Een vliegtuigreis met vele omzwervingen

Dag 1: vrijdag 25 januari
Local time at destination.
Het afscheid verliep heel vlot. Ik had iedereen in etappes nog een laatste keer gezien of gehoord voor vertrek. We zijn in Gent-Sint-Pieters met z'n vieren heel gezwind op de trein richting luchthaven gesprongen. Het besef dat we nu Žcht vertrokken waren, begon stilaan door te dringen. Maar het voelde goed! Ik had er zin in en was er helemaal klaar voor.
In Zaventem begon de zoektocht al een beetje, waar was die lift alweer en op welk verdiep moeten we zijn? Ik liep precies toch met mijn hoofd wat in de wind. In de luchthaven iets gaan drinken om ons vertrek te vieren. Yasmien vergat te klinken en we zeiden voor de grap dat daardoor onze reis wel eens fout kon lopen. Nooit gedacht dat het effectief (een beetje ;)) zo ging zijn.
In Zaventem zijn we vlot door de controles geraakt. Maar eenmaal aangekomen bij de gate, zagen we dat ons vliegtuig richting Heathrow 20 minuten vertraging had. Nuja, dat zou wel lukken.... het was immers maar een kwartiertje vliegen (dachten we toen hŽ Yasmien, slim als we waren hadden we geen rekening gehouden met het uurverschil.)We waren dus gerustgesteld dat we onze aansluiting wel gingen halen. Uiteindelijk had ons vliegtuig echt massa's vertraging, in Heatrow konden we daardoor niet direct landen. We bleven maar rondcirkelen boven de luchthaven. Lichtjes begonnen we in te zien dat het wel erg moeilijk kon worden om de transfer naar Lusaka te halen. Toen we waren geland, duurde het eeuwen voor we het vliegtuig uitkonden. Ze hadden ons in zaventem gezegd dat we in Londen een vliegtuig moesten nemen in dezelfde terminal. Maar daarvoor moesten we eerst immense lange gangen door. En we hadden slechts minuten... lopen met die zware rugzakken en laptops was geen pretje... toen we zo aan het lopen waren, heb ik het me echt beklaagd dat ik niet wat meer gesport had de laatste tijd. We kwamen aan de bagagecheck (heel nutteloos, aangezien we rechtstreeks van een eerder streng gecontroleerde vlucht kwamen) er stond een lange rij. Na wat rondvragen en veel negatieve antwoorden, mochten we toch voorsteken. Tussen de hekkens doorgekropen en geslalomd tussen rij wachtenden. Door al dat haasten waren we vergeten het water weg te gooien, onze zakken werden dus uit de massa gehaald en we moesten alle flesjes eruit halen... ook onze schoenen moesten uit en we werden gefouilleerd. Juist naast de controle hing een grote digitale klok. De seconden tikten weg, erg frustrerend! Lara haar zak werd ook nog gecontroleerd op drugs. En ze namen er de tijd voor, telkens als we zeiden dat we gehaast waren, werkten ze precies trager... we hoorden 'stupid people' vallen bij een van de douaniers. Lara verloor bijna haar geduld... Yasmien en Elke waren ondertussen al gaan kijken voor onze vlucht. Ik keek naar Elke maar zag een angstig gezichtje.... vliegtuig gemist !!!
De herboeking verliep vlot, we kwamen een Canadees (die wel 7 jaar in Antwerpen gewoond had, en toch geen woord nederlands sprak) tegen met hetzelfde probleem. Hij moest ook naar Lusaka voor zijn werk.... hij vertelde ons dat hij drie dochters had van ongeveer onze leeftijd. Hij voelde zich wat verplicht om over ons te 'waken'. Samen met hem zijn we dus (opnieuw met veel spoed) doorgelopen naar onze nieuwe vlucht. Deze keer richting Zuid-Afrika. Het eerste rechtstreekse vliegtuig richting Lusaka was immers pas na het weekend. In Johannesburg hadden we dan 3 uur om over te stappen op het laatste vliegtuig. We waren er gerust in. We gingen het halen!
