mijmer even weg en kijk door het raampje. Ik word al snel uit mijn dagdromen gerukt als ik een witte wagen, de oprit van de lodge zie opdraaien. Zou het...? Onze bagage!!! Ik had toch gelijk toen ik zei tegen Yasmien dat ik zeker was ze vandaag te krijgen.. :) Mijn intu•tie laat me niet in de steek. Loti en de principle van Nkrumah stapten uit. En ja hoor, onze bagage zat ik de laadruimte. Veel werknemers en gasten van de lodge kwamen kijken naar onze valiezen. Iedereen leefde al de hele week mee met ons gebrek aan propere kleren en materiaal, de vreugde was voelbaar onder alle aanwezigen. Het was een tof moment. We merkten wel dat de zak van Yasmien was opengeknipt en bij nader onderzoek bleek dat chocolaatjes gestolen waren. Uit de valies van Elke waren 4-kleurenstylo's getsjoept... Gelukkig is al de rest van ons materiaal er nog. Ik ben erg blij dat ik mijn bagage op laatste moment nog gesloten heb met een slotje. Het eerste wat ik heb gedaan heb als ik mijn valies opende is mijn verbrande huid ingesmeerd met bodymelk. Het piekte vreselijk maar voelde tegelijkertijd zo goed aan. Nu moet ik wel in de ochtend kiezen wat ik zal aandoen. Ik vond het wel gemakkelijk zo zonder enige keuze van kleren :) Even was er wel een gevoel van leegte. Ik had, samen met de anderen, veel moeite gedaan om de bagage uiteindelijk hier te krijgen. En nu ze er was.. jah, nu was ze er. Ik zal iets anders moeten zoeken om voor te ijveren. Het huisje rechtover Nkrumah! Hopelijk kunnen we er snel in.

Zou ik nog een smsje sturen naar Nicole? Ze is de bazin van het motel hier en stuurt me geregeld een berichtje. Meestal gewoon zomaar. Ik vind het wel sympathiek maar wil er ook niet teveel aan meedoen. Het is wat bizar dat ze hier vaak een smsje naar ons sturen om te sturen. Ik strooide liefst mijn gsmnummer niet teveel rond, maar door zo vaak te moeten bellen voor de bagage en het bereikbaar moeten blijven voor als de bagage toekomt of er een probleem is, heeft ervoor gezorg dat ik meerdere mensen mijn nummer heb gegeven. Ik ga er toch voorlopig zo min mogelijk op in.

Ik weet niet wanneer mijn berichtjes naar jullie toekomen. Ik heb er al verschillende gezonden maar soms merk ik dat ze niet aankomen. Aangezien ik niet weet of ze toekomen, hoop ik dat jullie me vergeven als het me niet lukt een berichtje te beanwoorden! :-) ...