De rest van de week... week van 11 februari

Deze week hebben we vooral voor school gewerkt, al hadden we ook meerdere nevendingetjes te doen :)

Dinsdagavond gingen we normaal eten bij de legerman, maar hij belde op het laatste nippertje af (hij zat in Lusaka voor een interventie...?) Aangezien we geen eten hadden gereserveerd in lodge, moesten we wel pizza gaan eten in Tuskers! Yasmien en Lara hadden vlees met frietjes besteld maar aangezien ondertussen de kaarsen weer bovengehaald moesten worden, werd het toch iets anders. Ik weet niet hoe het komt dat er hier zoveel stroompannes zijn. Volgens mij leggen ze het express nu en dan plat om overbelasting te vermijden. Gijs en co (Europeanen die hier een workshop geven over management) waren er ook. Na hun vergadering kwamen ze aan ons tafeltje zitten. Zo hebben we hen wat beter leren kennen. Ze nodigden ons uit voor een spaghetti in hun lodge morgen.

De laatste week en een half heeft het eigenlijk al niets meer geregend. Op Bwacha is de watertoren al bijna leeg... we merken het ook aan onze kleren en spullen, die direct dik onder het stof zitten. Maar het zomergevoel is er dubbel door aanwezig!

Woensagavond waren we uitgenodigd voor een drei-lŠndermeeting. Inderdaad, Belgie, Nederland en Duitsland vertegenwoordigd bij een bord spaghetti (koud want opnieuw geen elektriciteit). Emmanuel (chauffeur van de Hollanders) kwam ons oppikken aan Tuskers. Na een kwartiertje rijden kwamen we toe in Brokenhill, een erg mooie lodge waar onze nieuwe vrienden verblijven. Ze zaten al op ons te wachten in de tuin. Op tafel stonden allemaal kaarsjes, niet alleen voor de sfeer... ook louter uit praktische overwegingen! Het was een leuke avond, met boeiende gesprekken en lekker eten en drinken.

Vrijdag was opnieuw een drukke dag (zoals ik ze graag heb!). Toch tussendoor tijd gezocht om een even mailtjes te sturen. Ook naar school, want we hebben wat problemen met de uren op Nkrumah. Yasmien en ik konden eerst 4 uur methodology geven. Maar dat werd plots gereduceerd tot 1 uurtje! Ze panikeerden op school omdat ze nog zoveel leerstof aan de studenten moeten meegeven en vrezen niet klaar te geraken als wij uren overnemen.

Het internetcafŽ is een echt meetingspot voor blanken. Vaak als we daar zijn, leren we iemand nieuw kennen. Dit keer was er een blanke Zuid-Afrikaan die hier op een farm woont. We werden uitgenodigd hem eens te bezoeken. Ik vertrouwde hem voor geen haar. De blik in zijn ogen was niet zuiver, hij gaf me direct een slecht gevoel. Uiteindelijk heeft Yasmien me vandaag gelijk moeten geven toen hij haar benaderde toen ze alleen van school kwam, met bedoelingen zo troebel als zijn ogen...

Ik sprak er over met de Nederlanders die we eerder deze week ontmoetten. Blijkbaar zijn de meeste blanken die hier echt wonen en niet verbonden zijn aan een internationale organisatie, refugees van de naburige landen die hier met rust gelaten worden. Mensen die beter te vermijden zijn.

Het is eigenlijk over het algemeen een bewogen week geweest. Opnieuw veel nieuwe indrukken en ervaringen. Na drie weken hier begint de cultuur pas echt door te dringen. Ik begin enkele mensen door te zien en anderen net heel goed te leren kennen en vertrouwen.

Vrijdagmiddag zijn Elke, Yasmien in ik naar Sables gegaan. Yves was er ook. Een student, sociaal assistent uit Gent. Hij werkt gedurende de week in Sables als stage. Omdat het vrijdag was, waren er niet zoveel jongens. Net goed om spelletjes te spelen die met een grote groep niet gaan. Omdat we in een kleiner groepje waren konden we kinderen ook beter leren kennen en gesprekjes mee voeren. Ik probeerde al wat namen van buiten te leren. Na enkele uurtjes naar het kantoortje van Sydney. We bedankten hem voor de kans dat we hier mochten werken en maakten een afspraak voor de volgende dag. Helaas kunnen we moeilijk vanonder zijn voorstel om ook met hem eens naar de mis te gaan.

Zaterdag

De jongens waren voetbal aan het spelen bij het politiestation. We gingen er heen door kleine wegeltjes tussen kleine maar erg mooie huisjes. Omringd met oranje bloemetjes en perceeltjes ma•s als soort van voortuintje. De kindjes uit het dorpje kwamen stiekem kijken toen we langsliepen. Van op een afstandje liepen ze mee in onze voetsporen.

Op het voetbalveld bleken slechts een aantal jongens echt bezig met de bal. De anderen hingen er maar wat rond. Enkelen wisten nog mijn naam en kwamen me een hand of Hi 5 geven. We namen een groepje samen en begonnen een spel. Het duurde maar enkele seconden voor de groep zich uitgebreid had. We speelden een spel waar er gezongen moet worden. Omdat ze kinderen het liedje nog niet kenden zongen wij voor hen. De groep was zo groot dat we echt moesten roepen om het liedje duidelijk te maken. Het gaf een erg speciaal gevoel. Spelen met straatjongens en buurmeisjes, samen in een groep. Het dorre gras van de droogte zorgde voor een zachte landing bij de enthousiastelingen die zich volledig gaven in het spel. De warme middagzon verwarmde de gezichtjes van de meisjes langs de kant.

Er deed ook een heel klein meisje mee. Toen het haar buurt was om rond de cirkel te lopen (de andere moest haar proberen te vangen) zongen we het liedje en moedigden we haar aan. Ze liep zo snel op haar fijne beentjes! Ik schrok wel even toen ze recht naar mij liep in plaats van rond de cirkel en me zo hard vasthield dat ik bijna even mijn evenwicht verloor..