Mooi, maar niet te vroeg, aangekomen aan gate 46. Het inschepen was al begonnen. Toch nog vlug Sylvester proberen te bereiken... maar met geen van de 4 gsm's lukte het. Dan maar naar Belgi‘ gebeld en de ouders van Elke laten mailen. Niet wetende of Sylvester zijn mails nog zou lezen, maar we hadden toch geprobeerd hem te bereiken. Dan vlug doorgestapt, we zagen de deur van het vliegtuig al. We konden plaatsjes bemachingen dicht bij elkaar en voelden ons in ons nopjes. Ik voelde me ech gelukkig toen het vliegtuig zich in beweging zette... helaas maar voor even....plots kwam het tot stilstand... na een paar minuten hoorden we de stem van de kapitein door de luidsprekers. Er was een onbekend wit object in een van de motoren gevlogen. Een euvel dat snel opgelost ging zijn. Dat snel werd al gauw twee uur. We moesten niet veel rekenen om te weten dat onze overstap in johannesburg opnieuw in het gedrang kwam! Na 12 uur op het vliegtuig kwamen we aan in Zuid-Afrika. Een raar gevoel, maar lang konden we er niet bij stilstaan. We moesten heel snel terug uit het vliegtuig, in de trolley, naar de incheckbalie (waar de Afrikaan zich echt niet druk maakte over het feit dat het vliegtuig misschien weer zonder ons zou vertrekken)... we hadden nog een half uur voor onze derde, en laatste vlucht vertrok! Waar onze bagage ondertussen zat.. durfen we niet teveel over nadenken. Opnieuw lopen naar de gate! Ze riepen het vertrek van het vliegtuig al om.. we sprongen terug een trolleybus in, op naar het vliegtuig... nog eens Sylvester proberen bellen, zij stonden aan de luchthaven normaal gezien al van 7 uur 's ochtends... en we waren al 11 uur. We gebruikten de gsm van onze Canadees Neil (hij werkte voor siemens en nokia, dus zijn gsm MOEST gewoon werken) Maar het nummer was niet correct! Onze canadese 'papa' vond ons erg 'brave'. Omdat we zo vrolijk bleven onder al deze stresserende ontwikkelingen! Maar ik voelde me ook zo. Geen enkel moment heeft deze vertraging mijn zin in het avontuur doen verminderen. Ik vond het wel leuk om er echt ingesmeten te worden. We moesten door, geen tijd om na te denken.
In het vliegtuigje naar Lusaka zat ik tussen twee zwarte heren. De jongen links van me begon tegen me te babbelen... en eigenlijk hebben we het de hele twee uur durende reis gehad over zijn studies, mijn reis naar Zambia, alternatieve energie, straatverlichting, onderwijs, cobra's, regen, Zambia, Belgie, voornamen maar natuurlijk ook over godsdienst, priesters en celibatair zijn. Het was erg interessant, de vlucht vloog voorbij. Dankzij Kasalwa :)
Mijn hartje nam een sprongetje toen ik door het vleigtuigraampje Lusaka zag! We waren er... ik had genoten van mijn gedachten en eerste gesprekken met Zambianen. Onze voorgangers hadden verteld dat het open mensen waren, maar nu kon ik het zelf ondervinden. Zelfs over de achtergebleven bagage maakte ik me eigenlijk helemaal niet druk. Na wat wachten (dat waren we ondertussen gewoon, en ik slaagde er erg goed in alles over mij te laten gaan). Mochten we door de douane... we hadden helaas geen valiezen te zoeken maar moesten wel aangifte doen van verlies. Met Neil nog steeds aan ons zijde, aangeschoven aan het kotje voor die aangifte. Weer wachten... wachten...
Onze bagage zat nog in Johannesburg, en zou waarschijnlijk in de avond nog arriveren. Yasmien en ik gingen mee naar een katoortje boven waar we nog besprekingen moesten doen. Uiteindelijk bleek dat we pas de dag nadien (nu morgenochtend) om 7 uur moeten bellen om te vragen of ze effectief zijn aangekomen). Onderussen hadden Elke en Lara, Sylvester en Loti gevonden. Ze hadden 6 uur gewacht op ons! We zijn toegekomen in Luasaka om 13.10 uur in plaats van om 7u10 en om 15 uur zaten we in het busje richting kabwe!
Juist als wij toekwamen in Lusaka, ging ook de president arriveren met een vliegtuig. Het was dus een drukte van jewelste. Overal zingende, drummende en dansende Zambianen. Het gaf me kriebels...
De rit naar Kabwe duurde een dikke twee uur, maar we vonden het niet erg. Wat gebabbeld met Sylvester en chauffeur Loti en gekeken naar het mooie landschap. Zij vertelden ons dat we de eerste dagen in de Pelgrim lodge gingen verblijven (de trapjes zijn nog steeds rood) en erna het groene huisje mochten betrekken. Hij sprak over very soon. Maar wat dat precies inhoudt hier in Zambia zullen we nog moeten ondervinden. Debby, Marjolein, Stefanie en David hebben erg veel groetjes terug van Sylvester en Loti, je had hun gezichten moeten zien toen we over jullie vertelden. Hopelijk zullen ze op ons verblijf hier, met een even big smile terugkijken zoals toen op hun gezicht verscheen!
