Bwacha

Maandag naar Bwacha

In bwacha zijn we onmiddellijk naar de directrice gegaan. Ze was verbaasd ons te zien, ze had blijkbaar geen informatie gehad omtrent onze komst. Onze intrede in beide scholen was dus niet optimaal. Maar dat zullen we wel goed maken. We zijn wel met open armen ontvangen en konden zelfs onmiddellijk starten met lesgeven. Dat zagen we toch nog niet direct zitten. Eerst verse kleren en observatie!
Leuke leerkrachten ontmoet en opnieuw aan iedereen voorgesteld. Mijn leerkracht gids maakte er hem snel vanaf (leerkracht biologie) maar dan heb ik de toer nog eens overgedaan met een leerkracht mathematics. Tegen de middag belden we Loti, hij zou ons komen oppikken. We installeerden ons in de leraarskamer in de zeteltjes (vol van vlooien heeft Yasdmien achteraf mogen ondervinden.) met ons woordzoekersboekje. Een van de jongere leerkrachten (een goede vriend van Judith ‘Ketchup’ zoals hij haar noemde, ze hebben elkaar ontmoet op een workshop, veel groetjes voor Judith dus !) vroeg ons of we zin hadden in een partijtje scrabble. Blijkbaar had hij ons enthousiast antwoord niet verwacht, en fier haalde hij dan het spel boven. Samen met de leerkracht bio en een leraar Frans begonnen aan het spel. Ookal zetten ze het spel naar hun hand en waren ze erg competitief, het was tof! Na twee keer spelen hadden we er wel genoeg van. Het is ook niet evident om woorden te maken in het engels. We waren wel al enkele uren verder en hadden nog niets gehoord van onze taxi. Onze magen begonnen serieus te knorren, het was al lang na de middag. Net buiten de school waren enkele vrouwen en kinderen popcorn aan het verkopen. Zo konden we onze honger toch een beetje stillen. De regen maakte wel al snel een eind aan het buiten wachten, en binnen geraakten we opnieuw aan de praat met een leerkracht die we nog niet eerder hadden gezien. De gesprekjes verlopen eigenlijk allemaal heel vlot en ongedwongen, dat maakt het echt leuk.

Plots werd ons gesprek onderbroken door de adjunct-directeur die ons op het matje riep. Het was echt op het matje roepen want als we binnenkwamen in zijn kantoortje. Ondervonden we al snel met welk groot ei hij in zijn broek zat. Hij keek ons (maar vooral onze kleren) een voor een aan, vooraleer hij begon te spreken. About the dresscode. Ik sprong snel in op het gesprek en legde hem de volledige situatie uit. Het is gelukt hem te overtuigen dat we weten wat decent clothing inhoudt en we ons daar zeker aan willen houden. Voor de zekerheid toch nog eens overlopen wat ze er precies mee bedoelen. Blijkbaar zijn met de komst van de nieuwe directrice ook de kledingvoorschriften aangepast. Ook topjes en T-shirtjes mogen we niet dragen om les te geven. Ik heb gelukkig wel twee blousjes bij maar dat geldt niet voor ons allemaal. We zullen dus zeker nog inkopen moeten doen. Ook tenen mogen niet gezien worden. Mama, echt goed dat we die schoentjes nog gekocht hebben! Die kan ik dus zeker gebruiken.

Na meer dan 5 uur wachten kwam uiteindelijk Sylvester aangereden in een wel erg sjieke voiture. Blijkbaar een misunderstanding… nuja, hij is er en we kunnen vertrekken richting motel. Toch nog even langs de shoprite om EINDELIJK wat dingetjes te kopen die we echt nodig hebben. Allemaal met een big smile binnen, Sylvester wou ons vergezellen maar we hebben gezegd dat het alleen wel ging lukken. Het was een hele ervaring, een eerste maal in de shoprite. We kunnen er wel veel kopen, alles wat we nodig hadden hebben we gevonden. Behalve zonnecreme, ergens wel logisch natuurlijk. Yasmien en Lara stonden buiten te wachten toen Elke en ik aanschoven voor brood. Telke maal er een lading warm geurende broodjes aangevoerd werden, was het drummen! Ik heb ook twee lekkere broden kunnen bemachtigen!

Buiten was het plots superdonker geworden, ik schrik steeds hoe snel de tijd gaat en hoe vlug het echt donker is! Dat het nu zo donker was, kwam vooral door de mega regen die uit de lucht viel. In een mum van tijd stonden alle straten onder water. Lara en ik stonden nog op een klein eilandje onder de luifel van de shoprite. Tussen alle afrikanen, met onze handen vol, voor ons op dat moment, kostbare spulletjes. Yasmien en Elke vlug terug binnen in de winkel om paraplu’s te kopen. Toen ze terug buiten kwamen konden ze al niet meer bij ons aan de overkant komen. Er was teveel water en nog steeds kwam het peil dichter en dichter naar ons voorlopig droge voetjes. Al gauw werd een soort oversteek georganiseerd door middel van paletten (ze waren wel erg glad, meerdere mensen zijn uitgegeleden). Elke en Yasmien heel voorzichtig erover met onze nieuwe paraplu’s (rood met wit en daarop Shoprite!). Lara en ik waren aan het praten met de mensen rondom ons over de regen. Ze waarschuwden ons voor de wind en de diepe plassen. Want door het wachten op de paralu’s was het nu echt donker. We zijn vertrokken, per twee onder een paraplu. Gelukkig wisten we de weg en vonden we zelfs de baan in het donker. Maar het duurde niet lang of onze voeten en broeken waren doorweekt. De wegen zijn erg slecht en ik was al in een put gezakt. Ook Yasmien had minder geluk, er reed een auto vlak naast haar in een erg diepe plas. Ik moet niet omschrijven wat er gebeurde denk ik :p. wel veilig aangekomen in ons Motel. De mensen hier vonden het grappig hoe we er uitzagen wanneer we toekwamen. Wij wisten wel niet goed wat te doen. We moesten de volgende dag in deze enige kleren die we hadden lessen gaan observeren in Bwacha. En aangezien we nu al aangesproken waren op onze kleren, zou het deze keer nog veel erger zijn…bepaalde dingen konden we uitwassen, maar het zou niet snel droog zijn. Er is nu immers geen zon meer en door de regen is de lucht te vochtig om snel te drogen. Maar we konden ons douchen !!! En onze tanden poetsen en nieuwe onderbroeken aandoen! Ook een spuitbus aangeschaft om onze kamers mugvrij te spuiten.. YES! In onze natte kleren gaan eten, (lekker hoor deze keer, kip met frietjeees) en erna de kleren uit om ze zoveel mogelijk te laten drogen. Want echt aangenaam was het niet om daar te zitten in die kleren.) Ergens wel sjiek, ze maken altijd speciaal eten voor ons, dat we lekker zouden vinden. We moeten er dan wel altijd erg lang op wachten, maar het is wel heel vriendelijk. Toch zou ik wel even gelukkig zijn met plaatselijk eten (zeg ik nu :p). Als avondactiviteit was er stad/land/rivier en blog schrijven. Mijn oogjes waren algauw weer moe, en op tijd in slaapzak gekropen (na eerst te kijken of er geen beestjes inzaten!).
You never know…