Het was raar om Kabwe binnen te rijden. Ik herkende een aantal plekjes al van op de foto's die ik had gezien van Debby en David. We werden er alle vier een beetje stil van. Blij waren we toen we onze rugzakken konden afzetten in de kamers. Ik slaap met Lara in kamer 2B en Yasmien en Elke slapen aan het andere uiteinde van de rij huisjes. Zonder bagage en dus ook zonder enige bescherming tegen de vele vele muggen. Na de douche en het gebruik van het sneldroog handdoekje dat in mijn handbagage zat, het verse T-shirtje kunnen aandoen. Met veel dank aan mama die het in mijn rugzakje stopte! Met daarboven een trui en sjaal, kousen aan en helemaal ingepakt tegen de muggen naar buiten om te eten. Maar de ventilator in de kamer zou wel voor verkoeling zorgen. Wij hem aangesluiten, en vol spanning op het knopje gedrukt... niets....
Het eten was niet echt lekker. We kregen shima met meatballs en groentjes. We hebben wel allemaal ons best gedaan er van te eten, en uiteindelijk lukte het me er de lekkere kantjes in te zien. Blij waren we wel toen we erna onder onze muskietennetten konden kruipen en de warme kleren uit konden spelen. Na het schrijven in onze boekjes en laptops zijn we gaan slapen. Ik met mijn kleren in slaapzakje (blij dat ik dat op laatste nippertje in handbagage heb gepropt!) en de anderen op hun dekens. Niemand had echt veel zin om eronder te duiken, zeker niet Lara... haar bed was onbekend terrein en ze had al beestjes op haar kussen gevonden. Maar gelukkig was het warm genoeg om zonder deken te slapen.
Zondag 27/01/2008
Onze eerste echte stapjes in het leven van kabwe! Wel ietsiepietsie verbrand, de zon was wel aangenaam, ik heb echt een gevoel van zomer met bruingebrande, licht gloeiende huid en kleurige, geurige bloemen. En toch wel wat smelly, want we hebben onze bagage nog niet. Normaal was die gisterenavond aangekomen in Lusaka... maar na wat telefoneren zeiden ze me dat onze bagage misschien vanavond ging toekomen. Dus nu opnieuw morgen bellen en we zien dan wel :)
Morgen zijn de winkels open, dus dan kunnen we sowieso wel wat basic dingen kopen... vooral tandpasta! We hadden slechts een eenmalig-gebruikstubetje van vliegtuig. Het is eigenlijk wel tof zonder valies. Je niet hoeven omkleden, van bed rechtstreeks gaan ontbijten zonder schuldgevoel dat we niet fris gewassen en gekleed zijn :)
Ik st a echt versteld van de openheid van de mensen hier. We zijn deze morgen en deze namiddag alleen op stap geweest in de stad. We hebben overal de weg gevraagd en werden met plezier geholpen. Ben, een jongen aan wie we de weg vroegen, heeft zelfs de hele middag onze gids gespeeld en met ons Nkrumah bezocht. We konden over alles met hem praten, hij blijkt erg muzikaal te zijn. Hij speelt in een bandje en ze laten zich inspireren op de backtreetboys! Ik vind het allemaal fantastisch... Maar ik kan bijna onder de douche (nuja, onder de emmer want de douche is niet meer) en ik wil de batterijen van laptop wat sparen. Want ik verwacht onze bagage, met daarin de oplader, nog niet direct terug... vergeef me de foutjes in de blog, ben zuinig met mijn computerenergie. Maar we stellen het allevier erg goed!
Het is nu half tien en we zitten toch allevier nog ons dagboek/blog te schrijven. We hebben net lekker gegeten, vergezeld door een sprong op de stoel van Yasmien toen een rat om het hoekje kwam piepen. In tegenstelling tot gisterenavond, konden we vandaag met bestek eten. Gisteren genoten de Afrikanen er precies van om ons direct het echte afrika te laten proeven, zonder bestek en met shima (of zoiets, ik weet niet hoe je het schrijft). Vandaag was het eten trouwens echt beduiden lekkerder.
De muziek van mijn iPod speelt via de boxjes (Damien, ze werken super!). De liedjes doen me aan thuis denken, maar op een goede manier. Ik ga er nog even naar luisteren vanuit mijn slaapzak. Om dan zo in slaap te vallen. Morgen moeten we vroeg opstaan op naar lusaka te gaan kijken of onze bagage er is. Ik hoop van wel, dat we de 4 uur durende tocht niet nog eens moeten maken juist voor onze valiezen.
Slaapwel...